ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ - Ex Grege

 

ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Ex Grege

Κήρυγμα στὴν περικοπὴ τῆς ἐπιστροφῆς τῶν ἑβδομήκοντα (Λουκ. ι΄ 16-21)

Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1972, σὲ ἕνα συνέδριο στὸ Τέξας, ἕνας μετεωρολόγος ὀνόματι Ἔντουαρντ Λόρεντς ἀνέβηκε στὸ βῆμα καὶ διατύπωσε μιὰν ἐρώτηση ποὺ ἔμελλε νὰ χαλάσῃ τὸν ὕπνο τῆς παγκόσμιας ἐπιστημονικῆς κοινότητας: «Μπορεῖ τὸ φτερούγισμα μιᾶς πεταλούδας στὴ Βραζιλία νὰ προκαλέσῃ ἀνεμοστρόβιλο στὸ Πεκίνο ἢ στὸ Τέξας;». Δὲν ἐπρόκειτο γιὰ κάποιο λογοτεχνικὸ εὐφυολόγημα, οὔτε γιὰ κάποιον ποιητικὸ στοχασμὸ τῆς στιγμῆς. Ἦταν μαθηματικά. Ὁ Λόρεντς, τρέχοντας ἕνα μοντέλο πρόγνωσης καιροῦ στὸν ὑπολογιστή του, εἶχε παρατηρήσει κάτι φοβερό. Μιὰ ἀπειροελάχιστη στρογγυλοποίηση στοὺς ἀριθμούς του —μιὰ διαφορὰ τῆς τάξης τοῦ ἑνὸς χιλιοστοῦ, μιὰ λεπτομέρεια ποὺ κάθε ἐρευνητὴς θὰ παρέβλεπε— δὲν ἄλλαζε ἁπλῶς λίγο τὸ ἀποτέλεσμα. Ἄλλαζε ὁλόκληρο τὸ σύστημα. Ἀνέτρεπε πλήρως τὸν καιρὸ μιᾶς ὁλόκληρης ἠπείρου.

Τὴν ἀνακάλυψη αὐτὴν τὴν ὀνόμασαν «Φαινόμενο τῆς Πεταλούδας», καὶ πάνω της χτίστηκε ἡ περίφημη Θεωρία τοῦ Χάους. Καὶ κάπως ἔτσι, ἡ ἐπιστήμη ἀναγκάστηκε νὰ παραδεχτῇ κάτι ποὺ ἀναποδογυρίζει ὁλόκληρη τὴν ἀλαζονεία τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς μας: Στὸν κόσμο αὐτό, τὸ ἀπειροελάχιστο εἶναι αὐτὸ ποὺ κινεῖ τὸ γιγαντιαῖο. Ὄχι τὸ ἀντίστροφο.

Ἐμεῖς, ὡς γνήσιοι, ἐγωπαθεῖς ἐπαρχιῶτες τοῦ σύμπαντος, πάσχουμε ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε «μακρο-οφθαλμαπάτη». Πιστεύουμε ἀκράδαντα πὼς τὴν ἱστορία τὴ γράφουν τὰ θηριώδη μεγέθη. Νομίζουμε πὼς τὸν κόσμο τὸν κουνᾶνε οἱ αὐτοκρατορίες, οἱ βαριὲς βιομηχανίες, τὰ τρισεκατομμύρια τῶν χρηματιστηρίων, οἱ πυρηνικὲς κεφαλές, οἱ διασημότητες, οἱ στρατοί. Εἴμαστε ἀπολύτως πεπεισμένοι ὅτι ὁ κόσμος ἀνήκει στοὺς ἐλέφαντες. Ἀλλὰ ἡ φυσικὴ μειδιᾶ εἰρωνικὰ καὶ μᾶς ἀπαντᾶ πὼς ὁ κόσμος, τελικά, ἀνήκει στὶς πεταλοῦδες. Ἡ δομὴ τῆς πραγματικότητας εἶναι τόσο εὐαίσθητη, ποὺ μιὰ ἀόρατη κίνηση μπορεῖ νὰ γεννήσῃ μιὰ θύελλα.

Καὶ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς μειδίαμα, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἀνατροπή, θὰ συναντήσουμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο. Μόνο ποὺ ἐδῶ, ὁ Χριστὸς μᾶς εἰσάγει σὲ μιὰ βαθιά, πνευματικὴ θεολογία τῆς πεταλούδας. Μᾶς παρουσιάζει δύο διαφορετικὰ φτερουγίσματα: ἕνα ποὺ γκρεμίζει τὰ σύμπαντα, καὶ ἕνα ποὺ τὰ διασῴζει.

Οἱ ἑβδομήντα μαθητὲς ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν πρώτη τους ἱεραποστολικὴ περιοδεία. Σκεφτεῖτε ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι. Εἶναι ψαράδες μὲ ῥοζιασμένα χέρια, τελῶνες ποὺ τοὺς ἔφτυνε ἡ κοινωνία, ἀγράμματοι χωρικοὶ ἀπὸ τὴν ὕπαιθρο τῆς Γαλιλαίας. Ἄνθρωποι ποὺ δὲν ὑπῆρχαν σὲ κανέναν χάρτη τῆς ῥωμαϊκῆς γραφειοκρατίας. Ἕνα ἀπόλυτο κοινωνικὸ τίποτα. Καὶ ὅμως, ἐπιστρέφουν μὲ ὕφος θριαμβευτῶν στρατηγῶν. Ἔχουν τὰ μάτια τους ὀρθάνοιχτα ἀπὸ τὴν ἔκπληξη καὶ τὸν ἐνθουσιασμό, καὶ φέρνουν στὸν Χριστὸ μιὰν ἀναφορὰ νίκης ποὺ μοιάζει μὲ πολεμικὸ ἀνακοινωθέν: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου!»

Μέχρι καὶ τὰ δαιμόνια μᾶς βαροῦν προσοχή! Νιώθουν, ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή τους, σπουδαῖοι. Νιώθουν ὅτι κατέχουν ἐξουσία. Ὅτι εἶναι καὶ αὐτοὶ κομμάτι τῶν «μεγάλων» αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Στὸ μυαλό τους ἔχουν ἤδη ἀρχίσει νὰ ῥάβουν στολὲς καὶ νὰ στήνουν θρόνους. Ἔχουν μεθύσει ἀπὸ αὐτὸ τὸ ψυχεδελικὸ ναρκωτικὸ ποὺ λέγεται ἐπιῤῥοή.

Καὶ ἀκριβῶς ἐκεῖ, στὴν κορύφωση τοῦ ἐνθουσιασμοῦ τους, τὴ στιγμὴ ποὺ περιμένουν τὸν Χριστὸ νὰ τοὺς χτυπήσῃ συγκαταβατικὰ τὴν πλάτη καὶ νὰ τοὺς πῇ ἕνα μεγάλο «μπράβο», Ἐκεῖνος τοὺς προσγειώνει. Τοὺς κοιτάζει στὰ μάτια καὶ τοὺς λέει: «Ἐθεώρουν τὸν Σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα.»

Γιατί τοὺς τὸ λέει αὐτό; Τί σχέση ἔχει ὁ Σατανᾶς μὲ τὴ χαρὰ τῶν μαθητῶν γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκαναν;

Ὁ Χριστὸς βλέπει πίσω ἀπὸ τὰ λόγιά τους. Διαβάζει τὸ μικροσκοπικό, ἀνεπαίσθητο φτερούγισμα τῆς ἀλαζονείας ποὺ μόλις ἔχει ἀρχίσει νὰ γεννιέται μέσα στὴν ψυχή τους, καὶ τοὺς πάει πίσω, στὴν ἀρχὴ τοῦ χρόνου. Τοὺς θυμίζει ποιὸς ἦταν ὁ Ἑωσφόρος. Ἦταν ὁ Ἑωσφόρος κάποιο ἄσχημο, κωμικὸ τερατάκι μὲ κέρατα, ὅπως τὸν ζωγραφίζουν τὰ παραμύθια; Ὄχι. Ἦταν ὁ Ἀρχάγγελος τοῦ Φωτός. Ὁ λαμπρότερος, ὁ ἐξυπνότερος, ὁ τελειότερος νοῦς ὁλόκληρης τῆς δημιουργίας. Ὁ κορυφαῖος τῆς οὐράνιας ἱεραρχίας.

Καὶ τί ἦταν αὐτὸ ποὺ τὸν γκρέμισε; Πῶς ἔγινε ἡ μεγαλύτερη πτώση στὴν ἱστορία τοῦ σύμπαντος; Δὲν ἔγινε κάποιος ἐντυπωσιακὸς πόλεμος μὲ σπαθιὰ καὶ πύρινα βέλη. Δὲν ἔπεσε κανένας κεραυνὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ τὸν καταστρέψῃ. Ὁ Ἑωσφόρος γκρεμίστηκε ἀπὸ ἕνα ἐσωτερικό, ἀόρατο μικρο-γεγονός. Μιὰ λεπτομέρεια. Μία μόνο λέξη ποὺ ψιθύρισε μέσα του: «Ἀναβήσομαι» — θὰ ἀνέβω. Θὰ βάλω τὸν θρόνο μου πάνω ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἦταν μιὰ ἀνεπαίσθητη, ναρκισσιστικὴ κίνηση τῆς καρδιᾶς. Ἕνα μικροσκοπικὸ φτερούγισμα τοῦ ἐγὼ πρὸς τὰ πάνω. Κανεὶς δὲν θὰ τὸ παρατηροῦσε. Μιὰ πεταλούδα ποὺ πέταξε λίγα ἑκατοστὰ ψηλότερα. Καὶ ἀπὸ πίσω της, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀόρατο τίποτα, ξέσπασε ἡ θύελλα τοῦ κακοῦ, ἡ γέννηση τῆς κόλασης, ἡ καταστροφὴ τῆς ἁρμονίας τοῦ κόσμου.

Εἶναι σὰν νὰ λέῃ ὁ Χριστὸς στοὺς ἔκπληκτους μαθητές Του: «Μαζέψτε τὸν ἐνθουσιασμό σας. Προσέξτε αὐτὸ τὸ σκίρτημα ὑπεροψίας ποὺ νιώθετε αὐτὴν τὴ στιγμή. Τὴν ξέρω αὐτὴν τὴν πεταλούδα. Τὴν ἔχω ξαναδεῖ νὰ ἀνοίγῃ τὰ φτερά της. Ἀπὸ μιὰ τέτοια μικρὴ χαρὰ τῆς ἐξουσίας ξεκίνησε κι ἐκεῖνος. Ἔτσι ἀρχίζει ἡ πτώση: ὄχι μὲ πάταγο, ἀλλὰ μὲ τὴν κρυφὴ ἡδονὴ ὅτι κάποιος ἄλλος μᾶς ὑποτάσσεται».

Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ μιὰ δεύτερη πεταλούδα σ' αὐτὴν τὴν ἱστορία, καὶ εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ ἑβδομήντα Ἀπόστολοι — ἁπλῶς εἶναι ὑπερβολικὰ ἀπασχολημένοι μὲ τὸ «ἐγώ» τους γιὰ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουν. Εἶναι μιὰ χούφτα ἀσήμαντοι ἄνθρωποι, παραπεταμένοι σὲ μιὰ τυφλὴ γωνιὰ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Δὲν ἔχουν στρατούς, δὲν ἔχουν χρήματα, δὲν ἔχουν πτυχία φιλοσοφίας. Ἂν ἕνας σύγχρονος γεωπολιτικὸς ἀναλυτὴς ἢ ἕνας ἐπικοινωνιολόγος τοὺς ἔβλεπε, θὰ γελοῦσε. Καὶ ὅμως, αὐτοὶ οἱ ἑβδομήντα γραφικοὶ ταξιδιῶτες ἔγιναν τὸ φτερούγισμα ποὺ γέννησε τὸν ἀνεμοστρόβιλο ποὺ διέλυσε καὶ ἀναδημιούργησε τὴ Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. «Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν». Τὸ ἀμελητέο ἔγινε ὁ ἄξονας τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας.

Βλέπετε, λοιπόν, πὼς ἡ θεολογία τῆς πεταλούδας ἔχει δύο ἐντελῶς διαφορετικὲς κατευθύνσεις. Ἡ μία πεταλούδα χτυπάει τὰ φτερά της πρὸς τὰ πάνω — γιὰ νὰ ἀναδειχθῇ ὁ ἑαυτός μας, γιὰ νὰ δοξαστοῦμε, γιὰ νὰ φανοῦμε ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀκριβῶς ὅπως ἔκανε ὁ Ἑωσφόρος. Καὶ αὐτὴ ἡ κίνηση γεννάει πάντα, μὰ πάντα, καταστροφή, καταπίεση καὶ πτώση. Ἡ ἄλλη πεταλούδα χτυπάει τὰ φτερά της πρὸς τὰ ἔξω — γιὰ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ ἐγώ της, γιὰ νὰ συναντήσῃ τὸν ἄλλον, γιὰ νὰ θεραπεύσῃ, γιὰ νὰ διακονήσῃ, ὅπως κλήθηκαν νὰ κάνουν οἱ μαθητές. Καὶ αὐτὴ ἡ κίνηση φέρνει ζωή. Τὸ μέγεθος τῆς κίνησης εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο μικρό. Ἡ φορά, ὅμως, τῆς κίνησης καθορίζει ἂν θὰ γεννηθῇ παράδεισος ἢ κόλαση.

Γι' αὐτὸ ὁ Χριστὸς δὲν τοὺς ἀφήνει περιθώριο παρερμηνείας. Τοὺς κόβει μαχαίρι τὴν ἀφελῆ τους ἔπαρση: «Πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται...»

Μὴν χαίρεστε ποὺ σᾶς ὑπακοῦν τὰ δαιμόνια. Ὁ Χριστὸς πιάνει τὴ λέξη ποὺ τοὺς ἔχει μεθύσει: ὑποτάσσεται. Τοὺς προειδοποιεῖ γιὰ τὸν ἐθισμὸ στὴν ἰσχύ. Σήμερα χαίρεσαι, τοὺς λέει, ποὺ τὸ δαιμόνιο σὲ ὑπακούει. Αὔριο θὰ ἀπαιτεῖς νὰ σὲ ὑπακούῃ ἡ γυναῖκα σου καὶ τὰ παιδιά σου. Μεθαύριο θὰ ἀπαιτεῖς νὰ σὲ ὑπακοῦν οἱ συνεργάτες σου. Καὶ στὸ τέλος, στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, θὰ γίνεις ἐσὺ ὁ ἴδιος δυνάστης καὶ ἱεροεξεταστὴς τῶν ἀνθρώπων γύρω σου. Ἡ χαρὰ τῆς δύναμης εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο δηλητήριο.

Ὁ Χριστὸς πιάνει τὴν πεταλούδα τῆς ματαιοδοξίας τους λίγο πρὶν αὐτὴ ἀπογειωθεῖ, τῆς γυρίζει τὸ κεφάλι πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση καὶ τοὺς δείχνει ποιὰ εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ αἰτία γιὰ νὰ χαίρεται ἕνας ἄνθρωπος:

«...Χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς.»

Μὴν ἀντλεῖτε τὴν ἀξία σας ἀπὸ τὸ τί κατορθώνετε, ἀπὸ τὸ πόσους νικᾶτε, ἀπὸ τὸ πόσο ψηλὰ φτάνετε κοινωνικά. Ὅλα αὐτὰ εἶναι θνησιμαῖα. Σήμερα νικᾶς, αὔριο χάνεις. Σήμερα σὲ χειροκροτοῦν, αὔριο σὲ σταυρώνουν. Ἂν χαίρεσαι ἐπειδὴ ἔχεις δύναμη, τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ γεράσῃς, ποὺ θὰ ἀρρωστήσῃς, ποὺ θὰ χάσῃς τὴ θέση σου, θὰ καταρρεύσῃς ψυχολογικὰ γιατὶ θὰ χάσῃς τὸ εἴδωλό σου. Χαρεῖτε γι' αὐτὸ ποὺ ἔγινε γιὰ ἐσᾶς, ὄχι γι' αὐτὸ ποὺ κάνατε ἐσεῖς. Χαρεῖτε ποὺ ὁ Θεὸς σᾶς ξέρει μὲ τὸ μικρό σας ὄνομα καὶ σᾶς ἔχει χαράξει στὴν αἰωνιότητα.

Κοιτάξτε γύρω σας καὶ δεῖτε τὴν τελικὴ δοκιμασία τοῦ «μικροῦ» καὶ τοῦ «μεγάλου». Ἡ Ῥώμη εἶχε τὶς ἀήττητες λεγεῶνες της, τὰ ἀμύθητα πλούτη της, τὸ νομικό της σύστημα, τὰ παλάτια της — ὅλο αὐτὸ τὸ ὀγκῶδες, συμπαγὲς οἰκοδόμημα ποὺ ἐμεῖς ὀνομάζουμε «μεγάλο». Καὶ σήμερα; Σήμερα πληρώνουμε δεκαπέντε εὐρὼ εἰσιτήριο στὸ Κολοσσαῖο γιὰ νὰ βγάλουμε φωτογραφίες τὰ σπασμένα της μάρμαρα. Ὁ Χριστὸς εἶχε δώδεκα ἀγράμματους, κυνηγημένους ψαράδες (μικροαστοὺς θὰ λέγαμε σήμερα)—τὸ «μικρό», τὸ περιθωριακό, τὸ ἀσήμαντο— καὶ ἐμεῖς σήμερα, δύο χιλιετίες μετά, μετρᾶμε τὸν ἴδιο τὸν χρόνο καὶ τὴν ἱστορία μας ἀπὸ τὴ γέννησή Του. Οἱ μεγάλες αὐτοκρατορίες ἔπεσαν σὰν ἀστραπές. Τὸ μικρό, τὸ ταπεινό, τὸ ἀληθινό, ἔμεινε.

Ὅλη αὐτὴ ἡ εἰρωνεία τοῦ Θεοῦ ἀπέναντι στὴν ἀνθρώπινη οἴηση, συμπυκνώνεται σὲ αὐτὴ τὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀκριβῶς τὴν ἴδια στιγμή: «Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις.»

Ποιοὶ εἶναι οἱ «σοφοὶ καὶ συνετοί»; Εἶναι οἱ ἔξυπνοι αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Αὐτοὶ ποὺ κοιτοῦν μόνο τὰ μεγάλα νούμερα. Οἱ ἀναλυτές, οἱ τεχνοκράτες, οἱ ὑπολογιστές, οἱ ἰσχυροί. Αὐτοὶ ποὺ εἶναι τόσο ἀποῤῥοφημένοι στὸ νὰ κυνηγοῦν τοὺς «ἐλέφαντες» τῆς ἐπιτυχίας, ποὺ εἶναι πρακτικὰ ἀδύνατον νὰ σκύψουν γιὰ νὰ προσέξουν ἕνα φτερούγισμα πεταλούδας. Σὲ αὐτούς, ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ κρύβεται. Ὄχι ἀπὸ ἐκδικητικότητα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὰ μάτια τους εἶναι μόνιμα ἑστιασμένα στὸ εἴδωλό τους. Ἀντίθετα, ἡ ἀλήθεια ἀποκαλύπτεται στὰ «νήπια». Στοὺς μικρούς, στοὺς ἀσήμαντους, σὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν τὴ δύναμη ἢ τὴν πονηριὰ νὰ ὑπολογίσουν, παρὰ ἔχουν μόνο ἀνοιχτὴ καρδιὰ γιὰ νὰ ἐμπιστευτοῦν.

Ὅπως ἔγραψε καὶ ὁ Ντοστογιέφσκι, δὲν εἶναι οἱ μεγαλεπήβολες, θορυβώδεις πολιτικὲς θεωρίες ποὺ θὰ σώσουν τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ οἱ ἀόρατες, μικροσκοπικὲς πράξεις ἐνεργοῦς ἀγάπης ἀπὸ καθημερινούς, ταπεινοὺς ἀνθρώπους. Τὸ σύστημα τὸ ἀλλάζουν οἱ ἀθόρυβοι.

Τὸ 1928, στὸ Λονδῖνο, ἕνας γιατρός, ὁ Ἀλέξανδρος Φλέμινγκ, ἔφυγε γιὰ διακοπὲς ἀφήνοντας ἀπὸ ἀπροσεξία τὸν πάγκο τοῦ ἐργαστηρίου του ἀκατάστατο καὶ ἕνα τρυβλίο μὲ μικρόβια τοῦ σταφυλόκοκκου ἀκάλυπτο. Μιὰ μέρα, ἀπὸ τὸ ἀνοιχτὸ παράθυρο, μπῆκε μέσα ἕνα τυχαῖο, μικροσκοπικὸ σπόριο μούχλας καὶ προσγειώθηκε στὸ τρυβλίο. Ἕνας «σοφὸς καὶ συνετὸς» ἐρευνητής, ἐμμονικὸς μὲ τὴν τάξη καὶ τὸν ἔλεγχο, ἁπλῶς θὰ πετοῦσε τὸ βρόμικο δεῖγμα στὰ σκουπίδια καὶ θὰ ἀπολύμαινε τὸν χῶρο.

Ὁ Φλέμινγκ ὅμως, εἶχε τὸ βλέμμα τοῦ νηπίου. Εἶχε τὴν ἱκανότητα νὰ προσέξῃ τὸ μικρό. Σκύβοντας πάνω ἀπὸ τὸ τρυβλίο, παρατήρησε ὅτι γύρω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀσήμαντη μούχλα, τὰ θανατηφόρα μικρόβια εἶχαν πεθάνει. Ἐκεῖνος ὁ κόκκος σκόνης ποὺ ἔφερε ὁ ἀέρας ἦταν ἡ πενικιλίνη. Μιὰ μικροσκοπικὴ ἀνωμαλία, μιὰ πεταλούδα ποὺ παρασύρθηκε ἀπὸ τὸν ἄνεμο, ἄνοιξε τὰ φτερά της, καὶ ἀπὸ πίσω της ἔφερε τὴ σωτηρία. Ἔκτοτε, αὐτὸ τὸ τυχαῖο φτερούγισμα ἔσωσε κυριολεκτικὰ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ζωὲς σὲ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Νά ἡ πεταλούδα ποὺ δὲν θέλησε νὰ ἀνέβῃ ψηλὰ γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσῃ, ἀλλὰ ἅπλωσε τὰ φτερά της πρὸς τὰ ἔξω γιὰ νὰ θεραπεύσῃ.

Ὁ Ἔντουαρντ Λόρεντς, ὅταν διατύπωσε τὴ θεωρία του γιὰ τὴν πεταλούδα, κατατρόμαξε. Ἡ ἐπιστήμη τρόμαξε, γιατὶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τρέμει ὅταν συνειδητοποιεῖ ὅτι χάνει τὸν ἔλεγχο. Ὅταν καταλαβαίνει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ προβλέψῃ καὶ νὰ δαμάσῃ τὰ πάντα.

Τὸ Εὐαγγέλιο, ὅμως, μὲ τὴν ἴδια ἀκριβῶς διαπίστωση, χαμογελᾶ. Χαίρεται. Διότι ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ τελειώνει ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς καὶ ἡ δικτατορία τῶν ἰσχυρῶν, ἀρχίζει νὰ ἀνασαίνῃ τὸ θαῦμα.

Ἂν τὸν κόσμο τὸν κινοῦσαν ἀποκλειστικὰ τὰ μεγάλα μεγέθη, ἂν ἡ ἱστορία γραφόταν μόνο ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες, τὰ χρηματιστήρια καὶ τὶς ἐξουσίες, τότε ἐμεῖς οἱ μικροί, οἱ καθημερινοὶ ἄνθρωποι, θὰ ἤμασταν ἁπλῶς γρανάζια σὲ μιὰ μηχανή. Ἀναλώσιμοι. Δὲν θὰ μετρούσαμε ποτέ.

Μᾶς κινεῖ, ὅμως, καὶ μᾶς σῴζει τὸ μικρό.

Αὐτὸ σημαίνει πὼς καμία ἀπολύτως πράξη δὲν εἶναι ἀσήμαντη. Μιὰ σιωπηλὴ προσευχὴ ποὺ ἔκανες ἕνα βράδυ στὸ σκοτάδι τοῦ δωματίου σου γιὰ κάποιον ποὺ ὑποφέρει. Μιὰ συγγνώμη ποὺ κατάπιες τὸν ἐγωισμό σου καὶ τὴν ψιθύρισες. Ἕνα ποτήρι νερὸ ποὺ ἔδωσες σὲ ἕναν διψασμένο χωρὶς νὰ βγάλῃς φωτογραφία γιὰ νὰ τὸ ἀνεβάσῃς στὸ ἴνσταγκραμ. Μιὰ καλὴ κουβέντα σὲ ἕναν ἀπελπισμένο, ποὺ κανεὶς ἄλλος δὲν ἄκουσε. Ἕνα βλέμμα κατανόησης σὲ αὐτὸν ποὺ ἡ κοινωνία ἔχει καταδικάσει.

Εἶναι ὅλα τους ἀπειροελάχιστα φτερουγίσματα. Λεπτομέρειες ποὺ ὁ κόσμος τῆς δύναμης σνομπάρει. Ὅμως στὴν πνευματικὴ μετεωρολογία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, αὐτὰ τὰ ἀόρατα φτερουγίσματα εἶναι ποὺ σηκώνουν τοὺς τυφῶνες τῆς Χάριτος ποὺ κρατοῦν τὸν πλανήτη ζωντανό. Κανείς, ποτέ, δὲν εἶναι ὑπερβολικὰ μικρός, ὑπερβολικὰ φτωχός, ἢ ὑπερβολικὰ ἀδύναμος γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Φτάνει τὸ πέταγμά του νὰ ἀνοίγεται ταπεινὰ πρὸς τὰ ἔξω —γιὰ νὰ ζήσῃ, νὰ ἀνασάνῃ καὶ νὰ σωθῇ ὁ ἄλλος— καὶ ὄχι ἀλαζονικὰ πρὸς τὰ πάνω, γιὰ νὰ αὐτοδοξαστῇ τὸ ἐγώ του. Καὶ φτάνει τὸ ὄνομά του, ἀθόρυβα καὶ διακριτικά, νὰ ἔχῃ γραφτεῖ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, στὸν σωστό, αἰώνιο οὐρανό.

Ἀμήν.

Ex Grege