Μην υποτιμάτε, τα μικρά, τα ανθρώπινα, τα καθημερινά - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Μην υποτιμάτε, τα μικρά, τα ανθρώπινα, τα καθημερινά

 Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

 Μας αρέσει να διαβάζουμε για αποκαλύψεις. Μιλούμε για νοερά προσευχή, ησυχία και ουράνιες θεωρίες. Με ευχαρίστηση ακούμε ιστορίες για αόρατους ασκητές ή για το πως έλαμψε το πρόσωπο του δείνα ή του τάδε οσίου. Μας διαφεύγει όμως ότι όλα αυτά τα θαυμάσια προϋποθέτουν μία μαρτυρική χριστιανική ζωή.

Όλοι αυτοί που θαυμάζουμε πάλεψαν με τον εαυτό τους για να ακολουθήσουν τις εντολές του Θεού. Το θαυμαστό δεν είναι τα χαρίσματα που έλαβαν από το Θεό αλλά ο αγώνας τους. Η προσευχή τους. Η ταπείνωσή τους. Η διακονία του πλησίον.

Συνηθίζουμε να δημιουργούμε εξωπραγματικές εικόνες για τους αγίους. Ξεχνούμε πως και αυτοί υπήρξαν άνθρωποι. Ο γίγαντας της Θεολογίας Γρηγόριος, για παράδειγμα, εκφωνούσε τους περίφημους θεολογικούς του λόγους περί της Αγίας Τριάδος στην Κωνσταντινούπολη και παράλληλα με απλότητα και ειλικρίνεια παραπονιόταν στο Θεό για τις ατελείωτες βασανιστικές ασθένειές του. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα. Ο μέγας Απόστολος Παύλος, που με τα φτερά του Πνεύματος γινόταν θεατής αρρήτων αποκαλύψεων, καθημερινά έραβε τεντόπανα και τα εμπορευόταν.

Συμπέρασμα: Μην υποτιμάτε, τα μικρά, τα ανθρώπινα, τα καθημερινά. Κανείς δεν σώθηκε διότι μελέτησε με τις ώρες θεολογία ή γιατί συζητούσε για τις θεωρίες και τα κατορθώματα των αγίων. Σώθηκαν αυτοί που υπέμειναν τις θλίψεις. Που διακόνησαν τους ασθενείς. Που βοήθησαν τους αναγκεμένους. Που έζησαν με ευχαριστία και δοξολογία απέναντι στην χλεύη του κόσμου. Που έσκυψαν το κεφάλι με ταπείνωση μπροστά στο θεϊκό θέλημα. Που ανέβηκαν στην κορυφή του πνευματικού Θαβώρ μέσω του σταυρού της χριστιανικής ζωής. Της αληθινά χριστιανικής. Κι όχι της κατά φαντασίαν…

«Επί του όρους μετεμορφώθης, καί ως εχώρουν οι Μαθηταί σου τήν δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, τό μέν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τώ δέ κόσμω κηρύξωσιν, ότι σύ υπάρχει αληθώς, τού Πατρός τό απαύγασμα.»

***

We like to read about revelations. We speak of noetic prayer, stillness, and heavenly visions. We gladly listen to stories about unseen ascetics, or about how the face of this or that holy person shone. Yet we fail to notice that all these wondrous things presuppose a martyr-like Christian life.

All those whom we admire struggled with themselves in order to follow the commandments of God. What is wondrous is not the gifts they received from God, but their struggle: their prayer, their humility, their service to their neighbor.

We often create unrealistic images of the saints. We forget that they, too, were human beings. Gregory, the giant of Theology, for example, delivered his famous theological orations on the Holy Trinity in Constantinople, and at the same time, with simplicity and sincerity, complained to God about his endless, tormenting illnesses. There is no need to mention many examples. The great Apostle Paul, who, on the wings of the Spirit, became a beholder of ineffable revelations, sewed tentcloth every day and sold it.

Conclusion: Do not underestimate the small things, the human things, the everyday things. No one was saved because he studied theology for hours or because he discussed the visions and achievements of the saints. Those who were saved were those who endured afflictions; who served the sick; who helped those in need; who lived with thanksgiving and praise in the face of the world’s mockery; who bowed their heads with humility before the divine will; who ascended to the summit of the spiritual Tabor through the cross of the Christian life—the truly Christian life, not the imaginary one…

“You were transfigured on the mountain, and Your disciples, as much as they were able, beheld Your glory, O Christ our God, so that when they would see You crucified, they might understand that Your Passion was voluntary, and proclaim to the world that You are truly the radiance of the Father.”