Ούτος ο θαυμάσιος του Κυρίου Προφήτης ήτον
ηγιασμένος εκ κοιλίας μητρός του, ούτω γαρ λέγει περί αυτού ο Θεός: «Προ του με
πλάσαι σε εν κοιλία, επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας, ηγίακά σε,
Προφήτην εις έθνη τέθεικά σε» (Ιερεμ. α’, 5). Εκατάγετο δε από την Αναθώθ, και
ήτον προ Χριστού χκ’ [620] έτη. Ούτος λοιπόν αφ’ ου εσκλαβώθη η Ιερουσαλήμ από
τον Ναβουχοδονόσορ βασιλέα Βαβυλώνος, εκατέβη εις τας Τάφνας της Αιγύπτου,
αίτινες Ελληνιστί ονομάζονται Δάφναις, και εκεί προφητεύων, ελιθοβολήθη από τον
λαόν του Ισραήλ, τον καταφυγόντα εις Αίγυπτον, και αποθανών, ενταφιάσθη εις τον
τόπον της οικήσεως του βασιλέως Φαραώ. Ότι οι Αιγύπτιοι εδόξασαν αυτόν και
ετίμησαν, με το να ευεργετήθησαν από λόγου του. Διότι δια προσευχής του,
ενεκρώθησαν αι ασπίδες, αι οποίαι εξωλόθρευον τους Αιγυπτίους. Ομοίως
ενεκρώθησαν και τα θηρία, οπού ευρίσκονται εις τα νερά της Αιγύπτου, τα οποία,
οι μεν Αιγύπτιοι ονομάζουσιν εφώθ, οι δε Έλληνες, κροκοδείλους.