Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Ευμενίου Επισκόπου Γορτύνης του Θαυματουργού (18 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο αοίδιμος Ευμένιος εκ νεαράς ηλικίας υπέβαλε τον εαυτόν του εις πολλάς σκληραγωγίας και ασκήσεις. Και πολλήν επιμέλειαν μεταχειρισθείς, απόκτησεν άκραν ταπείνωσιν. Δια τούτο και ηξιώθη να γένη Επίσκοπος της κατά την νήσον Κρήτην Γορτύνης. Και εν ταυτώ ηξιώθη να λάβη θεόθεν και την των θαυμάτων χάριν και δύναμιν. Όθεν μίαν φοράν με αναμμένας λαμπάδας κατέκαυσεν ένα δράκοντα, όστις ώρμησε κατ’ επάνω του. Πορευθείς δε εις την Ρώμην, κατεφώτισεν αυτήν με τας θείας διδασκαλίας του, ωσάν ένα λαμπρόν φανάρι. Και με σημεία και θαύματα τους εκεί πιστούς εστερέωσεν. Από την Ρώμην δε αναχωρήσας, επήγεν εις Θηβαΐδα, και χωρίς να θέλη παρευθύς διέλυσε την ξηρασίαν, οπού επεκράτει εις εκείνα τα μέρη, δια της προσευχής του.

Μνήμη του Αγίου Ευμενίου, επισκόπου Γορτύνης (18 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Μάρτυρος Αριάδνης και του Αγίου Ευμενίου, επισκόπου Γορτύνης του θαυματουργού.
Η Αριάδνη έζησε επί των αυτοκρατόρων Αδριανού (117-138 μ.Χ.) και Αντωνίνου Ευσεβούς (138-161 μ.Χ.). Χρημάτισε υπηρέτρια άρχοντα της πόλεως Προμισέων της Φρυγίας.
Κάποτε ο κύριός της γιόρταζε τα γενέθλια του γιου του, και κάλεσε και τη Χριστιανή Αριάδνη στον ναό των ειδώλων να συνεορτάσουν. Η Αγία όμως αρνήθηκε την πρόσκληση. Τότε, ο άρχοντας πρόσταξε και τη βασάνισαν ανελέητα, με αποτέλεσμα, μέσα από ποικίλες δοκιμασίες να παραδώσει το πνεύμα της στον Κύριο.
Ο Άγιος Ευμένιος εργάστηκε με ένθεο ζήλο για το έργο της Εκκλησίας. Μάλιστα αξιώθηκε της μεγάλης τιμής να λάβει το χάρισμα της Ιερωσύνης. Όταν το Πανάγιο Πνεύμα τον κατέστησε επίσκοπο Γορτύνης της Κρήτης, η πρώτη επιδίωξή του ήταν η εκλογή άξιων, ευλαβών, αρτιμελών και φιλότιμων κληρικών για τη διαποίμανση του λαού.

Οι Άγιες Μάρτυρες Σοφία, Πίστις, Ελπίς, και Αγάπη (17 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Αύται ήτον κατά τους χρόνους Αδριανού του βασιλέως, εν έτει σκβ’ [222], από γένος περιφανές και λαμπρόν της χώρας Ιταλίας. Ευσεβείς μεν ούσαι εκ προγόνων, πολιτευόμεναι δε θεοφιλώς με πίστιν και ελπίδα και αγάπην και σοφίαν, καθώς και τα ονόματά των φανερόνουσιν. Αύται λοιπόν πηγαίνουσαι μίαν φοράν εις την Ρώμην, επειδή και ήτον φημισμέναι και περιβόητοι δια την λαμπρότητα του γένους, και δια την εις Χριστόν ευσέβειαν, εδιαβάλθησαν εις τον βασιλέα Αδριανόν. Και ευθύς φέρονται έμπροσθέν του δια μέσου των προτικτόρων. Ιδών δε αυτάς ο βασιλεύς, εθαύμασεν. Όθεν χωρίσας την μητέρα Σοφίαν από τας θυγατέρας της, εδιαλέχθη με μόνην αυτήν περί πίστεως. Γνωρίσας δε αυτήν άφοβον, φέρει έμπροσθέν του και τας τρεις ομού θυγατέρας της. Και άρχισε να τας κολακεύη με διαφόρους τρόπους. Επειδή δε εγνώρισε, πως ήτον από κάθε κολακείαν ανώτεραις, δια τούτο εδοκίμασε την κάθε μίαν χωριστά χωριστά.

Μνήμη του Αγίου Αυξιβίου, επισκόπου Σόλων (17 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Μάρτυρος Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, των Ιεραρχών Ηρακλείδιου Ταμασού, Αυξιβίου Σόλων, καθώς και των Οσίων Αναστασίου και Επιφανίου των Κυπρίων.
Ο Ηρακλείδιος, γόνος ειδωλολάτρη ιερέα, ακολούθησε τον Χριστιανισμό, αφού γνώρισε τους Αποστόλους Βαρνάβα και Μάρκο, καθώς τους συνόδευε με προτροπή του πατέρα του. Κοντά στους Αποστόλους, ο Ηρακλείδιος διδάχθηκε την αληθινή πίστη και τη ματαιότητα της ειδωλολατρίας. Είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί μαζί τους και την ευλογία να χειροτονηθεί από τα χέρια τους ως επίσκοπος Ταμασού.
Κατήχησε και βάπτισε τους γονείς του. Γύρω από το ασκητήριό του, οικοδομήθηκε Μοναστήρι. Μεγάλος θησαυρός της Εκκλησίας η τιμία κάρα του, που φυλάσσεται στην ομώνυμη Γυναικεία Μονή στο Πολιτικό.
Να σημειωθεί ότι η Μητρόπολη Ταμασού ανασυστάθηκε το 2007 επί Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄.

Μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας (16 Σεπτεμβρίου)

 

Η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη του Οσίου Κασσιανού του Κυπρίου, που ασκήτεψε πλησίον της κοινότητας Αλέκτορας, και της Αγίας Μεγαλομάρτυρος  Ευφημίας, η οποία καταγόταν από τη Χαλκηδόνα και έζησε τους διωγμούς επί Διοκλητιανού. Οι γονείς της διακρίνονταν για την αγάπη τους προς την Ορθόδοξο Εκκλησία, την αρετή της ελεημοσύνης, την προσευχή και την ευλάβεια.
Όταν ξέσπασαν οι διωγμοί, όλοι έτρεξαν να σωθούν στα βουνά και στις σπηλιές. Το ίδιο έκανε και η πάγκαλη Ευφημία. Γρήγορα όμως οι διαφυγόντες Χριστιανοί κλήθηκαν να δώσουν αναφορά ενώπιον του Ανθύπατου. Ήταν συγκινητικό, διότι όλοι οι Χριστιανοί παρέμειναν γενναίοι και σταθεροί στο ορθόδοξο φρόνημα, παρά τις απειλές, τις κακουχίες και τις στερήσεις. Ανάμεσά τους και η Αγία Ευφημία.

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Νικήτα (15 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος εβλάστησεν από το λαμπρότερον γένος των Γότθων, οπού ευρίσκετο πέραν από τον ποταμόν Ίστρον, κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τλ’ [330]. Έμαθε δε την ευσεβή πίστιν παιδιόθεν από τον Μακάριον τον Αρχιερέα του τόπου εκείνου. Επειδή δε αυτός ευσεβώς ομού και ευγενώς ανετράφη, δια τούτο εδίδασκε και τους άλλους ομογενείς του να πιστεύουν και εκείνοι, και να πολιτεύωνται ευσεβώς και εναρέτως. Καθώς και αυτός ευσεβώς επίστευε, και εναρέτως επολιτεύετο, κήρυξ και διδάσκαλος της αληθείας εις όλους γινόμενος. Επειδή δε ο δυσσεβής Αθηνάριχος, ο άρχων και πρώτος του ενός μέρους του Γοτθικού γένους (εις δύω γαρ μέρη ήτον αυτό χωρισμένον)· επειδή, λέγω, αυτός ενικήθη πολλά αισχρώς από τον Φρικιγέρνη, τον άρχοντα του άλλου μέρους των Γότθων, με την βοήθειαν και συμμαχίαν του θείου Σταυρού, και του στρατεύματος των Ρωμαίων· τούτου χάριν, αφ’ ου με πολυκαιρίαν πάλιν ανέλαβε και εδυναμώθη, εφέρετο ο μιαρός με μεγάλην μανίαν κατά των ευσεβών Χριστιανών. Και ετιμώρει αυτούς με βαρβαρικά και ανυπόφορα παιδευτήρια. Ου μόνον δε αυτός ούτως εποίει ο αλιτήριος, αλλά και εις τους υποτασσομένους αυτώ επρόσταζε να μιμούνται την κατά των Χριστιανών εδικήν του μανίαν και αγριότητα.

Μνήμη του Αγίου Νικήτα του Γότθου (15 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, η Εκκλησία διαρκούσης της εορτής της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, τιμά τη μνήμη των Μαρτύρων Βυζαντινού, Μαξίμου, Νικήτα του Γότθου και των συν αυτώ, και του Νεομάρτυρος Ιωάννου του Κρητός (†1811).
Ο Νικήτας γόνος ευγενών και πλουσίων γονέων, διδάχτηκε τη χριστιανική πίστη από τον επίσκοπο Θεόφιλο. Βοηθήθηκε στη διαμόρφωση σταθερής και ολοκληρωμένης προσωπικότητας, με σωφροσύνη και υπακοή στο θέλημα του Θεού, όπως βιώνεται μέσω του Ευαγγελίου. Ανέπτυξε πλούσια πνευματική δράση και διάδωσε με πολύ ζήλο και διάκριση τη διδασκαλία του εσταυρωμένου και αναστημένου Χριστού.
Για την ενάρετη εργατικότητα, συνελήφθη από τον ηγεμόνα Αθανάσιο, ο οποίος προσπάθησε να τον μεταπείσει, προδίνοντας τον Τριαδικό Θεό. Ο Νικήτας δε δείλιασε και, πεπληρωμένος Πνεύματος Αγίου, ομολόγησε ότι είναι Χριστιανός. Ο ηγεμόνας εξαγριώθηκε και, με αλαζονεία, διέταξε να τον βασανίσουν με ποικίλους τρόπους, μέχρι φρικτό θάνατο. Το σώμα του όμως έμεινε ανέπαφο από τις φλόγες, κι έτσι το πήρε κάποιος χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη, με επίγνωση ότι ο άνθρωπος εξαγιάζεται ως ψυχοσωματική οντότητα, γιατί «το σώμα μας είναι ναός της ψυχής και η ψυχή ναός του Αγίου Πνεύματος» (Σερβίας Παύλος). 

Η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Κωνσταντίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, πρώτος ανάμεσα εις τους βασιλείς της παλαιάς Ρώμης, εδέξατο τον Χριστιανισμόν. Ούτος λοιπόν έχωντας πόλεμον, καθώς μεν λέγουσί τινες, εν τη Ρώμη κατά Μαγνεντίου· καθώς δε άλλοι λέγουσιν, εν τω ποταμώ του Δουνάβεως κατά των Σκυθών· βλέπωντας δε το στράτευμα των εχθρών, πως ήτον περισσότερον από το εδικόν του, ευρίσκετο εις απορίαν και φόβον. Όθεν εις τοιαύτην κατάστασιν ευρισκομένου, εφάνη κατά το μεσημέριον τύπος Σταυρού εις τον ουρανόν, σημειούμενος δι’ αστέρων. Και τριγύρω εις τον Σταυρόν εφάνηκαν γράμματα, τυπούμενα και αυτά δι’ αστέρων με ρωμαϊκά, ήτοι λατινικά στοιχεία, τα οποία έλεγον ούτω· «Εν τούτω Νίκα».

Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα εορτάζουμε την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και τηρείται νηστεία.
Σήμερα ο Σταυρός ανυψώνεται και ολόκληρη η κτίση ελευθερώνεται από τη φθορά.
Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσει και να ευχαριστήσει τον Κύριο για τους θριάμβους του υιού της, ο οποίος ερμήνευσε τη νίκη ότι επήλθε ένεκα της ουράνιας φανέρωσης του Σταυρού.
Μη γνωρίζοντας ποιος είναι ο Τίμιος Σταυρός, έσκαψαν στον Γολγοθά και ανέσυραν τους τρεις σταυρούς. Ο Ιεροσολύμων Μακάριος τους ακούμπησε διαδοχικά στο σώμα μιας ευσεβέστατης νεκρής γυναίκας. Μόλις ο Τίμιος Σταυρός ακούμπησε στο νεκρό σώμα, η γυναίκα αναστήθηκε.
Τότε, η Αγία Ελένη, με τη Σύγκλητο των Αρχόντων, προσκύνησαν το Ζωοποιό Ξύλο. Ο δε Ιεράρχης Μακάριος ύψωσε εν τω μεσώ του Ναού τον Σταυρό του Κυρίου. Οι Χριστιανοί, με κατάνυξη έψαλλαν το «Κύριε ελέησον».

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Κορνηλίου του εκατοντάρχου (13 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο θείος Κορνήλιος δεν ήτον Ιουδαίος, ουδέ από τους υποκειμένους εις τον παλαιόν Νόμον. Αλλ’ ήτον, εθνικός μεν και απερίτμητος, κατά την αξίαν εκατόνταρχος, από την σπείραν, ήγουν τάξιν, την καλουμένην ιταλικήν, ευσεβής δε και φοβούμενος τον Θεόν με όλον τον οίκον του, μεταχειριζόμενος την των Χριστιανών πολιτείαν, αγκαλά και ακόμη δεν είχεν αξιωθή της χάριτος του Θεού, ουδέ του θείου Βαπτίσματος. Ούτος λοιπόν διατρίβωντας εις την Καισάρειαν της Παλαιστίνης, είδεν Άγγελον Κυρίου παρακινούντα αυτόν, δια να καλέση τον Απόστολον Πέτρον, και να ακούση από αυτόν εκείνα οπού πρέπουσιν. Όθεν ευθύς στέλλει και φέρει τον Κορυφαίον, όστις απεκαλύφθη τα περί του Κορνηλίου δια της αινιγματώδους εκείνης θεωρίας των εν τη σινδόνι ερπετών και θηρίων. Επειδή, αν την θεωρίαν εκείνην δεν έβλεπεν ο Πέτρος, βέβαια δεν ήθελε καταδεχθή να υπάγη εις άνθρωπον απερίτμητον και εθνικόν. Όταν λοιπόν επήγεν εις τον οίκον του ο Απόστολος, ευθύς επρόσπεσεν εις τους πόδας του ο Κορνήλιος. Και κατηχηθείς την πίστιν παρ’ αυτού, εβαπτίσθη, τόσον αυτός, όσον και οι λοιποί οπού εσυνάχθησαν εις τον οίκον του.

Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Κορνηλίου (13 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού η Εκκλησία εορτάζει τα Εγκαίνια του Ναού Της του Χριστού Αναστάσεως, το 336 μ.Χ. και τα Προεόρτια της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού
Ο υμνογράφος εκφράζεται θεολογικά με την ευκαιρία των εγκανίων του ναού της Αναστάσεως, της νέας Σκηνής και του ζωηφόρου Σταυρού: «Σήμερον ὁ δεύτερος Ἀδάμ, Χριστὸς ἀνέδειξε, Παράδεισον νοητόν, τὴν νέαν ταύτην σκηνήν, φέρουσαν κατὰ ξύλου τοῦ τῆς γνώσεως, τὸ ζωηφόρον τοῦ Σταυροῦ, ὅπλον τοῖς ψάλλουσιν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.» (Κανὼν β’, ᾨδὴ η’, τῶν Ἐγκαινίων. Ἦχος δ’).
Ο Ιερομάρτυρας Κορνήλιος ήταν Ρωμαίος εκατόνταρχος και θεοσεβούμενος άνθρωπος. Ομολόγησε την πίστη και εντάχθηκε στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία χάρη στο κήρυγμα του Απ. Πέτρου. Με την απόκτηση της γνήσιας εμπειρίας του εκκλησιαστικού φρονήματος, ξεκίνησε να διδάξει και ο ίδιος στη Φοινίκη, Κύπρο, Αντιόχεια και Έφεσο.

Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Αυτονόμου (12 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ο θείος ούτος και γενναίος της ευσεβείας αγωνιστής Αυτόνομος, ήτον Επίσκοπος κατά την Ιταλίαν. Δια δε τον διωγμόν, οπού εκίνησε κατά των Χριστιανών ο βασιλεύς Διοκλητιανός εν έτει σϞη’ [298], ανεχώρησεν από την Ιταλίαν, και επήγεν εις ένα χωρίον της Βιθυνίας, καλούμενον μεν Σωρεοί, ευρισκόμενον δε εις το δεξιόν μέρος του κόλπου της Νικομηδείας· όπου και εξενοδοχείτο από ένα Χριστιανόν Κορνήλιον ονόματι. Επειδή δε διέτριψεν εις εκείνον τον τόπον καιρόν αρκετόν, δια τούτο έκτισεν εκεί ένα οίκον ευκτήριον. Και χειροτονεί Διάκονον τον ξενοδόχον του Κορνήλιον. Όθεν παραδούς εις αυτόν την φροντίδα και επιμέλειαν των εκείσε ευρισκομένων Χριστιανών, αυτός ανεχώρησεν εις την Λυκαονίαν και Ισαυρίαν. Εις τας οποίας επαρχίας κηρύξας την του Χριστού πίστιν, επανεγύρισε πάλιν εις τον Κορνήλιον, και χειροτονεί αυτόν Ιερέα. Επειδή δε έμαθεν, ότι ο Διοκλητιανός ήλθεν εις την Νικομήδειαν, και είχε θυμόν μεγάλον κατά των Χριστιανών, και μάλιστα εναντίον του, δια ταύτην την αιτίαν ανεχώρησεν εις τας πόλεις, οπού ευρίσκονται τριγύρω της Μαύρης Θαλάσσης. Κηρύξας δε και εκεί τον λόγον της ευσεβείας, εγύρισε πάλιν εις τους Σωρεούς, και χειροτονεί τον Κορνήλιον αρχιερέα.

Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Αυτονόμου (12 Σεπτεμβρίου)

 

Σήμερα, η Αγίας μας Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει την απόδοση του Γενεσίου της Θεοτόκου και τιμά τη μνήμη των Ιερομαρτύρων Αυτονόμου  (†313) και Κουρνούτου Ικονίου, των Μαρτύρων Θεοδούλου, Θεοδώρου Αλεξανδρείας, Ιουλιανού, Μακεδονίου, Τατιανού και Ωκεανού, καθώς και του Οσίου Κορνούτου που ασκήτεψε στην Κύπρο.
Ο Αυτόνομος ήταν επίσκοπος στην Ιταλία με πλούσια δράση. Όταν άρχισε ο διωγμός του Διοκλητιανού, εγκατέλειψε τη θέση του, και πήγε στους Σωρεούς της Μ. Ασίας. Εκεί εγκαταστάθηκε στο σπίτι του χριστιανού Κορνήλιου και συνέχιζε να διδάσκει το Ευαγγέλιο.
Κατόπιν, μετέβη στη Λυκαονία και την Ισαυρία, συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο. Πριν ξεκινήσει το ταξίδι, χειροτόνησε διάκονο τον Κορνήλιο, τον οποίο με την επιστροφή αξιολόγησε το ποιμαντικό του έργο και τον χειροτόνησε ιερέα και επίσκοπο.
Η πολύπλευρη εκκλησιαστική δράση του Αγίου Αυτόνομου εξόργισε τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι τον σκότωσαν με λιθοβολισμό ενώ λειτουργούσε.

Μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας της εν Αλεξανδρεία (11 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Καθώς η Βασιλεία των Ουρανών ωμοιώθη με δέκα Παρθένους, ως λέγει το στόμα του Χριστού εν τη νέα Διαθήκη του Ευαγγελίου, τοιουτοτρόπως και δέκα γυναίκες ομοιωθείσαι με σχήμα ανδρίκειον, εσύντριψαν τα κέντρα του ανθρωποκτόνου Διαβόλου. Μία δε από αυτάς τας δέκα, ήτον και η νυν εορταζομένη Θεοδώρα, η το όνομα έχουσα ως δώρον Θεού. Αύτη λοιπόν εκατάγετο από την πόλιν της Αλεξανδρείας κατά τους χρόνους Ζήνωνος βασιλέως εν έτει υοβ’ [472]. Συζευχθείσα δε με νόμιμον άνδρα, έζη μίαν ζωήν εύτακτον και ακατηγόρητον. Επειδή δε από φθόνον του μισοκάλου διαβόλου έπεσε κρυφίως εις μοιχείαν, απεφάσισε να ζητήση και να εύρη την σωτηρίαν της. Όθεν ακούσασα τα ευαγγελικά λόγια, με τα οποία διδάσκει ο Κύριος, ότι δεν είναι κανένα κρυπτόν, το οποίον να μη γένη φανερόν εις το ύστερον· «Ουκ έστι κρυπτόν, ο ου φανερόν γενήσεται» (Λουκ. η’, 17): τούτου χάριν, καθώς εστοχάσθη το βάρος της αμαρτίας, οπού έκαμεν, εσιγχάθη την αμαρτίαν αυτήν ωσάν ένα σίγχαμα και μίαν ακαθαρσίαν. Και λοιπόν απορρίψασα την γυναικείαν φορεσίαν, λαμβάνει το αγγελικόν σχήμα των Μοναχών, και αντί Θεοδώρας, μετονομάζεται Θεόδωρος. Και πηγαίνουσα εις Μοναστήριον ανδρίκειον, εμετανόει και έκλαιε την αμαρτίαν της.

Μνήμη της Οσίας Θεοδώρας της εν Αλεξανδρεία (11 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Μαρτύρων Δημητρίου φιλοσόφου, της συζύγου του Ευανθίας, του υιού τους Δημητριανού και των Οσίων Ευφροσύνου  του μαγείρου († θ΄ αι.), Θεοδούλου και Θεοδώρας η οποία καταγόταν από την Αλεξάνδρεια (†491).
Η Θεοδώρα ήταν στολισμένη με κάλλος και αφοσίωση στον ευσεβή σύζυγό της. Κάποια στιγμή όμως έπεσε στο σφάλμα να προδώσει το συζυγικό της κρεβάτι και να πέσει στη μοιχεία.
Όταν κατάλαβε το σφάλμα, μετάνιωσε, και ντροπιασμένη, φορώντας ανδρικά ρούχα, αποσύρθηκε σε ανδρώο μοναστήρι, για να μην τη βρει ο σύζυγός της. Το νέο της όνομα ήταν Θεόδωρος. Μετά από δύο χρόνια μετάνοιας, βρήκε έξω από την πόρτα του μοναστηριού ένα βρέφος αφημένο. Τότε, συκοφαντήθηκε ότι διέπραξε μοιχεία με τη γυναίκα η οποία γέννησε το μωρό. Η Οσία Θεοδώρα, για επτά χρόνια ζούσε εκτός μοναστηριού σ’ ένα καλύβι μαζί με το παιδί, μέχρι πού ξεσκεπάστηκε η συκοφαντία εναντίον της. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε, όταν η Θεοδώρα παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο.

Η Αγία Πουλχερία η βασίλισσα, εν ειρήνη τελειούται (10 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

 

Αύτη ήτον αδελφή του βασιλέως Θεοδοσίου του μικρού· και διαδεξαμένη την του αδελφού βασιλείαν εν έτει υν’ [450], υπανδρεύθη μεν με τον ευσεβέστατον Μαρκιανόν γέροντα όντα, ίνα αυτός διοική την βασιλείαν καλώς. Την δε παρθενίαν αυτής, μέχρι τέλους άφθορον και καθαράν διεφύλαξεν. Αφ’ ου λοιπόν η μακαρία αύτη έζησε με ευσεβή και θεοφιλή πολιτείαν, και έκτισε πολλούς ναούς και νοσοκομεία και εσυγκρότησε την εν Χαλκηδόνι αγίαν και Οικουμενικήν Τετάρτην Σύνοδον· και απλώς ειπείν, αφ’ ου αυτή διέλαμψε με πολλά κατορθώματα, εν ειρήνη εξεδήμησε προς τον παρ’ αυτής ποθούμενον νυμφίον Χριστόν.

Μνήμη των γυναικών Μαρτύρων Μηνοδώρας, Μητροδώρας, Νυμφοδώρας (10 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αποστόλων Απελλού, Λουκά και Κλήμεντος, εκ των εβδομήκοντα, των γυναικών Μαρτύρων Μηνοδώρας, Μητροδώρας, Νυμφοδώρας και του Οσίου Ησαΐου κτήτορος της Ιεράς Μονής Κύκκου.
Οι τρεις αδελφές από μικρή ηλικία αφοσιώθηκαν στον Νυμφίο Χριστό. Κατάγονταν από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Τις διέκρινε η μόρφωση, η σεμνότητα και η σωφροσύνη. Ο ενάρετος βίος τις κατέστησε αγαπητές στους χριστιανούς και πρότυπα για τους νέους της εποχής τους.

Εγώ σκότωσα τον Χρυσόστομο Σμύρνης

 Συγκλονιστική περιγραφή της δολοφονίας από τον Τούρκο εκτελεστή

ΣΤΙΣ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1982, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 60 χρόνων από την καταστροφή, σε έκτακτη συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών, ο διαπρεπής ακαδημαϊκός Γ. Μυλωνάς, τελείωσε την ομιλία του με μία συγκλονιστική περιγραφή του μαρτυρίου και της θανατώσεως του Χρυσοστόμου. «Κατά τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1922 μια ομάδα φοιτητών του International College της Σμύρνης και εγώ βρεθήκαμε φυλακισμένοι σε απαίσιο υπόγειο, σ’ ένα από τα μπουντρούμια του Διοικητηρίου της Σμύρνης.

Σ’ αυτό ήταν ασφυκτικά στριμωγμένοι Έλληνες Χριστιανοί αιχμάλωτοι, μάλλον άνθρωποι προωρισμένοι για θάνατο. Στις 5 το απόγευμα της τελευταίας ημέρας του θλιβερού Σεπτεμβρίου, ένας τουρκοκρής με διέταξε να τον ακολουθήσω στην αυλή. “Είσαι δάσκαλος;”, με ρωτά. “Αυτήν την τιμή είχα” του απαντώ. “Και οι άλλοι που ήσαν μαζί σου είναι φοιτητές;”. “Ναι”, του λέγω. “Γρήγορα μάζεψέ τους και φέρε τους εδώ”. “Ελάτε μαζί μου έξω”, λέγω στους συντρόφους μου. “Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα μας. Εμπρός με θάρρος”.

Σύναξη των Αγίων και Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης (9 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, 9 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μέσα στη χαρά της εορτής του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, επιτελεί Σύναξη των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, και τιμά τη μνήμη των Μαρτύρων Σεβηριανού  και Χαρίτωνος και του Οσίου Θεοφάνους του ομολογητού.
Η σύναξη των γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ορίστηκε την επομένη του Γενεσίου της Μαριάμ, για τον λόγο ότι αυτοί αναδείχθηκαν πρόξενοι της παγκόσμιας χαράς της σωτηρίας με τη γέννηση της κόρης τους.
Ο Ιωακείμ καταγόταν από τη φυλή του Ιούδα και ήταν απόγονος του προφητάνακτα Δαβίδ «εκ της ρίζης Ιεσσαί». Νυμφεύθηκε την Άννα, θυγατέρα του Ματθάν Ιερέως της φυλής Λευΐ και της Μαρίας, από τη φυλή του Ιούδα. Το ζεύγος Ιωακείμ και Άννας πέρασαν τη ζωή τους θεάρεστα, ο μεν Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της Θεοτόκου στον ναό, σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες αργότερα, σε ηλικία 83 ετών (τη Θεοτόκο απέκτησαν θαυματουργικά, σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα).

Τα περί της γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου τα βρίσκουμε στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου. - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Τα περί της γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου τα βρίσκουμε στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

5. 1. Την επόμενη μέρα (ο Ιωακείμ) πρόσφερε τα δώρα του αναλογιζόμενος: «Αν ο Κύριος, ο Θεός, μου δώσει χάρη, θα μου (το) φανερώσει το πέταλο του ιερέα». Πρόσφερε, λοιπόν, ο Ιωακείμ τα δώρα του και παρατηρούσε το πέταλο του ιερέα καθώς ανέβηκε στο θυσιαστήριο του Κυρίου και δεν είδε τίποτε να μαρτυρεί αμαρτία εναντίον του. Και είπε ο Ιωακείμ: «Τώρα ξέρω ότι ο Κύριος μου έδωσε τη χάρη του και συγχώρησε όλα τα αμαρτήματα μου». Έτσι κατέβηκε δικαιωμένος απο το Ναό του Κυρίου και γύρισε στο σπίτι του.

2. Εν τω μεταξύ συμπληρώθηκαν οι μήνες της και τον ένατο μήνα η Άννα γέννησε. Ρώτησε τη μαία: «Τι γέννησα»; Και εκείνη της αποκρίθηκε: «Κορίτσι». Είπε τότε η Άννα: «Η ψυχή μου σήμερα ευφράνθηκε όσο ποτέ άλλοτε» και την έβαλε στο κρεβάτι. Όταν συμπληρώθηκαν οι μέρες της, η Άννα πλύθηκε, έδωσε στο παιδί της το μαστό της για να θηλάσει και την ονόμασε Μαριάμ.