Πρωτοποριακή ενέργεια από μία αδελφότητα που δεν μας έχει συνηθίσει απο κάτι το καινούργιο. Να υποθέσει κανείς ότι θα υπάρξει φως στο τούνελ τόσων ετών χωρίς κάτι το νέο.
Θα ήθελα να καταθέσω έναν προβληματισμό σχετικά με τη μετάβαση ορισμένων περιοδικών σε ηλεκτρονική μορφή. Κατανοώ ότι το αυξημένο κόστος εκτύπωσης και κυρίως διανομής δημιουργεί σοβαρές οικονομικές πιέσεις και οδηγεί τον εκδότη στην αναζήτηση φθηνότερων λύσεων. Το ερώτημα όμως είναι κατά πόσο οι ανάγκες του εκδότη επιτρέπεται να καθορίζουν τελικά και τον παιδαγωγικό προσανατολισμό των ίδιων των περιοδικών.
Ο ίδιος ο χώρος των εκδόσεων έχει επανειλημμένα επισημάνει τους κινδύνους από την υπερβολική χρήση οθονών. Το ίδιο το «Προς τη Νίκη» δημοσίευσε μέσα στο 2026 άρθρα όπως «Οθόνες: μια παγκόσμια απειλή», «Εθισμός στις οθόνες», «Οθόνες και νοητικές-ψυχικές λειτουργίες» και «Οθόνες: αλήθειες και μύθοι». Παράλληλα, στην ιστοσελίδα του «Σωτήρος» δημοσιεύθηκε άρθρο με τίτλο «Επιστροφή στο μολύβι και στο χαρτί», όπου τονιζόταν η αξία του βιβλίου και ο επικουρικός ρόλος των ψηφιακών μέσων στη ζωή των παιδιών.
Γι’ αυτό δημιουργείται έντονη αντίφαση όταν ένα παιδικό περιοδικό μεταφέρεται ακριβώς στο περιβάλλον της οθόνης, το οποίο το ίδιο έχει παρουσιάσει ως προβληματικό. Η ανάγνωση από χαρτί δεν είναι ισοδύναμη με την ανάγνωση από κινητό ή tablet. Το έντυπο ευνοεί τη συγκέντρωση και τη σταθερή σχέση με το κείμενο, ενώ η οθόνη συνδέεται πολύ ευκολότερα με scrolling, περισπασμούς και αποσπασματική ανάγνωση.
Αν λοιπόν η μετάβαση αυτή υπαγορεύεται κυρίως από οικονομικούς και εκδοτικούς λόγους, υπάρχει ο κίνδυνος οι υπεύθυνοι των περιοδικών να καταλήξουν ουσιαστικά όμηροι των επιλογών του εκδότη: να προσαρμόζουν δηλαδή το μέσο όχι σε αυτό που θεωρούν παιδαγωγικά σωστό, αλλά σε αυτό που είναι οικονομικά ευκολότερο να παραχθεί και να διανεμηθεί.
Αυτό αναπόφευκτα δημιουργεί την εντύπωση δύο μέτρων και δύο σταθμών. Από τη μία προειδοποιούμε τα παιδιά και τους γονείς για τις οθόνες και από την άλλη, όταν το επιβάλλει η εκδοτική πραγματικότητα, χρησιμοποιούμε τις ίδιες οθόνες ως βασικό μέσο για ένα παιδικό περιοδικό. Για τα περιοδικά ενηλίκων μπορεί ασφαλώς να συζητηθεί ένα υβριδικό μοντέλο, με συνδυασμό έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης. Για το «Προς τη Νίκη» όμως θεωρώ ότι η θέση πρέπει να είναι διαφορετική και σαφής: να παραμείνει αποκλειστικά έντυπο.
Ακριβώς επειδή απευθύνεται σε παιδιά, η έντυπη μορφή δεν είναι απλώς ένας τρόπος διανομής του ίδιου περιεχομένου. Είναι μέρος της ίδιας της παιδαγωγικής φυσιογνωμίας του περιοδικού. Το οικονομικό κόστος ασφαλώς πρέπει να ληφθεί υπόψη. Δεν μπορεί όμως να γίνει ισχυρότερο κριτήριο από όσα οι ίδιες οι εκδόσεις διδάσκουν για τη σχέση των παιδιών με τις οθόνες. Διαφορετικά, δεν προσαρμόζεται απλώς η έκδοση στις νέες συνθήκες· προσαρμόζεται η αρχή στις ανάγκες του εκδότη.
Σωστός ο προβληματισμός αλλά..... μερικά πράγματα μας ξεπερνούν.... ο κόσμος αλλάζει διαρκώς, πρέπει να προσαρμοζόμαστε όσο και αν ξεβολευόμαστε. Καλός ένας ρομαντισμός αλλά τα στοιχεία (κυκλοφορία, δυσκολία διανομής, έξοδα κ.α.) μας οδηγούν.... θέλοντας και μη.... και πολύ άντεξαν θα έλεγα εγώ
Καλά τα λέει ο φίλος αλλά θα έπρεπε να ήταν γενικά παντού και από όλους από τη στιγμή που δεν μπορεί να γίνει από όλους είναι σπουδαίο το ότι δίνεται η ευκαιρία σε πολλούς από εμάς με ένα σμπάρο να έχουμε 3 τριγώνια και να μπορούμε να διαβάζουμε τρία περιοδικά όλη η οικογένεια. Τα κατά καιρούς άρθρα του συγκεκριμένου συγκροτήματος η αδελφότητος είναι επισημάνσεις που μπορούν να ψάχνουν να βρουν τις αιτίες όμως προχωρούν τα πράγματα και πρέπει να επιλύονται και να βρίσκονται νέοι τρόποι. Καλώς ή κακώς τα ταχυδρομεία σχεδόν έχουν κλείσει και πρέπει να βρούμε νέους τρόπους αντιμετώπισης των πραγμάτων ένας νέος τρόπος είναι και αυτός τον οποίον επικροτώ συγχαίρω και θα χρησιμοποιήσω.
Ξεπερασμένη η επιχειρηματολογία του Γιάννη από τα ίδια τα πράγματα. Σωστή αλλά μη ρεαλιστική. Συμφωνώ κι εγώ για το πολυτονικό. Ποιο παιδί θα διαβάσει περιοδικό πολυτονικό;
Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια η Αδελφότητα (Εκδότης) φαίνεται να υποχώρησε από τη δική της παιδαγωγική γραμμή μπροστά στις οικονομικές και διανεμητικές ανάγκες των εκδόσεών της.
Συγχαρητήρια στην Αδελφότητα «ο Σωτήρ» για την ποιότητα των περιοδικών της.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι μια αναψυχή της ύπαρξής μας κάθε άρθρο.
Καταπληκτική δυνατότητα !
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπράβο σε όσους το εμπνεύστηκαν και σε αυτούς που το υλοποίησαν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίχε ανακοινωθεί μάλλον προ τριών ετών και έγινε πραγματικότητα τώρα κάλιο αργά παρά ποτέ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ ωραία. Προτείνω να βγουν και στα αγγλικά τα περιοδικά.... Η καλύτερη κατήχηση. Επιπλέον καταργήστε επιτέλους το πολυτονικό....
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι καλά στο Σωτήρα, κάπως χωνεύεται, αλλά στο Προς τη Νίκη που υποτίθεται ότι απευθύνεται σε παιδιά;
ΔιαγραφήΠόσοι κατηχητές/ομαδάρχες γράφουν σε πολυτονικό;
"Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή"!
Πρωτοποριακή ενέργεια από μία αδελφότητα που δεν μας έχει συνηθίσει απο κάτι το καινούργιο. Να υποθέσει κανείς ότι θα υπάρξει φως στο τούνελ τόσων ετών χωρίς κάτι το νέο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα ήθελα να καταθέσω έναν προβληματισμό σχετικά με τη μετάβαση ορισμένων περιοδικών σε ηλεκτρονική μορφή. Κατανοώ ότι το αυξημένο κόστος εκτύπωσης και κυρίως διανομής δημιουργεί σοβαρές οικονομικές πιέσεις και οδηγεί τον εκδότη στην αναζήτηση φθηνότερων λύσεων. Το ερώτημα όμως είναι κατά πόσο οι ανάγκες του εκδότη επιτρέπεται να καθορίζουν τελικά και τον παιδαγωγικό προσανατολισμό των ίδιων των περιοδικών.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ ίδιος ο χώρος των εκδόσεων έχει επανειλημμένα επισημάνει τους κινδύνους από την υπερβολική χρήση οθονών. Το ίδιο το «Προς τη Νίκη» δημοσίευσε μέσα στο 2026 άρθρα όπως «Οθόνες: μια παγκόσμια απειλή»,
«Εθισμός στις οθόνες», «Οθόνες και νοητικές-ψυχικές λειτουργίες» και «Οθόνες: αλήθειες και μύθοι». Παράλληλα, στην ιστοσελίδα του «Σωτήρος» δημοσιεύθηκε άρθρο με τίτλο «Επιστροφή στο μολύβι και στο χαρτί», όπου τονιζόταν η αξία του βιβλίου και ο επικουρικός ρόλος των ψηφιακών μέσων στη ζωή των παιδιών.
Γι’ αυτό δημιουργείται έντονη αντίφαση όταν ένα παιδικό περιοδικό μεταφέρεται ακριβώς στο περιβάλλον της οθόνης, το οποίο το ίδιο έχει παρουσιάσει ως προβληματικό. Η ανάγνωση από χαρτί δεν είναι ισοδύναμη με την ανάγνωση από κινητό ή tablet. Το έντυπο ευνοεί τη συγκέντρωση και τη σταθερή σχέση με το κείμενο, ενώ η οθόνη συνδέεται πολύ ευκολότερα με scrolling, περισπασμούς και αποσπασματική ανάγνωση.
Αν λοιπόν η μετάβαση αυτή υπαγορεύεται κυρίως από οικονομικούς και εκδοτικούς λόγους, υπάρχει ο κίνδυνος οι υπεύθυνοι των περιοδικών να καταλήξουν ουσιαστικά όμηροι των επιλογών του εκδότη: να προσαρμόζουν δηλαδή το μέσο όχι σε αυτό που θεωρούν παιδαγωγικά σωστό, αλλά σε αυτό που είναι οικονομικά ευκολότερο να παραχθεί και να διανεμηθεί.
Αυτό αναπόφευκτα δημιουργεί την εντύπωση δύο μέτρων και δύο σταθμών. Από τη μία προειδοποιούμε τα παιδιά και τους γονείς για τις οθόνες και από την άλλη, όταν το επιβάλλει η εκδοτική πραγματικότητα, χρησιμοποιούμε τις ίδιες οθόνες ως βασικό μέσο για ένα παιδικό περιοδικό. Για τα περιοδικά ενηλίκων μπορεί ασφαλώς να συζητηθεί ένα υβριδικό μοντέλο, με συνδυασμό έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης. Για το «Προς τη Νίκη» όμως θεωρώ ότι η θέση πρέπει να είναι διαφορετική και σαφής: να παραμείνει αποκλειστικά έντυπο.
Ακριβώς επειδή απευθύνεται σε παιδιά, η έντυπη μορφή δεν είναι απλώς ένας τρόπος διανομής του ίδιου περιεχομένου. Είναι μέρος της ίδιας της παιδαγωγικής φυσιογνωμίας του περιοδικού. Το οικονομικό κόστος ασφαλώς πρέπει να ληφθεί υπόψη. Δεν μπορεί όμως να γίνει ισχυρότερο κριτήριο από
όσα οι ίδιες οι εκδόσεις διδάσκουν για τη σχέση των παιδιών με τις οθόνες. Διαφορετικά, δεν προσαρμόζεται απλώς η έκδοση στις νέες συνθήκες· προσαρμόζεται η αρχή στις ανάγκες του εκδότη.
Σωστός ο προβληματισμός αλλά..... μερικά πράγματα μας ξεπερνούν.... ο κόσμος αλλάζει διαρκώς, πρέπει να προσαρμοζόμαστε όσο και αν ξεβολευόμαστε. Καλός ένας ρομαντισμός αλλά τα στοιχεία (κυκλοφορία, δυσκολία διανομής, έξοδα κ.α.) μας οδηγούν.... θέλοντας και μη.... και πολύ άντεξαν θα έλεγα εγώ
ΔιαγραφήΊδιο είναι να σκρολάρει ασταματητα ένα παιδί στο TikTok με το να διαβάσει το προς τη Νίκη από την οθόνη του υπολογιστη ;
ΔιαγραφήΗ γενίκευση είναι άδικη
Καλά τα λέει ο φίλος αλλά θα έπρεπε να ήταν γενικά παντού και από όλους από τη στιγμή που δεν μπορεί να γίνει από όλους είναι σπουδαίο το ότι δίνεται η ευκαιρία σε πολλούς από εμάς με ένα σμπάρο να έχουμε 3 τριγώνια και να μπορούμε να διαβάζουμε τρία περιοδικά όλη η οικογένεια. Τα κατά καιρούς άρθρα του συγκεκριμένου συγκροτήματος η αδελφότητος είναι επισημάνσεις που μπορούν να ψάχνουν να βρουν τις αιτίες όμως προχωρούν τα πράγματα και πρέπει να επιλύονται και να βρίσκονται νέοι τρόποι. Καλώς ή κακώς τα ταχυδρομεία σχεδόν έχουν κλείσει και πρέπει να βρούμε νέους τρόπους αντιμετώπισης των πραγμάτων ένας νέος τρόπος είναι και αυτός τον οποίον επικροτώ συγχαίρω και θα χρησιμοποιήσω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞεπερασμένη η επιχειρηματολογία του Γιάννη από τα ίδια τα πράγματα. Σωστή αλλά μη ρεαλιστική. Συμφωνώ κι εγώ για το πολυτονικό. Ποιο παιδί θα διαβάσει περιοδικό πολυτονικό;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο πρόβλημα είναι ότι η ίδια η Αδελφότητα (Εκδότης) φαίνεται να υποχώρησε από τη δική της παιδαγωγική γραμμή μπροστά στις οικονομικές και διανεμητικές ανάγκες των εκδόσεών της.
ΑπάντησηΔιαγραφή