ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ
ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Η ΖΩΗ»
ΑΠΟ
ΠΡΩΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ
ΑΛΛΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Αυτό το μακαριστού π. Ηλία Μαστρογιαννόπουλου. Αντιγράφω. «Το 1960 που ήμουν στη διοίκηση
της Αδελφότητος ξεκινήσαμε το θεσμό των Θεολογικών Συνεδρίων «Έφεσος». Είχε
προηγηθεί το ρήγμα στην Αδελφότητα και η αποχώρηση αρκετών νέων αδελφών. Άμα οι
γονείς δεν τα πάνε καλά, τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι … Θεωρήσαμε ότι επειδή
είχαν συμβεί τα γεγονότα της διάσπασης, και επειδή το ρήγμα είχε κλονίσει τις
ψυχές μέσα και έξω από την Αδελφότητα, χρειαζόταν ένα είδος ανασυγκρότησης, όχι
με γενικότητες ή με δεοντολογίες, αλλά με κάποιο θεολογικότερο θεμέλιο. Θεωρήσαμε αναγκαίο να υπάρξει μια
ανασυγκρότηση με ισχυρές θεολογικές
βάσεις. Όχι ότι δεν υπήρχε θεμέλιο, υπήρχε. Οι ιδρυτές χωρίς πολλά λόγια είχαν
θεμελιώσει γερά. Τόσο ο π. Ευσέβιος-σ.δ. ο Μεγαλοσπηλιώτης
υποτακτικός του Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιου Λαμπρόπουλου, που ήταν, ¨όλως
εξέχουσα φυσιογνωμία του ελληνικού κλήρου¨, ως γράφουν ο Καθηγητής της
Θεολογικής Αθηνών, και Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, και στον
«Παππουλάκο» ο συγγραφέας Κωστής Μπαστιάς. ¨Όλοι
τον λογάριαζαν για μεγάλο κήρυκα και μοναδικό ξαγορευτή σε όλο το Μοριά¨, -όσο και ο π. Σεραφείμ, αλλά και ο
Τρεμπέλας, που ήταν αξιόλογος θεολόγος … Μπορεί να μην τονιζόταν πάρα
πολύ, να μη γίνονταν ιδιαίτερες αναφορές στον όρο ¨θεολογία¨, όπως συνέβη κατόπιν για διαφόρους λόγους, που έγινε και λιγάκι για επίδειξη.
Όμως οι παλαιοί είχαν γερή θεμελίωση … και συνέπεια στη ζωή τους …
Εκτιμήσαμε
ότι πρέπει να γίνει ένα φρεσκάρισμα …
από τα Θεολογικά Συνέδρια ¨ Έφεσος¨, ένα
ξεκίνημα με φωτεινό οδηγό το Απόστολο Ιωάννη, τον Ευαγγελιστή της Αγάπης !
Ξεκίνημα με θεμέλιο τη θεολογία της Αγάπης, της Αλήθειας Χριστός ο Θεός, «η
οδός, η αλήθεια, ο μόνος οδηγός και δύναμη καρπών όντως ζωής…»-δες. Αθ. Κοττ.
«Ο Τρίτος Κορυφαίος της «Ζωής»- Εκδόσεις ¨Ταώς¨, Πάτρα 2021 σελ. 107κε
Αυτά απλά, λιτά, καθαρά, και έγκυρα. Βέβαια το θέμα των «Χριστιανικών
Οργανώσεων» επανέρχεται και θα επανέρχεται κάθε τόσο ως καρφί στο μάτι όλων των μετά
ταύτα θεολογούντων φιλολογικά, «και
λιγάκι για επίδειξη» για την πνευματική κυριαρχία της πάλαι ποτέ ενιαίας «Ζωής». Ήτοι των άσχετων με την
καθημερινή χριστιανική πράξη και ζωή, και αυτή την ορθόδοξη.
Καλό θα ήταν, λοιπόν, κάποτε κάποιοι να αποτολμήσουν και μια σύγκριση του ήθους ζωής της τότε ελληνικής κοινωνίας και αυτού της νυν,
αυτής των εξήντα έξι πια χρόνων της περιβόητης στην Ορθοδοξία στροφής ! Και τι
εδώ να πει κανείς, όταν η πάσης μορφής καθημερινή ειδησεογραφία, έντυπη,
τηλεοπτική, διαδικτυακή επιμαρτυρεί και επιβεβαιώνει, πως παρόλα τα και σε
υπεραφθονία ορθόδοξα αγαθά και καλά νυν. «Των
οικιών αυτών εμπιμπραμένων αυτοί άδουσι» ! Το σπίτι μας καίγεται κι εμείς
τραγουδούμε και ζούμε σαν στην τρελή χαρά !
Αθανάσιος Κοτταδάκης
Εδώ πάει το "καλά τα λες Χρυσόστομε"
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Π. ΗΛΙΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΜΙΑ ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΥΣΕΒΙΣΜΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑΥΤΟ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΟΤΕ ΑΔΕΛΦΩΝ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΚΛΠ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΗ ΑΛΛΑ ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΕΝΤΟΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΣΑΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΕΚΠΑΡΑΘΥΡΩΘΗΚΕ Ο Π. ΗΛΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΜΕΤΑ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜια ακόμα προκατάληψη, αρρώστια βαριάς μορφής-24.9.26 π.μ. 9,08-θ’ ακολουθήσουν και άλλες προφανώς. Στο βιβλίο μου υπάρχουν εξηγήσεις για όλα, και για την αλυσίδα Γοντικάκη, Γιανναρά, και κρίκος ο Κουτρουμπής, είμαι βλέπετε από τους εντός της παρεμβολής, αλλά το βασικό θέμα νυν-«η ταμπακέρα» που λένε- δεν είναι αυτό. Είναι ποια η κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια του … «δυτικού πιετισμού-ευσεβισμού», καθολικού, προτεσταντικού ή όποια άλλα φοβερά κατεβάζουν αντίστοιχα με το δικό σας μυαλά, και ποια η σημερινή, ήτοι η μετά τα εξήντα έξι χρόνια στροφής στην πούρα ορθοδοξία και τα … υψηλά παρεπόμενα αυτής. Που, αφήνω, ότι οι πάντες γνωρίζουν πώς έχουν τιναχτεί στον αέρα π. χ. από έναν Περγάμου Ιωάννη, έναν π. Αλ. Σμέμαν και έτερους συν αυτοίς. Το βασικό θέμα, λοιπόν, είναι η … «ταμπακέρα», ήτοι η ορθόδοξη υπέρ ανθοφορία, η άλλου τύπου ως λέγεται … ωραιόλογη «ευσεβιστική» λεξιμανία, και ο εντατικός καταιονισμός της ελληνικής κοινωνίας με αυτή, και οι καρποί αυτής έστω σε ολίγον τι καλυτέρευση της, σε κλίμακα αρνητική ! Κάποιος, λοιπόν, οφείλει κάτι για την ταμπακέρα να πει. Αθανάσιος Κοτταδάκης
Ο π. Ηλίας προσπάθησε να στρέψει τις Αδελφότητες από τον ευσεβισμό στην γνήσια μορφή της ορθοδοξίας αλλά δυστυχώς δεν τον άφησαν και τον έκλεισαν στο δωμάτιό του όπως διαβάζουμε μαρτυρίες...
ΑπάντησηΔιαγραφήείναι γνωστό ότι οι αδελφότητες αντέγραψαν τα δυτικά τάγματα σε όλες τους τις εκφάνσεις από ντύσιμο έως μεταφράσεις δυτικών εντύπων προσευχών.
Ο π. Ηλίας ο καψερός προσπάθησε αλλά όπως είπε και ο φίλος τον πέταξαν από το παράθυρο έγινε ανταρσία πραξικόπημα και μετά τα γνωστά!!!
Αν ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος έπαιρνε σήμερα ξανά τον λόγο…
ΑπάντησηΔιαγραφήΘεολογικό Συμπόσιο της Αδελφότητος Θεολόγων «Η ΖΩΗ» — 1962
Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,
τον λόγο θα δώσουμε για λίγο στον Αρχιμανδρίτη π. Ηλία Μαστρογιαννόπουλο.
Το 1962, στο Θεολογικό Συμπόσιο που πραγματοποίησε η Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή» με γενικό θέμα «Θεολογία, αλήθεια και ζωή», ο π. Ηλίας ετοίμασε το κείμενο «Θεολογία καὶ Ἀνανέωση». Η σημερινή ηλεκτρονική δημοσίευση διευκρινίζει ότι το παραθέτει σε διασκευή. Το κείμενο βρίσκεται εδώ: agiazoni [τελεία] gr / slug-854
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι, εξήντα και πλέον χρόνια αργότερα, ο π. Ηλίας έπαιρνε ξανά τον λόγο και εφάρμοζε στη σημερινή συζήτηση τα κριτήρια που ο ίδιος είχε θέσει τότε.
Αδελφοί μου,
όταν σας μιλούσα για Θεολογία και Ανανέωση, δεν θεωρούσα αρκετό να διαφυλάσσουμε απλώς τα όρια της ορθόδοξης διδασκαλίας. Έγραφα: «Δὲν εἶναι ἀρκετὸ νὰ εἶναι ἡ θεολογία μας ὀρθόδοξη ὑπὸ ἔννοια ἀρνητική».
Ζητούσα κάτι περισσότερο: «Πρέπει ἡ πνοὴ καὶ ὁ παλμὸς τῆς θεολογίας νὰ εἶναι ὀρθόδοξοι»
και ακόμη: «Νὰ εἶναι βιβλικὴ καὶ πατερική, ὄχι τυπικῶς ἀλλ’ οὐσιαστικῶς».
Γι’ αυτό, αν σήμερα μου λέγατε ότι οι παλαιοί ήταν δογματικά ορθόδοξοι, ότι γνώριζαν τους Πατέρες, ότι σέβονταν τα Μυστήρια και ότι υπερασπίζονταν την πίστη, θα σας ρωτούσα: αρκεί αυτό; Ή πρέπει να εξετάσουμε αν και ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώναμε τους ανθρώπους ήταν πατερικός ουσιαστικά και όχι μόνο τυπικά; Γιατί τότε δεν έθετα ως σκοπό την απλή γνώση περί Θεού. Έγραφα: «Σκοπὸς του εἶναι ὄχι νὰ γνωρίσει τὸν Θεόν, ἀλλὰ πρωτίστως νὰ “μορφωθῆ Χριστὸς ἐν αὐτῷ”».
Και συνέχιζα: «Μόνον “οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ τὸν Θεὸν ὄψονται”».
Και ακόμη: «Μόνον σὲ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος “ἀπεκδύεται τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον καὶ ἐνδύεται τὸ νέον” [...] ἀποκαλύπτεται ὁ Ἀπερίγραπτος».
Άρα, όταν αποτιμούμε μια ολόκληρη εποχή πνευματικής αγωγής, δεν αρκεί να μετρήσουμε πόσο ευπρεπής ήταν εξωτερικά η κοινωνία, πόσο αυστηροί ήταν οι ηθικοί κώδικες ή πόσο σπάνια ορισμένες συμπεριφορές εμφανίζονταν δημόσια. Το δυσκολότερο ερώτημα είναι τι συνέβαινε μέσα στον άνθρωπο. Μορφωνόταν Χριστός; Καθαριζόταν η καρδιά; Απεκδυόταν ο παλαιός άνθρωπος; Η εξωτερική τάξη αντιστοιχούσε σε εσωτερική μεταμόρφωση; Σας είχα επίσης μιλήσει για τη θέση της λατρείας. Έγραφα: «Καὶ ὄχι μόνον ἡ ἀτομικὴ προσευχή, ἀλλὰ πρὸ πάντων ἡ ὁμαδικὴ λατρεία, ἡ συμμετοχὴ στὴν λειτουργικὴ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας»
και κατέληγα: «Ἡ ἕδρα πρέπει νὰ πλησιάζει τὸ θυσιαστήριον».
Και για τη σχέση της θεολογίας με την Εκκλησία ήμουν ακόμη σαφέστερος: «Ἡ θεολογία ἡ ὀρθόδοξη, δὲν εἶναι αὐτόνομη ἢ ὑποκειμενική» αλλά «εἶναι στόμα καὶ ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας».
Μάλιστα έγραφα: «Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθεῖ ἔξω ἀπὸ τὸν ἁγιαστικὸ χῶρο καὶ ἀπὸ τὴν ζωογόνο ἀτμόσφαιρα τῆς μητρὸς Ἐκκλησίας».
Αυτά λοιπόν ήταν τα κριτήρια που σας έθετα.
Και τώρα έρχομαι στην ταμπακιέρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου λέτε: τότε που οι Χριστιανικές Οργανώσεις βρίσκονταν στην ακμή τους, η ελληνική κοινωνία είχε διαφορετικό ήθος. Ύστερα ήρθε η πατερική και νηπτική στροφή, πέρασαν εξήντα και πλέον χρόνια, και σήμερα βλέπουμε γύρω μας αυτή την κοινωνική εικόνα. Άρα μήπως τα αποτελέσματα δικαιώνουν εκείνη την παλαιότερη πνευματική πορεία; Θα σας απαντούσα: ασφαλώς και πρέπει να εξετάζουμε τους καρπούς. Αλλά πρώτα πρέπει να συμφωνήσουμε τι ονομάζουμε καρπό. Είναι καρπός μόνο η εξωτερική κοινωνική ευταξία; Είναι η απουσία δημόσιων παρεκτροπών; Είναι η συμμόρφωση προς έναν αυστηρότερο ηθικό κώδικα; Ή μήπως το κριτήριο που εγώ ο ίδιος σας έθετα ήταν βαθύτερο: να «μορφωθῆ Χριστὸς» στον άνθρωπο, να καθαρθεί η καρδιά του και να αποδυθεί ο παλαιός άνθρωπος;
Ένα αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον μπορεί για πολλά χρόνια να παρουσιάζει τα πιο «φρόνιμα» παιδιά. Το πραγματικό ερώτημα αρχίζει όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και η εξωτερική επιτήρηση χαλαρώσει. Τότε φαίνεται αν η προηγούμενη τάξη είχε γίνει εσωτερική ωριμότητα ή αν παρέμενε κυρίως εξωτερική συμμόρφωση. Το ίδιο ερώτημα πρέπει να τίθεται και για μια κοινωνία. Γιατί λοιπόν θεωρούμε αυτονόητο ότι η καλύτερη εξωτερική εικόνα μιας κοινωνίας αποτελεί και απόδειξη βαθύτερης πνευματικής θεραπείας;
Και αφού θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ιστορική εξέλιξη και την εξωτερική καρποφορία ως κριτήριο, τότε ας είμαστε συνεπείς και ας εφαρμόσουμε το ίδιο κριτήριο λίγο πιο κοντά στο σπίτι μας. Το 1960 η «ΖΩΗ» διασπάστηκε και μέλη της ίδρυσαν τη νέα Αδελφότητα Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ». Η ίδρυση του «Σωτήρος» το 1960 επιβεβαιώνεται και από την ίδια την Αδελφότητα, ενώ ιστορικές πηγές καταγράφουν ότι προέκυψε από τη διάσπαση της «Ζωής». Ας κοιτάξουμε λοιπόν και τη μεταγενέστερη πορεία των δύο κλάδων. Ο δεύτερος κλάδος δεν έμεινε χωρίς συνέχεια. Ο «ΣΩΤΗΡ» εξακολουθεί σήμερα να οργανώνει ομιλίες, να εκδίδει βιβλία και περιοδικά και να διατηρεί ενεργή δημόσια παρουσία. Παράλληλα, τα Εκπαιδευτήρια «Η Ελληνική Παιδεία» αναφέρουν ότι από το 1960 τελούν υπό την πνευματική καθοδήγηση της Αδελφότητος «Ο Σωτήρ» και σήμερα λειτουργούν οκτώ σχολικές μονάδες σε τρία συγκροτήματα. Ακόμη και το 2026 ο προϊστάμενος της Αδελφότητος έκλεισε το 66ο Παιδαγωγικό Συνέδριο των Εκπαιδευτηρίων. Δεν σας λέω ότι αυτά αποδεικνύουν από μόνα τους μεγαλύτερη πνευματική υγεία του «Σωτήρος». Λέω κάτι απλούστερο. Αν η εξωτερική αντοχή, η κοινωνική παρουσία, η δυνατότητα επαφής με οικογένειες και νεότερες γενιές και η διατήρηση θεσμών θεωρούνται αποδείξεις επιτυχίας μιας πνευματικής πορείας, τότε γιατί να μην εφαρμοστεί ακριβώς το ίδιο κριτήριο και στους δύο κλάδους που προέκυψαν από την ίδια οργανωσιακή μήτρα;
Τι έκανε διαφορετικά ο «ΣΩΤΗΡ»; Πού επένδυσε; Πώς διατήρησε την επαφή του με οικογένειες, παιδιά και νέους ανθρώπους; Ποιες επιλογές τού επέτρεψαν να παρουσιάζει ακόμη σήμερα αυτή την οργανωτική συνέχεια; Και αν το επιχείρημα είναι πράγματι «κοιτάξτε τα αποτελέσματα», τότε το ίδιο επιχείρημα επιστρέφει προς τη «ΖΩΗ»: «Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως».
Εγώ όμως δεν θα σας άφηνα να σταματήσετε ούτε εκεί.
Γιατί ούτε η κοινωνική ευταξία ούτε η οργανωσιακή επιβίωση ήταν το βαθύτερο κριτήριο που σας είχα θέσει. Σας είχα γράψει:
«Δὲν ἀρκεῖ ἡ ἁπλὴ ἰδεολογικὴ καὶ νοητικὴ ἀνάπτυξη. Αὐτὴ εἶναι ἀνεπαρκὴς καὶ συχνὰ ἐπικίνδυνη».
Και αμέσως μετά: «Ἂν δὲν κατοικήσει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ στὶς καρδιές μας, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ θεολογήσουμε».
Άρα η τελική αποτίμηση δεν μπορεί να γίνει μόνο με αριθμούς, οργανώσεις, σχολεία, αίθουσες, κοινωνική ευταξία ή ιστορική αντοχή.
Πρέπει να επιστρέψει στο δυσκολότερο ερώτημα: Τι άνθρωπο διαμορφώσαμε;
Γιατί, αν θέλουμε πράγματι η θεολογία μας να είναι πατερική «ὄχι τυπικῶς ἀλλ’ οὐσιαστικῶς», εκεί τελικά βρίσκεται η ουσία του ελέγχου.
Για ξανα διαβάστε την κριτική που ασκήσε ο Χρ. Γιανναρας να δείτε τι τύπο χριστιανού άφησε η Ζωή και μετέπειτα το κακεκτυπο αυτής ο Σωτηρ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣΩΣΤΟΣ
ΔιαγραφήΠρος: 24 Σεπτεμβρίου 2026 στις 3:35 μ.μ
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ-ή.
Όταν ο μακαρίτης Χρήστος δημοσίευσε το γνωστό βιβλίο... τα δύο αγόρια του πήγαιναν στις ΧΜΟ της Ζωής και μετά στην ΧΦΕ της Ζωής.
Έτερον ουδέν.
Άσχετο αυτο που λες αγαπητέ.
ΔιαγραφήΔύο διαφορετικά πράγματα. Γινωσκω και σημσρα γονεις που τα παιδια τους βρίσκονται εντός στρατοπέδων ζωής σωτήρα και οι ίδιοι διαφωνούν.. επίσης διάβασε την κριτική του Σπυρίδωνα Γιανναρά στο βιβλίο αχ κυρ χρηστο μας εκδόσεις Μανιφέστο να δεις εκει τι λέει για τις οργανώσεις....
Αυτά έτερον ουδέν φιλε
Διάβασε τον 4:31 μ.μ. για να δεις ποιος είναι αντιφατικός.
ΔιαγραφήΌσοι είναι όχι έξω, αλλά παρασάγγες μακριά από τον χορό, ας γράφουν ότι θέλουν. Τα παιδιά ερχόντουσαν στο Καρύτση στην ομάδα είμαστε μαζί. Στον Παρνασσό ανέβαιναν και ερχόταν και ο Καθηγητής επίσκεψη. Στην εορτή για τα 80 χρόνια της Χριστιανικής Φοιτητικής ένωσης, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013 στον Απ. Παύλο ήταν και ο Καθηγητής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟχι μόνον τα παιδιά, αλλά και ο πατέρας Γιανναράς συμμετείχε στην ΖΩΗ μαζί με τον κ. Κοτταδάκη, αλλά αργότερα μετενόησε και έγραψε εναντίον των Οργανώσεων, τις οποίες υπερασπίζεται ο κ. Κοτταδάκης, ο οποίος συγχρόνως εκθειάζει σε διάφορα άρθρα του τον Γιανναρά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑντιφατικά πράγματα.
Προσπαθούν ορισμένοι εν Χριστώ Αδελφοί να κάνουν μαθήματα των Χριστιανικών Ορθοδόξων Αδελφοτήτων χωρίς να συνειδητοποιούν ότι πέφτουν στην κατάκριση και από διδάσκαλοι γίνονται κατηγορούμενοι. Δεν έχω σχέσεις με τους όργανωσιακούς αλλά τους θαυμάζω τους θεολόγους μέλη γιατί υπηρητούν την Εκκλησία ευσυνείδητα χωρίς απαιτήσεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΙ. Για όλους, πλην Θεόδωρου, τέως Θεόδωρου Σ. με το οποίο δεν κάνω διάλογο, ούτε στα μακρόσυρτα δικολαβικά του τύπου. «Αν είναι καλός, δεν θα είναι κακός» ή. «Αν είν Για όλους, πλην Θεόδωρου, τέως Θεόδωρου Σ. με το οποίο δεν κάνω διάλογο, ούτε στα μακρόσυρτα δικολαβικά του τύπου. «Αν είναι καλός, δεν θα είναι κακός» ή. «Αν είναι κακός, δεν θα είναι καλός»-Ηλιόπουλος, Ταινία- απαντώ, από Αναστάσιος Δευτέρα 20.11.2023 για τα δυο πνευματικά κινήματα, ρεύματα, κύματα, «Χριστιανικές Οργανώσεις», και, «Στην Ορθοδοξία Στροφή-Επιστροφή», από εκδοχές και εκτιμήσεις όχι τυχαίων υπογραφών, τα εξής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑ. «Χριστιανικές Οργανώσεις και Αδελφότητες»-αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτό της «Ζωής». 1. «Παρ’ όλη τη θρησκευτική μονομέρεια, θα μου ήταν δύσκολο να αρνηθώ ότι χαρήκαμε τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια στην Ομάδα-ΧΜΟ. Σίγουρα φτιάξαμε παρέες μ’ εκείνη την ξένοιαστη φιλία κι εμπιστοσύνη που δεν ξέρει προσωπεία ή τη σκληράδα της αυτοάμυνας … Ακόμα και τη στράτευσή μας δεν την εισπράτταμε αρνητικά … μας ασκούσε στη συνέπεια και στη δημιουργική δουλειά … Σε σύγκριση με τα άλλα παιδιά στη γειτονιά ή το σχολείο, μας έκανε να νιώθουμε πραγματικά ευεργετημένοι. Εμείς δε γνωρίσαμε ποτέ την ερημία και τη βαρεμάρα της μοναξιάς του Σαββατοκύριακου, την πίκρα να ενδίδεις σε παρέες, που σε αφήνουν αδιάφορο, κι όπου πρέπει να διακριθείς, μόνο με την ψευτοσαχλαμάρα της ανίας» -Χρήστος Γιανναράς. Το όνομα δε χρειάζεται την παραμικρή σύσταση, παρά μόνο την απλή σημείωση, ότι και αυτά γράφονται στο γνωστό «Καταφύγιο Ιδεών». Και αποτελούν ad hoc και de facto έντιμη και αποκαλυπτική μαρτυρία και μιας άλλης εκεί ατμόσφαιρας και πορείας.
2. «Όντως τα κύρια σημεία του προγράμματος της «Ζωής», όπως συχνή θεία Κοινωνία, συχνή Εξομολόγηση, τακτικό Κήρυγμα, Κατήχηση των παιδιών, καλά οργανωμένες Νεανικές Ομάδες, Κύκλοι Μελέτης Αγίας Γραφής … αξιόλογα επιτεύγματα, έχουν σήμερα υιοθετηθεί από την Εκκλησία της Ελλάδος και εφαρμόζονται στο δικό της έργο»-Κάλλιστος Γουέαρ, Μητροπολίτης Διοκλείας, «Η Ορθόδοξη Εκκλησία», σελ. 231.
3. «Ακόμη κι αυτοί που μέχρι σήμερα τον πολεμούν-π. Ευσέβιο Ματθόπουλο, «Ζωή»-επιβεβαιώνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν ότι τα αποτυπώματα της ζωής του σφράγισαν βαθιά τη σημερινή εκκλησιαστική πραγματικότητα και την ψυχή τους. Είναι τέτοια η επιρροή του, ώστε μέχρι σήμερα 70 χρόνια-προσθέστε ακόμα 24 ως τώρα-μετά την κοίμησή του, όσοι εργάζονται στο χώρο της εκκλησιαστικής δράσεως, να μην μπορούν να ξεφύγουν από την ετεροχρονισμένη μίμηση της μορφής διακονίας του. Επικριτές και φίλοι του, όλοι απόγονοί του «παγιδεύονται» στις μεθόδους του και αντιγράφουν τα σχήματα της δικής του εργασίας»-Αρχιμ. Νικόλαος Χατζηνικολάου, νυν Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής-περ. «η Δράσις μας», φ.369
4. «Αγαπητέ, αν ένας άγγελος κατέβαινε στη γη της Ελλάδος και έπαιρνε τους ευσεβείς που αμέσως ή εμμέσως έχουν επηρεασθεί από τας αδελφότητας, δεν γνωρίζω τι θα απέμενε στην Ελλάδα!» Απάντηση σε κάποιον του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, του και πολύ.- Αθανάσιος. Κοτταδάκης, «Μορφές Μεγάλων Ωρών», σ. 173, εκδ. «Τήνος».
ΙΙ. Συνέχεια Β. «Στην Ορθοδοξία Στροφή-Επιστροφή».
ΑπάντησηΔιαγραφή2. Είναι. «Μια κατά γράμμα απομίμηση της τεχνοτροπίας και των τύπων εκφράσεως του βυζαντινού παρελθόντος»-Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης, ο κορυφαίος ορθόδοξος θεολόγος του 20ου αιώνα.
2. «Όλο αυτό το τρέξιμο, είτε στο Βυζάντιο, είτε στη Φιλοκαλία, είτε στην Πάτμο, είτε στις εικόνες κάνει την Ορθοδοξία να φαίνεται σαν ένα σούπερ μάρκετ. Ο καθένας διαλέγει αυτό που θέλει: Την εποχή, το στυλ και την αναγνώριση … Ό, τι είναι ουσιώδες στην Ορθοδοξία, το «εν ου εστί χρεία», το σημαντικό και το πολύτιμο, αφήνεται, κατά τη γνώμη μου, στην άκρη του δρόμου-δε διαθέτει στυλ … Το δράμα της Ορθοδοξίας είναι πως δεν είχε μια Αναγέννηση, αμαρτωλή μεν, ωστόσο απελευθερωτική από την ιερότητα. Έτσι ζούμε σε ανύπαρκτους κόσμους: Στο Βυζάντιο, στους Ρως, οπουδήποτε αλλού, αλλά όχι στην εποχή μας».- π. Αλέξανδρος Σμέμαν, «Ημερολόγιο», σ.43, σ.340
3. Να κλείσουμε όπως αρχίσαμε με Χρήστο Γιανναρά, εκτιμητή της ατμόσφαιρας, αλλά και επικριτή πολλών του πρώτου κύματος από τη μια. Δυναμική προωθητική μηχανή ανάπτυξης, μορφοποίησης, περάσματος στο δεύτερο κύμα, από την άλλη. Στο βαρυσήμαντο βιβλίο του, «Ορθοδοξία και Δύση στη Νεώτερη Ελλάδα», διαπιστώνει, καταθέτει, ομολογεί για το δεύτερο, κάθε άλλο παρά ευτυχής. «Δεν άγγιξε, που θα πει, δεν επηρέασε, την Ακαδημαϊκή Θεολογία αυτή η ιστορία, ούτε τη Θεσμική Εκκλησιαστική Ηγεσία, ούτε την Ελληνική Επιστήμη και Διανόηση, ούτε την Πολιτική και Κοινωνική της χώρας ηγεσία, ούτε η ευρύτερη ελληνική κοινωνία». Αυτό είναι το πνεύμα του κειμένου του-δεν έχω αυτή την ώρα στις Σπέτσες το βιβλίο για να κάνω τη σχετική λέξη προς λέξη παράθεση και παραπομπή. Επιφυλάσσομαι αυτοτελώς στην πρώτη ευκαιρία.
****** *** ******
Κλείνω με το μεγάλο συν της «Στροφής-Επιστροφής στην Ορθοδοξία», την παραγωγή και κατάθεση υψηλού επιπέδου ορθόδοξης θεολογίας και τα λοιπά…». Αλλά και το ομολογημένο, όχι μικρό πλην. «Δεν άγγιξε, που θα πει δεν επηρέασε, δεν ανέβασε «λίγο ψηλά, λίγο ψηλότερα» πνευματικά, χριστιανικά, ορθόδοξα την ευρύτερη ελληνική κοινωνία». Αντί για όλα τα άλλα είναι καλύτερα να ερευνήσουμε το γιατί ! Ενδέχεται να μην ήταν αυτό που είχε ανάγκη η σημερινή κοσμογονική εποχή. Αθανάσιος Κοτταδάκης
Το Ιο μέρος χωρίς την επανάληψη των δυο πρώτων γραμμών . Για όλους, πλην Θεόδωρου, τέως Θεόδωρου Σ. με το οποίο δεν κάνω διάλογο, ούτε στα μακρόσυρτα δικολαβικά του τύπου. «Αν είναι καλός, δεν θα είναι κακός» ή. «Αν είναι κακός, δεν θα είναι καλός»-Ηλιόπουλος, Ταινία-απαντώ, από Αναστάσιος Δευτέρα 20.11.2023 για τα δυο πνευματικά κινήματα, ρεύματα, κύματα, «Χριστιανικές Οργανώσεις», και, «Στην Ορθοδοξία Στροφή-Επιστροφή», από εκδοχές και εκτιμήσεις όχι τυχαίων υπογραφών, τα εξής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑ. «Χριστιανικές Οργανώσεις και Αδελφότητες»-αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτό της «Ζωής». 1. «Παρ’ όλη τη θρησκευτική μονομέρεια, θα μου ήταν δύσκολο να αρνηθώ ότι χαρήκαμε τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια στην Ομάδα-ΧΜΟ. Σίγουρα φτιάξαμε παρέες μ’ εκείνη την ξένοιαστη φιλία κι εμπιστοσύνη που δεν ξέρει προσωπεία ή τη σκληράδα της αυτοάμυνας … Ακόμα και τη στράτευσή μας δεν την εισπράτταμε αρνητικά … μας ασκούσε στη συνέπεια και στη δημιουργική δουλειά … Σε σύγκριση με τα άλλα παιδιά στη γειτονιά ή το σχολείο, μας έκανε να νιώθουμε πραγματικά ευεργετημένοι. Εμείς δε γνωρίσαμε ποτέ την ερημία και τη βαρεμάρα της μοναξιάς του Σαββατοκύριακου, την πίκρα να ενδίδεις σε παρέες, που σε αφήνουν αδιάφορο, κι όπου πρέπει να διακριθείς, μόνο με την ψευτοσαχλαμάρα της ανίας» -Χρήστος Γιανναράς. Το όνομα δε χρειάζεται την παραμικρή σύσταση, παρά μόνο την απλή σημείωση, ότι και αυτά γράφονται στο γνωστό «Καταφύγιο Ιδεών». Και αποτελούν ad hoc και de facto έντιμη και αποκαλυπτική μαρτυρία και μιας άλλης εκεί ατμόσφαιρας και πορείας.
2. «Όντως τα κύρια σημεία του προγράμματος της «Ζωής», όπως συχνή θεία Κοινωνία, συχνή Εξομολόγηση, τακτικό Κήρυγμα, Κατήχηση των παιδιών, καλά οργανωμένες Νεανικές Ομάδες, Κύκλοι Μελέτης Αγίας Γραφής … αξιόλογα επιτεύγματα, έχουν σήμερα υιοθετηθεί από την Εκκλησία της Ελλάδος και εφαρμόζονται στο δικό της έργο»-Κάλλιστος Γουέαρ, Μητροπολίτης Διοκλείας, «Η Ορθόδοξη Εκκλησία», σελ. 231.
3. «Ακόμη κι αυτοί που μέχρι σήμερα τον πολεμούν-π. Ευσέβιο Ματθόπουλο, «Ζωή»-επιβεβαιώνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν ότι τα αποτυπώματα της ζωής του σφράγισαν βαθιά τη σημερινή εκκλησιαστική πραγματικότητα και την ψυχή τους. Είναι τέτοια η επιρροή του, ώστε μέχρι σήμερα 70 χρόνια-προσθέστε ακόμα 24 ως τώρα-μετά την κοίμησή του, όσοι εργάζονται στο χώρο της εκκλησιαστικής δράσεως, να μην μπορούν να ξεφύγουν από την ετεροχρονισμένη μίμηση της μορφής διακονίας του. Επικριτές και φίλοι του, όλοι απόγονοί του «παγιδεύονται» στις μεθόδους του και αντιγράφουν τα σχήματα της δικής του εργασίας»-Αρχιμ. Νικόλαος Χατζηνικολάου, νυν Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής-περ. «η Δράσις μας», φ.369
4. «Αγαπητέ, αν ένας άγγελος κατέβαινε στη γη της Ελλάδος και έπαιρνε τους ευσεβείς που αμέσως ή εμμέσως έχουν επηρεασθεί από τας αδελφότητας, δεν γνωρίζω τι θα απέμενε στην Ελλάδα!» Απάντηση σε κάποιον του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, του και πολύ.- Αθανάσιος. Κοτταδάκης, «Μορφές Μεγάλων Ωρών», σ. 173, εκδ. «Τήνος».