Δεν αρκεί να πενθείς, πρέπει να το αποδείξεις. Με ένα live, μια ανάρτηση …

Παλιά στην κηδεία πήγαινες για να αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο.

Τώρα πας με το κινητό στο 100%.
Γιατί αν ο πόνος δεν ανέβει στο Facebook, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να θεωρηθεί ότι δεν συνέβη.
Κόρνες, φωνές, σπρωξίματα, κινητά στον αέρα, τραγούδια, ζεϊμπέκικα…
Πολιτισμός.

Το μόνο που έλειπε ήταν καντίνα, security και ένα πανό: «Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη των social media».
Το φέρετρο προσπαθεί να περάσει;
Ας περιμένει.
Έχουμε live.

Η οικογένεια πενθεί;
Φυσικά.
Αλλά κι εμείς ήρθαμε από μακριά και πρέπει να έχουμε ένα καλό πλάνο, να δείξουμε ότι ήμασταν εκεί.

Γιατί τι αξία έχει ο σεβασμός αν δεν πάρει likes;
Κάποτε στην κηδεία έλεγες: «Καλό παράδεισο».
Τώρα: «Μη μου κλείνεις την κάμερα».
Και φυσικά ζεϊμπέκικο.

Γιατί ο άνθρωπος φεύγει μία φορά. Να μη φύγει και χωρίς πρόγραμμα.
Δεν ξέρω αν ήταν λαϊκό προσκύνημα.
Σε κάποιες στιγμές πάντως έμοιαζε περισσότερο με λαϊκή απογευματινή με ελεύθερη είσοδο.

Έλειπε μόνο μια ανακοίνωση:

«Παρακαλείται το κοινό να μην σπρώχνει. Όλοι θα προλάβετε να ανεβάσετε story».
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο όπου δεν αρκεί να πενθείς.
Πρέπει και να το αποδείξεις.
Με βίντεο. Με live. Με ανάρτηση. Με το κατάλληλο πλάνο.
Γιατί, προφανώς, η σιωπή δεν έχει καλό engagement.

Το φέρετρο έφυγε. Τα κινητά κατέβηκαν. Το πρόγραμμα τελείωσε.

Και ο σεβασμός;
Μάλλον δεν μπήκε ποτέ.
Ίσως δεν βρήκε θέση μπροστά από τις κάμερες.
Λίγο σεβασμός στον νεκρό, ρε παιδιά.
Δεν χρειάζονται όλα κοινό.

Βασίλης Χαραλαμπίδης