Γιά νά σώσουμε τά παιδιά μας - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Δ´Νηστειῶν
(Ἰωάννου τῆς Κλίμακος)
Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Γιά νά σώσουμε τά παιδιά μας

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 « …τό πνεῦμα τό ἄλαλον καί κωφόν… ἔξελθε ἀπ΄αὐτοῦ» (Μάρκ. θ΄25)

*******

«Ὀ Ἰησοῦς ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τό πνεῦμα τό ἄλαλον καί κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ…»

            Τό ἄλλοτε ἀθῶο καί χαριτω­μέ­νο παιδί, πού ἀσφαλῶς ἦταν τό καμάρι, ἡ ἐλπίδα καί ἡ εὐτυχία τῶν γονέων του, ἔχει μεταβληθεῖ σέ τραγικό θῦ­μα τοῦ πονηροῦ δαίμονος. Ἀπό τή χα­ραυγή τῆς ζωῆς του τό βα­σά­νιζεν ἀλύπτητα. Τό ἔριχνε κά­τω, καί ἄφριζε καί ἔτριζε τά δόντια καί γινόταν ἀναίσθητο. Ταυτό­χρονα τοῦ εἶχε πάρει τήν λαλιά. Συχνά ἔπεφτε στή φωτιά καί στό νερό. Κατα­στάσεις τραγικές.        

Δέν πρέπει ὅμως νά μᾶς ἐκπλήσσει ἡ μανία καί ἡ κακουργία τοῦ Διαβόλου ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτός εἶναι ὁ διάβολος. Ἀνθρω­ποκτό­νος. Ἔτσι τόν χα­ρακτήρισε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, καί μάλι­στα ἀνθρωποκτόνο ἀπό τήν ἀρχή τῆς δημι­ουργίας τοῦ ἀνθρώπου (Ἰω. η΄44). Τό περι­στατικό πού ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγέλιο μᾶς δίνει τήν ἀφορμή νά δοῦμε πῶς ὁ διάβο­λος βασανίζει σήμερα τούς νέ­ους καί πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀπαλλα­γοῦν οἱ νέοι μας ἀπ' αὐτόν.

*******

«… τό πνεῦμα τό ἄλαλον καί κωφόν, ..., ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ…»

            Ὁ διάβολος δέν κάνει διακρίσεις ἡλικίας στόν πόλεμο κατά τοῦ ἀνθρώπου. Δέν χαρίζεται σέ κανένα, οὔτε καί σ' αὐτά τά παιδιά καί τούς νέους. Ἀντίθετα, ἐπιδιώκει ἀπό μικρά νά τά κάμει θύματα τῆς κακίας του. Μέ τρόπους καταχθό­νιους, παρακινεῖ τά παιδιά καί τά ὠθεῖ πρός τό κακό. Καί σιγά – σιγά προσπαθεῖ νά δηλητηριάσει τόν χαρακτήρα τους καί τήν ψυχή τους.

Μέ ἀπο­τέλεσμα νά βλέπουμε σέ ὁρισμένα παιδιά ἐκδη­λώσεις κακίας καί διαστροφῆς, πού ξεπερνοῦν τά ὅρια τῶν συνηθισμένων παιδικῶν ἀδυναμιῶν. Βλέπουμε σέ μερικά παιδιά ἕνα θυμό πού μερικές φορές φθάνει στά ὅρια τῆς τρέλλας, ἕνα πεῖσμα ἀλύγιστο, μιά ἐπαναστατικότητα κι ἕνα θράσος τρομερό. Ἤ μαθαίνουμε γιά πράξεις πονηρίας καί διαστροφῆς, πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ ψυχή τους ἔχει διαβρωθεῖ πολύ βαθιά καί γέμισε ἀπό πάθη καί ἐλαττώματα σοβαρά καί ἐπικίνδυνα.

            Βέβαια καί τά παιδιά φέρουν μέσα τους τήν ροπή καί κλίση πρός τό κακό. Ἰσχύει καί γι' αὐτά ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού λέγει ὅτι "ἔγκειται ἡ δι­άνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπί τά πονηρά ἐκ νεότητος αὐτοῦ" ( Γεν. η΄21). Ἡ καρδιά κάθε ἀν­θρώπου ρέπει μέ πολλήν ἐπιμέλεια καί μεγάλο ἐν­διαφέρον στά πονηρά ἔργα ἀπό τά παιδικά του χρόνια, ἀπό τό­τε ἀκόμη πού δέν ἔχει καταλάβει καλά – καλά τόν ἑαυτό του. Ἀλλά δέν εἶναι τό κληρονομικό κακό ἡ μόνη αἰτία τῆς κακῆς διαγω­γῆς τους. Εἶναι καί ὁ ἐχθρός τῶν ψυχῶν, ὁ διάβο­λος, πού συνδαυλίζει  τίς ἀδυναμίες τους καί ἐρ­γάζεται γιά νά τά ὑποδουλώσει "παιδιόθεν", ὅπως ἔκαμε καί μέ τόν συγκεκριμένο νέο.

            Μόνο πού ὁ πόλεμος καί οἱ ἐπιβουλές τοῦ σατανᾶ σήμερα ἀποβλέπουν περισσότερο στίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας. Ἄν τότε, ὅπως στήν πε­ρίπτωση πού μελετοῦμε, ὁ σατανᾶς εἶχε κυρι­εύ­σει τό σῶμα τοῦ νέου, σήμερα κυριεύει περισσό­τερο τήν ψυχή τῶν νέων.

            Δέν βλέπουμε στίς ἡμέρες μας νέους μέ γεμάτη τήν ψυχή ἀπό μίσος καί κακία ἐναντίον τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, νά ζητοῦν μέ κάθε τρόπο τό κακό τους; Καί πραγματικά νά ἀφρίζουν ἀπό τό πάθος καί νά τρίζουν τά δόντια τους ἀπό μανία καί νά ὑψώνουν τίς γροθιές καί νά σκορπί­ζουν τήν καταστροφή στό πέρασμά τους; Καί δέν βλέπουμε ἄλλους νά ρίχνουν τόν ἑαυτό τους στή φωτιά τῶν ναρκωτικῶν καί νά σκοτώνουν τήν ψυχή καί τό σῶμα τους, καί νά πεθαίνουν σπα­ράσσοντας κατά τρόπο τραγικό;

            Ἔπειτα εἶναι ἡ ἀνηθικότητα καί ἡ διαφθορά, πού σήμερα ὀργιάζει. Πόσες ψυχές καί σώματα νεανικά δέν βασανί­ζονται ἀπό τήν μανία τῆς ἁ­μαρτίας; Πόσες τύψεις δέν ταλαιπωροῦν νέους καί νέες καί κάνουν τή ζωή τους πικραμμένη; Πό­σα ἐγκλήματα ἐξαιτίας ζωῆς ἀνήθικης; Πόσες ὑπάρξεις δέ θρηνοῦν καθημερινά πάνω στά ἐρείπια τῆς οἰκογενείας, πού τήν ὀνειρεύονταν τόσο ὄμορφη καί εὐτυχισμένη, καί ὅμως τήν βλέπουν στίς φλόγες τῆς συζυγικῆς ἀπιστίας, τῆς σαρκικότητας καί τῆς διπλῆς ζωῆς, ξεφτίδια στόν ἄνεμο τῆς ἐλεύθερης συμβίωσης, τῆς ἄρνησης τῆς καθαρότητας πρίν τόν γάμο, τήν ἰσόβια δέσμευση μέσα σ' αὐτόν;

            Πέρα ἀπό ὅλα αὐτά ὅμως ὁ διάβολος κά­μνει ἀκόμη μεγαλύτερη ζημιά στά παιδιά καί τούς νέους μέ τήν σύγχυση πού ἐνσπείρει στίς ψυχές τους μέσα ἀπό τή σύγχρονη τεχνολογία. Τούς συγχύζει τόσο, ὥστε νά μή μποροῦν νά συνεν­νοηθοῦν οὔτε μέ τήν οἰκογένεια, οὔτε μέ τήν κοινωνία μέσα στήν ὁποία ζοῦν καί ἀνα­στρέ­φονται. Τό "ἄλαλον καί κωφόν πνεῦμα" τοῦ εὐ­αγγελίου, τούς καθιστᾶ καί ἄλαλους καί κωφούς. Τούς καθιστᾶ ἄλαλους ὄχι μέ τήν ἔννοια τήν ὁμιλίας, ἀλλά μέ τήν ἔννοια τοῦ λόγου. Τό πνεῦμα αὐτό μπορεῖ νά μήν ἐκδηλώνε­ται ὡς δαι­μονισμός, κατευθύνεται ὅμως ἀπό τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος σκοπό του ἔχει τήν ἐξαθλίωση τοῦ ἀν­θρώπου καί τήν ἐξομοίωσή του μέ τά ἄλογα κτήνη.

            Πολλά ἀπό τά σύγχρονα παιδιά δέν μπο­ροῦν νά μιλήσουν σωστά, νά ἐκθέσουν μέ σαφή­νεια αὐτό πού θέλουν. Τό λεξιλόγιο τῶν σημερι­νῶν παιδιῶν καί τῶν νέων μας εἶναι πάρα πολύ φτωχό. Ἡ μεταξύ τους συνεν­νόηση τίς περισσό­τερες φορές εἶναι συνθη­ματική. Οἱ προτάσεις τοῦ λόγου τους δέν εἶναι ὁλοκληρωμένες.

            Δέν μποροῦν νά συνεννοηθοῦν μέ τούς ἴδιους τούς γονεῖς πού τά γέννησαν καί τά ἀντρέ­φουν. Πολλοί γονεῖς ἔχουν τό παράποπο πώς ὅ­ταν μιλᾶνε μέ τά παιδιά τους εἶναι σάν νά μι­λοῦν διαφορετική γλώσσα. Καί ἄλλοι ἀνησυχοῦν γιατί τό παιδί τους δέν μιλᾶ. Ἔρχεται ἀπό τό Σχολεῖο, πετᾶ τήν τσάντα καί τρέ­χει ἀμέσως στόν ἠλε­κτρονικό ὑπολογιστή, ὁ ὁποῖος μέ τό πάτημα τοῦ κουμπιοῦ τόν βάζει σέ ἕνα ἄλλο κόσμο. Τά ἠλε­κτρονικά παιγχνίδια, ἡ τηλεόραση, τά κινητά τηλέφω­να, τά ipad, τά fa­cebook καί  τά παρό­μοια, τά μηνύματα μέσῳ τῶν κινητῶν μέ συνθη­μα­τικές λέξεις ἤ εἰκό­νες, καλ­λιεργοῦν ἕνα τέλεια παθητικό δέκτη ἀνίκανο νά σκεφτεῖ, νά κρίνει, νά ἀποδεχθεῖ ἤ  νά ἀπορρίψει.

            Μέ τόν τρόπο αὐτό δημιουργοῦνται σιγά ἀλλά σταθερά, ἄνθρωποι μέ κολοβωμένη προσω­πικότητα, μέ συμπεριφορές ἀκατανόητες χωρίς κριτή­ρια στή ζωή. Σήμερα περισσότερο ἀπό ἄλ­λες φο­ρές μποροῦμε νά καταλάβουμε ὅτι τά ἄ­ψυχα προϊόντα τῆς τε­χνολογικῆς ἐξέλιξης ἀπό μό­να τους χωρίς πνευματική θωρά­κιση μεταφέ­ρουν στούς ἀνθρώπους καί μάλιστα στά παιδιά καί τούς νέους "πνεῦμα ἄλαλον". Ὁ καθένας ζεῖ πλέον στόν κόσμο του.

Θά πεῖτε: Ὁ διάβολος φταίει γιά  ὅλα αὐτά; Μυαλό δέν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι; Ἡ ἐπιστήμη εἶναι κακή; Ὄχι. Ἄλλωστε ἔχουμε μιλήσει ἄλλοτε γιά τό θέμα αὐτό. Δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἐπιστήμη. Ὅμως ὁ διάβολος εἶναι κακοῦρ­γος. Αὐτός μέ ποικίλους τρόπους ἀξιοποιώντας πρόσωπα καί καταστάσεις καί τεχνολογίες  ἐκμε­ταλλεύεται τίς νε­ανικές ὑπάρξεις, γιά νά τίς μολύνει, νά τίς κάμει δυστυχισμένες, νά τίς ὁδη­γήσει στήν καταστρο­φή μέ ὅποιο τρόπο καί ἀπό ὅποιο δρόμο βρίσκει προσφρορότερο στήν ἐκ­πλήρωση τῶν στόχων του.

*******

 Ὑπάρχει τρόπος θεραπείας; Μπορεῖ νά ἐπέλθει ἀνάσχεση τοῦ κακοῦ; Μποροῦν οἱ νέοι μας νά γλυτώσουν ἀπό τίς πλεκτάνες τοῦ διαβό­λου; Βεβαίως ὑπάρχει τρόπος σωτηρίας τῶν νέων μας ἀπό τίς ποικίλες παγίδες τοῦ πονηροῦ. Ὅπως ἔσωσεν ὁ Κύριος τόν δαιμονισμένο νέο, ἔτσι μπορεῖ σέ κάθε ἐποχή νά σώσει τούς νέους ἀπό τήν κακία τοῦ πονηροῦ. Καί τοῦτο διότι ὁ Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος πού κατενίκησε τόν διάβολο. Ἐκεῖ­νος πού ἦρθε στόν κόσμο μέ σκοπό νά "λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου" (Α΄Ἰω. γ΄8). Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖ­ος σέ ὅλη του τή ζωή ἐνίκησε τόν διάβολο καί εὐεργέτησε ὅσους κατατυραννοῦνταν ἀπό αὐτόν, εἴτε στήν ψυχή εἴτε στό σῶμα (Πράξ. ι'38).  Ὁ Κύριος εἶναι ἐπίσης ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πάνω στό Σταυρό "ἐθριάμβευσε τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ σκότους" (ἔσυρε τούς δαίμονες ντροπιασμένους καί νικημένους πίσω ἀπό τό ἄρμα τοῦ Σταυροῦ (Κολ. β΄15).

Ὅταν ἑπομένως οἱ νέοι μας καταφεύγουν στόν Χριστό, όταν συνδέονται μαζί Του, ὅταν ζοῦν κατά τό θέλημά του -  ἔστω καί ἄν προη­γουμένως εἶχαν παραπλανηθεῖ ἀπό τόν διάβολο καί εἶχαν δουλεύσει στό κακό καί τήν ἁμαρτία - , ἐλεθερώνονται καί γλυτώνουν ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ σατανᾶ.

Τότε μέ τήν προσευχή καί τήν νηστεία, μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τά Μυστήρια τῆς Ἐκ­κλησίας οἱ νέοι γίνονται δυνατοί, καί κατανι­κοῦν τόν πονηρό καί τίς παγίδες του, ὅπως τούς ἔγρα­φε ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης (Α΄Ἰω. β΄14).  Καί γίνονται ἔτσι χαρούμενοι καί εὐτυχισμένοι.

*****

«… τό πνεῦμα τό ἄλαλον καί κωφόν, …, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ…»

            Ἀδελφοί. Πόσο σοβαρό εἶναι τό ζήτημα τοῦ δρόμου πού παίρνουν στή ζωή τά παιδιά καί οἱ νέοι μας, τό ἀντιλαμβανόμαστε ὅλοι. Δέν πρέπει ὅμως νά παραπλανώμαστε. Κύριος αἴτιος γιά τόν κατή­φο­ρο τῶν νέων εἶναι ὁ σατανᾶς. Ἀλλά καί μοναδικός Σωτήρας τους εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ καί μᾶς λέει: "φέρετε αὐτόν ὧδε". Φέρτε τά παιδιά σας κοντά μου. Ἄν ἀγα­πᾶμε τά παιδιά μας, ἄς τά ὁδηγοῦμε στόν Χριστό, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του. Νά τούς ἐμπνέουμε γνήσια χριστιανική ζωή. Τότε τά κερδίζουμε πραγματικά. Γονεῖς καί ἐκπαιδευτικοί καί  παιδαγωγοί, ἄς προσέξουμε ἐγκαίρως τό ἱερό αὐτό ἔργο. Τότε τά παιδιά μας ὡς "νεόφυτα ἐλαι­ῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης" τοῦ σπιτιοῦ τους (Ψαλμ. 127, 3), γεμᾶτα χάρη καί σεμνότητα, καλωσύνη καί ἀρετή θά εἶναι δόξα τῆς οἰκογενείας τους, ἀλλά καί εὐλογία καί ἀμοιβή ἀνεκτίμητη τοῦ Θεοῦ πρός τούς γονεῖς, τούς συγγενεῖς, τούς φίλους, τήν ἴδια τήν πατρίδα μας.