Η γιαγιά 94 χρόνων.
Άρχισα να της μιλάω για να ξεχαστεί.
Το κάνω πάντα αυτό.
Μου έπιασε το χέρι και δεν το άφησε ποτέ.
Κάποια στιγμή την είδα δακρυσμένη.
Τη ρώτησα αν πονάει.
- Πονάω πολύ.
- Να κάνουμε λίγη αναισθησία ακόμη;
- Πιάνει αυτό το πράμα τη καρδιά παιδί μου;
- Τι εννοείς κυρά Μ;
- Πονάω πολύ που έχασα το γιο μου, τον λεβέντη μου.
Μου εσφιγγε το χέρι όλο και περισσότερο.
Δεν μιλούσα, απλά άκουγα.
Και τι να πεις;
Λίγο πριν το τέλος, λίγες τρίχες στο κεφάλι εμπόδιζαν το κλείσιμο του τραύματος.
- Κόφτα τα μαλλιά όλα, είπε στο γιατρό.
Βρήκα την ευκαιρία και της μίλησα.
- Α, όλα κι όλα κυρά Μ. Αν θες και κούρεμα είναι 10 ευρώ επιπλέον.
Με κοίταξε, σταμάτησε το δάκρυ και σχηματίστηκε στο σκαμμένο από τις ρυτίδες πρόσωπο της ένα χαμόγελο.
Μου έσφιξε ακόμη πιο δυνατά το χέρι.
Κλείσαμε το τραύμα στο κεφάλι.
Στην ψυχή όχι φυσικά.
Αλλά τουλάχιστον για τρία δευτερόλεπτα χαμογέλασε.
Η γιαγιά έφυγε.
Κι αυτό νοσηλευτική λέγεται.
Άρχισα να της μιλάω για να ξεχαστεί.
Το κάνω πάντα αυτό.
Μου έπιασε το χέρι και δεν το άφησε ποτέ.
Κάποια στιγμή την είδα δακρυσμένη.
Τη ρώτησα αν πονάει.
- Πονάω πολύ.
- Να κάνουμε λίγη αναισθησία ακόμη;
- Πιάνει αυτό το πράμα τη καρδιά παιδί μου;
- Τι εννοείς κυρά Μ;
- Πονάω πολύ που έχασα το γιο μου, τον λεβέντη μου.
Μου εσφιγγε το χέρι όλο και περισσότερο.
Δεν μιλούσα, απλά άκουγα.
Και τι να πεις;
Λίγο πριν το τέλος, λίγες τρίχες στο κεφάλι εμπόδιζαν το κλείσιμο του τραύματος.
- Κόφτα τα μαλλιά όλα, είπε στο γιατρό.
Βρήκα την ευκαιρία και της μίλησα.
- Α, όλα κι όλα κυρά Μ. Αν θες και κούρεμα είναι 10 ευρώ επιπλέον.
Με κοίταξε, σταμάτησε το δάκρυ και σχηματίστηκε στο σκαμμένο από τις ρυτίδες πρόσωπο της ένα χαμόγελο.
Μου έσφιξε ακόμη πιο δυνατά το χέρι.
Κλείσαμε το τραύμα στο κεφάλι.
Στην ψυχή όχι φυσικά.
Αλλά τουλάχιστον για τρία δευτερόλεπτα χαμογέλασε.
Η γιαγιά έφυγε.
Κι αυτό νοσηλευτική λέγεται.
Λάμπρος Λιάπης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου