Β᾽ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (Μάρκος
2:1–12)
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Την Βʾ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η
Εκκλησία χρησιμοποιεί ως Ευαγγελικό ανάγνωσμα
την περικοπή της θεραπείας του παραλυτικού στην Καπερναούμ. Ο
Ευαγγελιστής Μάρκος μιλά για ένα θαύμα, αλλά ουσιαστικά μας εξηγεί ποιό είναι
το νόημα της σωτηρίας: ο Χριστός δεν έρχεται απλώς να ανακουφίσει τον πόνο,
αλλά να αποκαταστήσει τον άνθρωπο σε κοινωνία με τον Θεό και με τους άλλους.
Ο παραλυτικός δεν μπορεί να πλησιάσει μόνος του.
Τον φέρνουν τέσσερις φίλοι, και επειδή το σπίτι είναι γεμάτο, ανοίγουν την
στέγη και τον κατεβάζουν μπροστά στον Ιησού. Η πρώτη εικόνα της περικοπής είναι
η εικόνα μιας πίστης που δεν μένει σε λόγια. Είναι πίστη που κινείται, που
κουβαλά, που βρίσκει τρόπο όταν όλα φαίνονται κλειστά. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή
μοιάζει συχνά έτσι: ο δρόμος προς τον Χριστό δεν είναι πάντα «εύκολος», αλλά η
αγάπη επιμένει.
Το εντυπωσιακό είναι η πρώτη φράση του Χριστού:
«τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Πριν πει «σήκω», πριν μιλήσει για σώμα
και βάδισμα, μιλά για συγχώρηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ασθένεια είναι
τιμωρία για κάποια αμαρτία. Σημαίνει, όμως, ότι η ρίζα της ανθρώπινης τραγωδίας
είναι βαθύτερη από το σωματικό σύμπτωμα: είναι ο χωρισμός από τον Θεό, η ρωγμή
μέσα μας, η απώλεια της εσωτερικής ελευθερίας. Ο Χριστός θεραπεύει από μέσα
προς τα έξω. Δίνει πρώτα αυτό που κανείς άλλος δεν μπορεί να δώσει: άφεση, συμφιλίωση,
θεραπεία της αμαυρωμένης φύσεως, νέο ξεκίνημα.