Πρωτοπρεσβύτερος π. Χαράλαμπος Οικονόμου

 

«Δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι καί ἐν Κυρίῳ

ὁ μισθός αὐτῶν καί ἡ φροντίς αὐτῶν παρά Ὑψίστῳ»

(Σοφ. Σολ. 5,15).

Με συγκίνηση, πληροφορήθηκα, εκ των υστέρων, την εν Κυρίῳ Κοίμηση του αγαπητού και σεβαστού μου,

 Πρωτοπρεσβυτέρου π. Χαράλαμπου Οικονόμου

εφημερίου ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Σαραβαλίου

μετά από ασθένεια, την οποία υπέμεινε με καρτερία, πίστη και δοξολογία στον Θεό.

Από τα πρώτα του βήματα στην Εκκλησία από Διάκονος στον Άγιο Δημήτριο Πατρών ως την Χειροτονία του εις Πρεσβύτερο, και την προσωρινή τοποθέτησή του στο Σαραβάλι, αυτό το προσωρινό έγινε μόνιμο, και η αγάπη του για τους ενορίτες του τον έκανε να μην δεχθεί μετάθεση και να διακονήσει το Σαραβάλι επί 52 έτη. 

Ο π. Χαράλαμπος ξεχώριζε για το βάθος της πνευματικότητάς του, την ταπεινή και αυθεντική αγάπη του για τον Χριστό, καθώς και την πλήρη αφοσίωσή του στην ιερατική του διακονία. Με πραγματικό θυσιαστικό φρόνημα, πίστη ακλόνητη και αστείρευτη αγάπη, ανέστησε την ενορία  και τον κατέστησε ζωντανό πνευματικό κύτταρο· κι ακόμα περισσότερο, στάθηκε πατέρας, ποιμένας και αδελφός για κάθε ψυχή που τον πλησίαζε. Εδώ θα καταθέσω την μαρτυρία μου. Μετά τον Θάνατο του π. Παναγή Θεοδωρακόπουλου, τον πλησίασαν για να του ζητήσουν να εξομολογούνται σε αυτόν οι: Κωνσταντίνος Καντζιούρας Μέλος της Αδελφότητας Ζωής, ο Λύσανδρος (μετά π. Χριστόδουλος) Φάσσος Θεολόγος-Λυκειάρχης και συγγραφέας, και ο σεμνός και ταπεινός μαθητής του Αγίου Γερβασίου Γεώργιος Δούβρης.  Ο π. Χαράλαμπος όπως μου είπαν, με πνευματική ευαισθησία, και την αρχοντική του απλότητα, τους αρνήθηκε, κρίνοντας ότι δεν μπορεί να τους δεχθεί.

 Ο καλός μας π. Χαράλαμπος διέθετε το λειτουργικό ήθος, ευπρέπεια, ευλάβεια και εκκλησιαστικό αισθητήριο, είχε σπάνια ικανότητά στο να καθοδηγεί πνευματικά, με διάκριση και πατρική αγάπη, ως εξομολόγος πολλών ανθρώπων. Ήταν άνθρωπος ευγνώμων και φιλόξενος. Προσπαθούσε να δίνει τον καλύτερο εαυτό του με αυταπάρνηση και υπακοή στην Εκκλησία. Θεωρούσε την Ιερωσύνη που έλαβε ως ύψιστη τιμή από τον Θεό. Αντιμετώπιζε τις δυσκολίες με θάρρος και ελπίδα στον Θεό, ενώ όσες φορές αναζητούσε το θέλημα εκείνου στη ζωή του, βίωνε τα θαύματα της φιλανθρωπίας του Θεού μέσα από το θυσιαστήριο αλλά και από την διακονία του ως καλός υπηρέτης του Χριστού. Δεν ήταν απλώς ένας καλός ιερέας· υπήρξε ένας ολοκληρωμένος πνευματικός πατέρας, ένας άνθρωπος της προσευχής και της θυσίας, που έζησε λέγοντας με ευθύτητα την άποψή του και πάντα με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο.  

Συνοδοιπόρος στην ζωή του η Πρεσβυτέρα του, η χαμογελαστή και γλυκομίλητη. Τα παιδία του που γνώριζα καλά, ήταν το καμάρι και η δύναμή του, χαιρόταν για την προσφορά τους στην κοινωνία και την οικογένειά τους. Τους συλλυπούμαι από καρδίας.

Με έκδηλη συγκίνηση, εύχομαι «καλή αντάμωση στο φως της Αναστάσεως» και «αιωνία η μνήμη» στον τίμιο λειτουργό του Υψίστου. Θα σε θυμόμαστε με πολλή αγάπη και σεβασμό. Είμαι βέβαιος ότι και εκείνος από το επουράνιο Θυσιαστήριο, όπου πορεύθηκε πλέον για να συλλειτουργεί εσαεί με τον Μέγα Αρχιερέα και Αρχιθύτη Κύριό μας θα δέεσαι για όλους εμάς εδώ στη γη.

 Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές των πιστών, ως φως και οδηγός.

Αιωνία του η μνήμη.

Αναστάσιος Κ. Κωστόπουλος