Οσον καιρό η ντροπή συνοδεύει την αποβλάκωση ως σιωπηρή επίπληξη...

  Η ντροπή που ένιωσα δεν αφορά την εμφάνιση, στην κορύφωση του καρναβαλιού είναι η πλέον κατάλληλη. Αυτό που με σόκαρε ήταν οι στίχοι που βέβαια τους διάβασα γιατί δεν καταλάβαινα τίποτα, χρειάζεσαι υπότιτλους!

Κυνηγάω τα πάντα µέχρι να τα φτάσω
Θέλω ένα στέµµα κι έναν θρόνο να κάτσω
Ένα µπλοκ επιταγών και check σε όλους να γράψω
Χρυσό ρολόι, γυαλί designer, Leather παλτό, και escargot,
Rally cars, yacht µε stars, σου είπα φέρτο

Ακόµη κι όλα δεν είναι αρκετά
Θέλω τόσα πολλά που δεν είναι απτά
Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά
Ρούχα επιλεγµένα που ‘ναι τόσο ακριβά
Να φωνάζουν το όνοµά µου τόσο δυνατά
Να λένε «φέρτο μας, Ακύλα, φέρτο»

Κοίτα, µαµά,
Όσα στερηθήκαµε παλιά
Νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω
Μη µας λείψει κάτι ξανά
Δες µε, µαµά
Αγοράζω να κλείσω κενά
Θα σου πάρω και σένα πολλά
Σπίτια, αµάξια και εξοχικά !!!!!!!!

Το σοκαριστικό είναι ότι "με την νίκη του επιβραβεύτηκε το κοινωνικό μήνυμα που κουβαλά το τραγούδι και η προσωπική του ιστορία. Οτι με πατέρα ανάπηρο που δυσκολευόταν να στηρίξει την οικογένεια οικονομικά στοχεύει να εκφράσει μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε με στερήσεις, αλλά δεν έπαψε ποτέ να ονειρεύεται".

Και τα όνειρα του δεν είναι η κοινωνική προσφορά, η επιστήμη ο αθλητισμός, αλλά αυτά που περιγράφονται! (εδώ κολλάει η Ferrari του ΟΠΕΚΕΠΕ).

Θυμάμαι το πρώτο μου ιδιωτικό ραντεβού με ασθενή είχα αλλάξει εκατό χρώματα από την αμηχανία την στιγμή της πληρωμής, θεωρώντας το λειτούργημα. 
Όσα περιγράφουν οι στίχοι είναι άγνωστες λέξεις όχι τα όνειρα μου.

Με την ιδια προσωπική ιστορία υπάρχουν παιδιά που ξημεροβραδιάζονται σε ένα εργαστήριο για να μας δώσουν την θεραπεία για τον καρκίνο ή την άνοια και λαμβάνουν 3 και 60. Εσείς που με διαβάζετε και μεγαλώνετε με θυσίες επιστήμονες με καταλαβαίνετε!

Ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος είχε γράψει το 2023 στα ΝΕΑ ένα άρθρο:
"Διατηρώ μια ζωηρή ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια. Είμαι 10 ή 11 χρόνων, έχουμε δικτατορία και παρακολουθώ μια μαυρόασπρη τηλεοπτική του συνέντευξη.

Είναι η εποχή όπου τραγουδιστές και ποδοσφαιριστές βγάζουν «τρελά λεφτά», ως ετεροχρονισμένη δικαίωση για αναρίθμητους συναδέλφους τους που δούλεψαν σκληρά επί δεκαετίες μεροδούλι-μεροφάι και ως εναλλακτική διέξοδο για όποιον δεν ήθελε να λιώσει τα βρακιά του στο διάβασμα. Η απάντηση λοιπόν του Βοσκόπουλου (ένα από τα πρώτα αστέρια της «νύχτας» εκείνον τον καιρό) ήταν αναμενόμενη: ναι, βγάζει πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά…

Το μόνο που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν το βλέμμα του. Ενα ανεπιτήδευτα χαμηλωμένο, συνεσταλμένο βλέμμα, τόσο αναπάντεχο ώστε να στοιχειώνει τη μνήμη μου ακόμη και μισόν αιώνα αργότερα. Το βλέμμα κάποιου που ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ για το «επίτευγμά» του: σαν να μην κερδίζει δίκαια αυτά τα «εύκολα λεφτά», σαν να τα υπεξαιρεί από όσους μοχθούν και τα δικαιούνται…

Οσο και να ψάξουμε, δεν πρόκειται πια να εντοπίσουμε πουθενά τη συστολή στο βλέμμα του Βοσκόπουλου, τουναντίον, σε κάθε μας βήμα θα σκοντάψουμε πάνω στη λοιδορία εκείνου που βγάζει «εύκολα λεφτά» απέναντι σ’ εκείνους που δεν βγάζουν, απέναντι στα «κορόιδα».

Συχνά δηλώνουμε υπερήφανοι για την «άλλη Ελλάδα», την Ελλάδα που αθόρυβα και κοπιαστικά διαπρέπει… εκτός Ελλάδας, αλλά πείτε μου, με το χέρι στην καρδιά, πόσοι από εμάς κατά βάθος θα ήθελαν ν’ ακολουθήσουν το δικό της δύσβατο μονοπάτι;

Πώς να σε δελεάσει η στέρηση και η προσπάθεια σε μια χώρα όπου καθημερινά ανεβαίνει στο βάθρο η ευκολία και η σαχλαμάρα;
Οσον καιρό η ντροπή συνοδεύει την αποβλάκωση ως σιωπηρή επίπληξη, η συστολή στο βλέμμα του Βοσκόπουλου χάθηκε για πάντα.

οχι

Σε πολλούς ακόμα υπάρχει η συστολή, απλά δεν τερματίζει πρώτη!

Σημ. 
Αυτή είναι η επίσημη πολιτιστική μας πρόταση, ανακηρύξαμε τα ετη 2025-2026 αφιερωμένα στους Μάνο και Μίκη για ξεκάρφωμα, για να βγάλουμε την υποχρέωση.
 

Δημήτρης Τριάντος