ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΟΛΥ; - π. Σιλουανός Λ. Λάμπρου.

ΠΑΤΕΡ,

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΟΛΥ;

«Δεν σας πειράζει που αμφιβάλλω;»

 
11 Σεπτεμβρίου 2026.

Αρχιμ. Σιλουανός Λ. Λάμπρου.

Ο Αγιασμός είχε τελειώσει.
Η αυλή άδειαζε. Άλλοι έφευγαν βιαστικά, άλλοι έψαχναν τους φίλους τους, οι καθηγητές μάζευαν χαρτιά και ανακοινώσεις. Έκλεισα το Ευχολόγιο και ετοιμαζόμουν κι εγώ να φύγω.
— Πάτερ… να σας ρωτήσω κάτι;
Γύρισα. Ένα παιδί στεκόταν λίγο πιο πίσω. Δεκαπέντε, δεκαέξι χρονών. Με το σακίδιο περασμένο στον έναν ώμο.
— Φυσικά.
— Μόνο μη μου θυμώσετε.
— Τώρα με τρόμαξες! Για πες.
Γέλασε. Ύστερα σοβάρεψε.
— Εγώ… δεν ξέρω αν πιστεύω πολύ. Γιατί με ραντίσατε;
Δεν απάντησα αμέσως. Όχι γιατί με ενόχλησε. Μου άρεσε που το είπε όπως ακριβώς το ένιωθε.
— Σε πείραξε που σε ράντισα;
— Όχι. Απλώς το σκέφτηκα.
— Τότε καλά έκανες.
Με κοίταξε λίγο δύσπιστα.
— Δεν σας ενοχλεί;
— Τι;
— Που αμφιβάλλω.
— Όχι. Θα με ενοχλούσε περισσότερο να μου έλεγες κάτι που δεν πιστεύεις μόνο και μόνο επειδή φοράω ράσο.
Χαμογέλασε.
— Εντάξει… αυτό δεν το περίμενα.
Για λίγα δευτερόλεπτα μείναμε σιωπηλοί. Από την άλλη άκρη της αυλής ακούστηκε μια παρέα να γελά.
— Και τι ζητήσατε από τον Θεό για μας;
— Να έχετε φώτιση. Να μάθετε. Να προχωρήσετε. Να κάνετε όνειρα και να παλέψετε γι’ αυτά.
— Αυτό μόνο;
— Όχι. Ζήτησα και κάτι δυσκολότερο.
— Τι;
— Να μη χάσετε τον εαυτό σας προσπαθώντας να πετύχετε.
Σώπασε για λίγο.
— Αυτό μάλλον είναι πιο δύσκολο από τα μαθήματα.
— Πολύ πιο δύσκολο.
— Δηλαδή γι’ αυτό γίνεται ο Αγιασμός;
— Και γι’ αυτό. Όχι, ο Αγιασμός δεν είναι κάτι μαγικό. Δεν θα γράψει το διαγώνισμα αντί για σένα. Είναι μια προσευχή: να μεγαλώνει το μυαλό σας χωρίς να μικραίνει η καρδιά σας.
Κοίταξε κάτω και κλώτσησε απαλά ένα μικρό πετραδάκι.
— Κι αν τελικά δεν πιστέψω;
— Τότε να είσαι τίμιος. Να ψάξεις. Να ρωτήσεις. Μόνο μη λες «δεν πιστεύω» επειδή βαρέθηκες να ψάχνεις — όπως και να μη λες «πιστεύω» επειδή φοβάσαι να ρωτήσεις.
Σήκωσε το βλέμμα.
— Δηλαδή μπορώ να έχω ερωτήσεις;
— Να έχεις. Και πολλές.
Από μακριά ακούστηκε μια φωνή:
— Μιχάλη, άντε! Φεύγουμε!
— Έρχομαι!
Έκανε δυο βήματα και ξαναγύρισε.
— Πάτερ… άμα σας ξαναπετύχω, μπορώ να σας ρωτήσω κι άλλα;
— Γι’ αυτό υπάρχουν οι συναντήσεις. Για να μη μένουν οι άνθρωποι μόνοι με όσα τους βαραίνουν.
— Καλή χρονιά, πάτερ.
— Καλή χρονιά, Μιχάλη.
Έφυγε τρέχοντας. Έμεινα για λίγο εκεί, με τον βασιλικό ακόμη στο χέρι.
Δεν ήξερα αν εκείνο το πρωί ο Μιχάλης έφυγε πιστεύοντας περισσότερο. Και ίσως να μην είχε σημασία.
Έφυγε όμως χωρίς να φοβάται την ερώτησή του.
Και τότε σκέφθηκα πως ίσως ο Αγιασμός δεν τελειώνει όταν στεγνώσουν οι τελευταίες σταγόνες του νερού.
Ίσως αρχίζει όταν ένα παιδί νιώσει ότι μπορεί να σηκώσει το κεφάλι και να ρωτήσει.
«Η πίστη δεν φοβάται την τίμια ερώτηση.
Και ο νέος άνθρωπος χρειάζεται πρώτα να ξέρει ότι ακούγεται.»