Ο Λευκός Άγγελος της Μαδαγασκάρης Επίσκοπος Νεκτάριος - Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος

Ο Λευκός Άγγελος της Μαδαγασκάρης.

Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος

11 Σεπτεμβρίου 2004 Μια ημέρα που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της Εκκλησίας και της Ιεραποστολής

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν περνούν ποτέ. Μένουν μέσα στην καρδιά της Εκκλησίας ως μνήμη, ως προσευχή, αλλά και ως μια σιωπηλή παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

11 Σεπτεμβρίου 2004.

Εκείνη την ημέρα, το ελικόπτερο «Σινούκ» έπεσε στα νερά του Αγίου Όρους. Μαζί του χάθηκε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κυρός Πέτρος Ζ΄ και η συνοδεία του. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ένας άνθρωπος που είχε αφήσει ανεξίτηλο το πέρασμά του από τη Μαδαγασκάρη, ο πρώτος Επίσκοπός της, ο κυρός Νεκτάριος.

Ο Επίσκοπος που έβαλε τα πρώτα θεμέλια της Ορθοδοξίας στη Μαδαγασκάρη.

Ο άνθρωπος που περπάτησε σε δρόμους δύσκολους, σε χωριά φτωχά, κοντά σε ανθρώπους που αναζητούσαν τον Χριστό.

Ο Ιεράρχης που οι ντόπιοι, βλέποντάς τον να περνά ανάμεσά τους με την απλότητα, την αγάπη και την καθαρότητα της ψυχής του, τον ονόμασαν «τον Λευκό Άγγελο της Μαδαγασκάρης».

Πέρασαν είκοσι δύο χρόνια από εκείνη την ημέρα. Και όμως, όταν σήμερα βρίσκομαι στη Νότια Μαδαγασκάρη και βλέπω την Ορθοδοξία να μεγαλώνει, αισθάνομαι πως ο Λευκός Άγγελος δεν έφυγε ποτέ από αυτή τη γη.

Βρίσκεται στα παιδιά που μπαίνουν για πρώτη φορά σε ένα ορθόδοξο σχολείο.

Στα παιδιά που πίνουν καθημερινά ένα ποτήρι γάλα.

Στους ασθενείς που βρίσκουν δωρεάν περίθαλψη στην κλινική μας.

Στους ανθρώπους που βαπτίζονται και γνωρίζουν για πρώτη φορά το όνομα του Χριστού.

Στους νέους που αποφασίζουν να γίνουν ιερείς και να υπηρετήσουν τον λαό τους.

Στα χωριά όπου υψώνεται ένας μικρός ναός και για πρώτη φορά ακούγεται η φωνή της Εκκλησίας.

Κάθε φορά που τελείται η Θεία Λειτουργία σε μια καινούργια εκκλησία, σκέφτομαι ότι πάνω στα θεμέλια που έβαλε εκείνος συνεχίζουμε κι εμείς.

Δεν γνωρίσαμε όλοι τον κυρό Νεκτάριο. Όμως γνωρίζουμε το έργο του. Και στην Ιεραποστολή πολλές φορές αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό άλλοι σπέρνουν και άλλοι βλέπουν τον καρπό. Άλλοι ανοίγουν τον δρόμο και άλλοι καλούνται να τον συνεχίσουν.

Εμείς σήμερα στη Νότια Μαδαγασκάρη δεν θέλουμε να χτίσουμε κάτι δικό μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε αυτό που εκείνος ξεκίνησε με πίστη, κόπο, θυσία και αγάπη.

Η Ιεραποστολή δεν είναι υπόθεση ενός ανθρώπου. Είναι σκυτάλη που παραδίδεται από χέρι σε χέρι, από γενιά σε γενιά, μέχρι να φτάσει το Ευαγγέλιο και στον τελευταίο άνθρωπο που περιμένει να ακούσει ότι ο Χριστός τον αγαπά.

Σήμερα, λοιπόν, δεν θυμόμαστε τον κυρό Νεκτάριο μόνο με συγκίνηση.

Τον θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη.

Και μέσα στην προσευχή μας ζητούμε από τον Θεό να αναπαύει την ψυχή του και να μας αξιώνει να μη σβήσουμε ποτέ τη φλόγα που εκείνος άναψε στη μακρινή αυτή γωνιά της Αφρικής.

Ο «Λευκός Άγγελος» της Μαδαγασκάρης έφυγε από τη γη, αλλά το φως του έμεινε.

Και όσο στη Νότια Μαδαγασκάρη θα χτυπούν οι καμπάνες, όσο θα τελείται η Θεία Λειτουργία, όσο ένα παιδί θα βαπτίζεται στο όνομα της Αγίας Τριάδος και όσο ένας άνθρωπος θα ανοίγει την καρδιά του στον Χριστό, η μνήμη του θα συνεχίζει να ζει.

Αιωνία η μνήμη σου, κυρέ Νεκτάριε.

Και από εκεί ψηλά βλέπεις σήμερα τη Μαδαγασκάρη, να ξέρεις πως η Εκκλησία που αγάπησες συνεχίζει να περπατά.

Με πολλές δυσκολίες, με δάκρυα και κόπους, αλλά και με μεγάλη χαρά.

Γιατί ο σπόρος που έπεσε τότε στην αφρικανική γη δεν χάθηκε.

Έβγαλε ρίζες.

Έγινε δέντρο.

Και συνεχίζει να καρποφορεί για τον Χριστό.