«Αρχίζοντας ξανά την μέτρηση του κύκλου» - π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 «Αρχίζοντας ξανά την μέτρηση του κύκλου»

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Ι. Ν. ΑΓ. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,  ΠΡΕΒΕΖΑ
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2026

Πρωτοχρονιά… επανεκκίνηση της μέτρησης του χρόνου… ημέρα… εβδομάδα… μήνας… έτος! Κύκλος ασχολιών, επιδιώξεων, επιτυχών, αποτυχιών. Ασχολία – εργασία. Επιδίωξη αναβάθμισης οικονομικών. Επιτυχία σε κοινωνική ανέλιξη. Αποτυχία απρόοπτη φυσικά, (ποιος θέλει κάτι τέτοιο;) που την απωθούμε και θέλουμε να μην υπάρχει… στην σκέψη και τα μάτια μας! 

Ευχές ανταλλάσσονται για αίσια κατάληξη των παραπάνω. Για μακρά ευχάριστη ζωή. Για κάθε επιθυμία…! Στην εποχή μας ταυτίζεται ο άνθρωπος με τις επιθυμίες του… που «δεν μπορούν να περιμένουν», όπως λέει η διαφήμιση. Τα λέει όλα αυτά ο άνθρωπος, τα εύχεται, και υποσυνείδητα δεν τα πιστεύει… Αυταπατάται θελγόμενος από… ευκταίες πιθανότητες. Εισέρχεται εκουσίως στις συμπληγάδες. «Αδιάκοπης αναζήτησης της επιτυχίας» από την μια, και επιδίωξης «Ευτυχίας με κάθε κόστος» από την άλλη. Κάποιες φορές καταφέρνει και τις περνά, αλλά συνήθως τον λιώνουν οι συμπληγάδες. 

Εξαρτά τελικά την ζωή του από τα «ετοιμόρροπα τσιγκέλια του χρόνου και της δόξας», όπως έγραφε και εκείνος ο μεγαλοφυής και τραγικός συγγραφέας Στιγκ Ντάγκερμαν. Κοινή λογική αποδοχή παρουσιάζει τον χρόνο, μεγάλο, καταβρωχθιστικό, απροσδιόριστο, εχθρό της ευτυχίας. Μια δύναμη που μετατρέπει, κάθε αύριο σε χθες, και σταμπάρει τον πυρήνα κάθε φιλοδοξίας με το του Εκκλησιαστή: «Ματαιότης, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης».

«Νερό ο χρόνος και δεν σμιλεύεται, σμιλεύει», όπως γράφει ο Αντρ. Ταρκόφσκι στο βιβλιαράκι του «Ο Χριστός στα χιόνια», όμως η σμίλη του δεν φτιάχνει μόνο τάφους για την ελπίδα αλλά είναι απαραίτητη προϋπόθεση κάθε επιτυχίας. Ο σπόρος πρέπει να ωριμάσει. Η αγάπη να ανθίσει. Αυτά είναι δώρα του χρόνου. Και βέβαια παρά τις όποιες δυσκολίες και τα θέματα «πρωταθλητής είναι κάποιος που σηκώνεται… όταν δεν μπορεί»! Μέσα σ’ αυτό, που υποτίθεται μας καταστρέφει, (εν χρόνῳ) μεγαλώνει ο θησαυρός μας.

Οι ηλικιακές φάσεις, είναι η πορεία ωριμότητας με τις συνεπαγωγές της σοφίας ή της ανοησίας (…επιλέξαμε ελεύθερα…!). Η ειρωνεία του αρχαίου ποιητή Οβίδιου στο έργο του «Μεταμορφώσεις»: «Μια χούφτα χώμα πήρα και κρατώντας το ψηλά, σαν ανόητος ζήτησα από τον θεό τόσα χρόνια όσα και του χώματος οι κόκκοι! Μα ξέχασα να του ζητήσω να είναι… χρόνια νιότης»!! Πολλούς, πολλές φορές, κάτι τέτοιο μας περιγράφει! 

Ο Χριστός, στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο επεξηγώντας μετά την παραβολή του σπορέως το μυστήριο της Βασιλείας του Θεού επανέρχεται στο θέμα του σπόρου, που είναι κόκκος μικρότερος πάντων και ανεβαίνει και γίνεται μείζων πάντων «ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν» (Μαρκ. 4,30–32), αντιπαραβάλει την απαραίτητη απαίτηση χρόνου, για ωριμότητα σοφίας χρήσιμης και στους άλλους! Οι χριστιανοί έτσι βλέπουν τον χρόνο και την χρησιμότητά του, ως συνθήκη ωρίμανσης.

Γράφει σε ένα εκπληκτικό ποίημα της η Ιουλιανή του Norwich (1343 μ.Χ.) στο ποίημα Christmas Crackers: 
«Όταν ως παιδί γελούσα και έκλαιγα
Ο χρόνος σέρνονταν.
Όταν ως νέος ονειρευόμουν και μιλούσα
Ο χρόνος περπάτησε.
Όταν έγινα ενήλικας
Ο χρόνος έτρεχε.
Και αργότερα καθώς μεγάλωνα
Ο χρόνος πέταξε.
Σύντομα θα βρω όταν ταξιδεύω ότι
Ο χρόνος πέρασε. 
Θα έχει σώσει ο Χριστός την ψυχή μου μέχρι τότε; 
Μακάρι.»

Ας προσευχηθούμε για τη σωτηρία της ψυχής μας, που δεν σημαίνει τις μεταθανάτιες συνθήκες, αλλά επίγεια ψυχική αρτιότητα, Σώος-ολόκληρος Σωτηρία!

Με αγάπη και ευχές για μια γαλήνια κοινωνικά και οικογενειακά χρονιά.

Ο εφημέριος σας

π. Θεοδόσιος

Πηγή: enoriako.info site του Ενοριακού Κέντρου Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης.