Ένας χρόνος χωρίς τον Χρυσόστομο

Ένας χρόνος.

Κι ακόμη δυσκολεύομαι να γράψω για σένα στον παρελθοντικό χρόνο.

Πέρυσι τέτοιες μέρες γράφαμε για τον πιο ζωντανό άνθρωπο που έφυγε ξαφνικά. Για τον Χρυσόστομο που δεν χωρούσε εύκολα σε καμία περιγραφή: θεολόγο, δάσκαλο, μουσικό, συγγραφέα, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπο με μια απίστευτη δύναμη ζωής.

Ένα χρόνο μετά, δεν θέλω να ξαναπώ ποιος ήσουν.

Τα είπαμε τότε.

Θέλω μόνο να πω πόσο παράξενο είναι να συνηθίζει ο κόσμος την απουσία ενός ανθρώπου που δεν ήταν φτιαγμένος για να λείπει.

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους ένα κενό.

Κι υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν έναν ολόκληρο τρόπο να βλέπεις τον κόσμο.

Εσύ άφησες τον δεύτερο.

Άφησες το λόγο σου.

Τα τραγούδια σου.

Τα βιβλία σου.

Τις λέξεις σου.

Τις αντιρρήσεις σου.

Τα γέλια σου.

Το ακατάβλητο «πάμε παρακάτω».

Και κυρίως άφησες την επίμονη απαίτηση να μη φοβόμαστε την ομορφιά, την ελευθερία, τον άνθρωπο.

Θυμάμαι στην Κω, όταν με τα μαθητούδια μου προσπαθούσα να σου μοιάσω ανεβάζοντας δύο από τα δικά σου τραγούδια.

Στο Μετόχι της χορωδίας σου, όπως είχες πει.

Κι αν κάποιος μου έλεγε τότε πως, χρόνια αργότερα θα στεκόμουν μπροστά σε μια φωτογραφία σου και θα προσπαθούσα να καταλάβω πώς γίνεται ένας άνθρωπος τόσο γεμάτος ζωή να χωράει πια μέσα σε μια ανάμνηση, δεν θα τον πίστευα.

Δεν χωράς, Χρυσόστομε.

Και ίσως αυτό είναι το δικό σου τελευταίο μάθημα.

Κάποιοι άνθρωποι δεν χωρούν στην απουσία τους.

Γι’ αυτό και δεν «φεύγουν» ακριβώς.

Μετακινούνται.

Από την καθημερινότητά μας στη μνήμη μας.

Από τη φωνή τους στη δική μας φωνή.

Από την παρουσία τους μέσα στον κόσμο στην παρουσία τους μέσα μας.

Κι εσύ έχεις αφήσει πολλή ζωή πίσω σου για να μπορέσεις να χαθείς.

Σήμερα, στο μνημόσυνό σου, δεν θέλω να πω πολλά.

Μόνο αυτό:

Σ’ ευχαριστώ, ρε αδερφέ.

Για την ομορφιά.

Για την τρυφερότητα.

Για τη δύναμη.

Για την αλήθεια.

Για εκείνη την υπέροχη, ατίθαση ζωντάνια που κουβαλούσες.

Και, πάνω απ’ όλα, σ’ ευχαριστώ που μας θύμισες πως η θεολογία, όταν είναι αληθινή, δεν φοβάται τη ζωή.

Ένας χρόνος.

Κι ακόμη, όταν λέω «Χρυσόστομος», δεν λέω «ήταν».

 

Λέω:

είναι.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν γίνονται παρελθόν.

Γίνονται μνήμη.

Κι η μνήμη, όταν είναι αγάπη, είναι ένας άλλος τρόπος παρουσίας.

Καλή αντάμωση, αδερφέ.

Καλό παράδεισο.

Καλή Ανάσταση.

Αιώνια η μνήμη σου, Χρυσόστομε.

Και να μας έχει όλους ο Θεός στην παλάμη Του.

Όπως το έγραψες εσύ, μόλις λίγο πριν φύγεις.

Μόνο που τώρα τα λόγια σου τα κρατάμε εμείς.

Mind the Gap!

Γιάννης Τοπαλίδης