Me Too! - Βοήθιος

Me Too!

Ιστορίες που πονάνε

«Αυτό»!

Δεν βρίσκω άλλη λέξη να το ονομάσω. Δεν θέλω να το ονομάσω, γιατί δεν χωράει σε καμιά λέξη. Καμιά λέξη δεν θα έπρεπε να καταδεχτεί να ονομάσει κάτι τέτοιο. Γιατί λένε, πως μόλις ονομάσεις το τέρας, θα αρχίσεις τη σχέση μαζί του. Θα ξεκινήσεις με κάποιον τρόπο να το αποδέχεσαι. Να το βάζεις στα πράγματα που έχουν ένα όνομα. Και τίποτα από αυτά δε θέλω. Δεν θέλω να έχει όνομα κάτι τόσο απεχθές.

Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι το πώς το ονόμασε ο δράστης. Είχε την επινόηση λίγο πριν το πράξει, να του δώσει το πιο ωραίο όνομα του κόσμου. Να του δώσει το όνομα του Θεού.

*** 

Το Πάσχα που μας πέρασε ήταν αλλιώτικο από όλα όσα είχανε ζήσει ως τα τώρα. Και πρώτα-πρώτα η πασχαλιάτικη λειτουργική εμπειρία. Είχανε ανακαλύψει από τον καιρό της πανδημίας ένα πανέμορφο μικρό εκκλησάκι στην άκρια του δάσους, έξω ακριβώς από το κοιμητήριο της μικρής πόλης. Εκεί πήγανε την πρώτη φορά που άνοιξαν οι εκκλησίες μετά την πανδημία. Εκεί συνέχιζαν να πηγαίνουν και τώρα που ο κορωνοϊός ήταν μόνο ένα κακό όνειρο. Πήγαν και φέτος και το καταχάρηκαν. Χωρίς βεγγαλικά και στρακαστρούκες, χωρίς δωδεκάποντα και μαλλί κοκκαλωμένο από τη λακ, χωρίς νύχι με στρας, χωρίς «καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ …» για να προλάβουν την μαγειρίτσα.

Το προξενιό - Βοήθιος

Ιστορίες που πονάνε

Το προξενιό

«Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ ἐκχέων τὴν χάριν αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ…». Ο παπα Γρηγόρης, ένας Κρητικός με λεβέντικη κορμοστασιά και ψυχή μικρού παιδιού, τόνισε μια-μια τις λέξεις, σαν να τις πρόφερε για πρώτη φορά κι ύστερα με αργές κινήσεις πήρε το πετραχήλι από την ανοιχτή μαύρη τσάντα του και το φόρεσε. Ο ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα χρωματιστά τζάμια του ιερού κι έδινε στην ατμόσφαιρα μια απόκοσμη χροιά.

Ο Παναγιώτης -όπως πάντα- ήταν στην αριστερή πλευρά του ιερού. Χρόνια τώρα ήταν το δεξί χέρι του παπα Γρηγόρη. Αχάραγα ήταν πάντα στο ναό τις Κυριακές. Έμπαινε με ευλάβεια στο ιερό και ξεκινούσε τις ετοιμασίες. Να ξεχωρίσει ποιο πρόσφορο ήταν για τον Αμνό και ποια για τα αντίδωρα, να βάλει τα χαρτάκια με τα ονόματα στην αγία Πρόθεση, να έχει τα καρβουνάκια και το λιβάνι έτοιμα, να ετοιμάσει τις στολές για τα παπαδάκια … Κι αν τύχει και καμιά φορά τα «πλάκωνε το πάπλωμα», γινόταν εκείνος παπαδάκι. Εκείνη την ώρα έβαζε στην άκρη  τον προϊστάμενο της Τράπεζας και υπηρετούσε με απλότητα και ταπείνωση το ναό.

Την αγαπούσε την αγία Βαρβάρα κι ας ήταν μια σταλίτσα ναός. Όντας παρεκκλήσιο του μεγάλου ναού του Αη Γιώργη, μπορεί να μην είχε τη μεγαλοπρέπεια εκείνου, μα είχε τη χάρη του. Ο παπα Γρηγόρης λειτουργούσε πάντα εδώ και μόνο σαν τύχαινε ο παπα Γιάννης, ο προϊστάμενος, να πάει κάπου που τον έστελνε ο Δεσπότης, τότε μόνο ο παπα Γρηγόρης λειτουργούσε στο μεγάλο ναό.