ΚΑΛΟΝ ΕΣΤΙΝ ΗΜΑΣ ΩΔΕ ΕΙΝΑΙ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΚΑΛΟΝ  ΕΣΤΙΝ  ΗΜΑΣ  ΩΔΕ  ΕΙΝΑΙ  

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

        Και ποιος που θα είχε ζήσει την απόλυτη ευλογία-ευτυχία του Θαβώρ, δε θα συμφωνούσε με αυτή την υπέροχη πρόταση του Πέτρου ! Που όμως απέρριψε εκ των πραγμάτων διακριτικά ο Χριστός ως αποφυγή του ουσιώδους, της ζωής ως  Σταυρού !

       Διαβάζουμε κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κ.16,1κε και παίρνουμε τα πράγματα από την αρχή με τη σειρά. Ο Χριστός ρώτησε τους Μαθητές σχετικά, και άκουσε να του λένε ποια η  αντίληψη που έχει ο κόσμος γι Αυτόν. «Σε θεωρούν προφήτη, σαν τον Ιωάννη το Βαπτιστή, τον Ηλία, τον Ιερεμία …», απάντησαν. «Κι εσείς ως τι ή ποιον με θεωρείτε, τρία χρόνια μαζί και πλάι μου», πρόσθεσε. Και ακούει περιχαρής τον Πέτρο να του λέει εκ μέρους όλων και να ομολογεί. «Εσύ είσαι ο Χριστός ο Υιός του αληθινού Θεού» ! «Μακάριε Σίμωνα υιέ του Ιωνά, του απαντά, αμέσως, αυτή είναι η Αλήθεια ! Και σου την αποκάλυψε ο ουράνιος Πατέρας μου, ο Θεός. Για τούτο σε ονομάζω Πέτρο, και δείχνω μ’ αυτό, πως ακλόνητη σαν την πέτρα θέλω να είναι η πίστη πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η Εκκλησία μου, ώστε να μην μπορεί, και δεν θα μπορεί, από πουθενά να νικηθεί. Και, σου αναθέτω να κρατάς τα κλειδιά της καλά …» Και έκλεισε επισημαίνοντας, «αυτά δεν θα τα πείτε πουθενά» !

       Εξηγήθηκε έτσι μαζί τους ίσια και καθαρά. Και άρχισε να τους ενημερώνει για το Πάθος, το Σταυρό, και το Θάνατο, που του έχουν ετοιμάσει οι αρχιερείς και οι λοιποί τις επόμενες μέρες που θα ανέβαιναν στην Ιερουσαλήμ, προσθέτοντας όμως ότι σε τρεις μέρες θα έχει αναστηθεί ! Πράγματα που ακούγοντας ο Πέτρος δε δίστασε να του πει και να του δείξει ότι ρητά διαφωνεί. Αγαπούσε σφόδρα με δικό του  τρόπο το Χριστό, και είδαμε ήδη πόσο και ο Χριστός αυτόν, και δεν ήθελε να πιστέψει πως μπορεί να του συμβούν αυτά τα δεινά. Με αυτό, λοιπόν, το θάρρος, παίρνει το Χριστό ιδιαίτερα, και αρχίζει να τον κατσαδιάζει ανοιχτά-«ήρξατο επιτιμάν αυτώ». Για να τα ακούσει όμως από μέρους του αμέσως και πάρα πολύ αυστηρά ! «Ύπαγε οπίσω μου σατανά ! Τι είναι αυτά που λες; Πας να με αποτρέψεις από το λυτρωτικό έργο  που μου έχει αναθέσει ο Πατέρας Θεός;»

     Και κατά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο κλείνει την όλη συζήτηση απευθύνοντας σε όλους τα εξής. «Φίλοι μου πάμε για Σταυρό, αν δεν καταλάβατε καλά ! Και όποιος θέλει με ακολουθεί. «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι …».

******   ***   ******

     «Και μεθ’ ημέρας έξι παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρον, και Ιάκωβον, και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού και αναφέρει αυτούς εις όρος υψηλόν κατ΄ ιδίαν», για ακόμα πιο ειδικό ξεκαθάρισμα των πραγμάτων. «Και μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», γράφουν στη η συνέχεια Ματθαίος, κ.17,1κε, Μάρκος 9.2-8, Λουκάς 9.28-36-από περιγραφή των έκπληκτων τριών παρόντων Μαθητών.  Από τους οποίους, ο Πέτρος αφιερώνει στο θαύμα μόνο δυο στίχους-2^η Επιστολή 1.16-18, και ο Ιωάννης την υπονοεί στο στίχο. «Και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός» του Ευαγγελίου του-1,14.

      Μεγαλειώδης αποκάλυψη, ειδική έντονη φροντιστηριακή αγωγή-αναγωγή της επίλεκτης ομάδας ! Ξέρει τα πάντα καλά να οικονομεί-«αλλ’ ο πάντα προς το του πλάσματος συμφέρον οικονομών». Για κάθε περίπτωση ξέρει καλά τι κάνει ο Ιησούς Χριστός. Ο Δάσκαλός τους, λοιπόν, αυτός που εξωτερικά είναι και φαίνεται απλός και κανονικός άνθρωπος, όπως αυτοί-παρεκτός αμαρτίας»-και που τρία χρόνια «διήλθε ευεργετών και ιώμενος τους πάντας» στην Εβραϊκή γη. «Έλαμψε στο πρόσωπο σαν τον ήλιο, και τα ρούχα του έγιναν λευκά σαν το φώς». Αποκάλυπτε μια βολίδα, μια αστραποβολή  από τον κρυμμένο μέσα του Θεό ! «Και να μαζί του ο Μωυσής και ο Ηλίας, και να συνομιλούν». Η παλιά ιστορία να έρχεται πλάι στην νέα, και δένει και ολοκληρώνεται, δηλαδή. Και πώς τώρα πανευτυχής και παν ευλογημένος ο Πέτρος μπρος σ’ αυτά τα απερίγραπτα με λόγια να μη γοητευτεί, να μη νιώσει την ύψιστη πως του γίνεται ευλογία και τιμή και να μην πει-προτείνει θαρρετά. «Κύριε, καλόν εστίν ημάς ώδε είναι ! Ει θέλεις-με την άδειά σου βέβαια-«ποιήσωμεν ώδε τρεις σκηνάς, σοι μίαν, και Μωϋσεί μίαν, και μίαν Ηλία» !

    Πλην ως ν’ αποσώσει το λεγόμενό-«έτι αυτού λαλούντος ιδού νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς ! Και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα. Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα αυτού ακούετε». Μέσα σε θείο γνόφο αθώρητος ο πάντα ο Πατέρας Θεός, και μόνο η φωνή του, «φωνή ως υδάτων πολλών», που λέει η Αποκάλυψη, και  τους καθήλωσε. «Και ακούσαντες οι μαθηταί έπεσαν επί το πρόσωπον αυτών-μπρούμυτα-εφοβήθησαν σφόδρα». Αυτό ήταν όλο, μια στιγμή απερίγραπτου μεγαλείου, μια στιγμή αιωνιότητας, μια στιγμή ατέλειωτης θείας ευτυχίας, όπως όλα τα καλά «συμφωνία ημιτελής».

    Και να κάποιο χέρι τους ακουμπάει στον ώμο, και η φωνή γνωστή, ανοίγουν τα μάτια, γυρίζουν και βλέπουν, ήταν Χριστός στην πριν γνωστή τους ανθρώπινη μορφή. «Και προσελθών ο Ιησούς ήψατο αυτών και είπεν. Εγέρθητε και μη φοβείσθε. Επάραντες δε τους οφθαλμούς αυτών ουδένα είδον, ει μη τον Ιησούν μόνον». Εδώ είναι που θα πει κανείς, όλα τα ωραία, και τι ωραία, πολύ-πολύ πάνω, και πάνω και βάλε από τα όμορφα κι ωραία, και άγια και ιερά κρατούν μοναχά στιγμές ! Είναι για να σου λείπουν, και να τα ποθείς σφόδρα, και να τείνεις, και ξανά, και ασταμάτητα, και επίπονα, και επίμονα, και σταθερά σ’ αυτά !

******   ***   ******

     «Και καταβαινόντων αυτών από του όρους ενετείλατο αυτοίς ο Ιησούς λέγων. Μηδενί είπητε το όραμα έως ου ο Υιός του ανθρώπου εκ νεκρών αναστή», όπερ φαίνεται και έγινε, και έχουμε αυτό το μέγιστο και ολόλαμπρο  γεγονός «μετά των ακουσάντων» κι εμείς. Και ξέρουμε όλοι ότι η ζωή μας εδώ στη γη είναι χριστιανική όταν σηκώνει Σταυρό, πραγματικό Σταυρό ως ο Χριστός, όχι υποκατάστατο σταυρού !

******   ***   ******

    Τι μου ήρθε και τα έγραψα αυτά; Μια ανάρτηση αυτές τις μέρες για το μακαριστό Αγιορείτη μοναχό Μωυσή. Που μου θύμισε γραφή του προς φίλο περίπου με τα εξής. «Τι θα γίνει μ’ αυτό τον Κοτ. Γράφει και γράφει για κληρικούς αγωνιστικής αγιότητας της Εκκλησίας των χρόνων μας, με παρουσία και δράση μέσα στον κόσμο αυτό. Σαν να βάζει στο πλάι τη δική μας μοναχική-ασκητική περίπτωση». Και ποιος είμαι δα ! Καθένας διαλέγει κατά τη φωνή που ακούει να έχει βάλει μέσα του ο Θεός. «Ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ’ οις δέδοται». Προσωπικό θέμα αν έχεις καταλάβει, και τι έχεις καταλάβει και πώς το χειρίζεσαι, θέμα δικό σου και του Καλούντος. Γιατί. «Δεν ωφελεί να ερωτούμε, αν ένας συγκεκριμένος άνθρωπος είναι στη μοναστική κατάσταση ανώτερος από ό,τι θα ήταν στην κατάσταση του γάμου και αντίστροφα. Εκείνο που οφείλουμε να ερωτούμε είναι αν αυτός είναι κατώτερος ή όχι, στο δικό του μέτρο αγιότητας. «Το μεγαλείο-και τούτο είναι το συγκεκριμένο νόημα της ταπεινώσεως-είναι να βρίσκεται κανείς στο δικό του μέτρο που του έθεσε ο Θεός. Οι δυο πλαγιές του Θαβώρ, η πλαγιά της μοναστικής αγιότητας, και η πλαγιά της συζυγικής αγιότητας, οδηγούν στην κορυφή, όπου ενώνονται. Και η μια και η άλλη μας εισάγουν «εις την κατάπαυσιν του Θεού», εις την χαράν του Κυρίου»*.

     Αθανάσιος Κοτταδάκης

• Παύλος Ευδοκίμωφ, «Η Ορθοδοξία», σελ. 395.