Ούτος ο θείος Κορνήλιος δεν ήτον Ιουδαίος, ουδέ
από τους υποκειμένους εις τον παλαιόν Νόμον. Αλλ’ ήτον, εθνικός μεν και
απερίτμητος, κατά την αξίαν εκατόνταρχος, από την σπείραν, ήγουν τάξιν, την
καλουμένην ιταλικήν, ευσεβής δε και φοβούμενος τον Θεόν με όλον τον οίκον του,
μεταχειριζόμενος την των Χριστιανών πολιτείαν, αγκαλά και ακόμη δεν είχεν
αξιωθή της χάριτος του Θεού, ουδέ του θείου Βαπτίσματος. Ούτος λοιπόν
διατρίβωντας εις την Καισάρειαν της Παλαιστίνης, είδεν Άγγελον Κυρίου
παρακινούντα αυτόν, δια να καλέση τον Απόστολον Πέτρον, και να ακούση από αυτόν
εκείνα οπού πρέπουσιν. Όθεν ευθύς στέλλει και φέρει τον Κορυφαίον, όστις
απεκαλύφθη τα περί του Κορνηλίου δια της αινιγματώδους εκείνης θεωρίας των εν
τη σινδόνι ερπετών και θηρίων. Επειδή, αν την θεωρίαν εκείνην δεν έβλεπεν ο
Πέτρος, βέβαια δεν ήθελε καταδεχθή να υπάγη εις άνθρωπον απερίτμητον και
εθνικόν. Όταν λοιπόν επήγεν εις τον οίκον του ο Απόστολος, ευθύς επρόσπεσεν εις
τους πόδας του ο Κορνήλιος. Και κατηχηθείς την πίστιν παρ’ αυτού, εβαπτίσθη,
τόσον αυτός, όσον και οι λοιποί οπού εσυνάχθησαν εις τον οίκον του.
Από τότε λοιπόν και ύστερον εσυναναστρέφετο με τους Αποστόλους. Και αφ’ ου οι Απόστολοι ανεχώρησαν από τα Ιεροσόλυμα, μετά τον φόνον και την λύπην του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, και διεσκορπίσθησαν εις την οικουμένην, τότε εσυντρόφευσεν αυτούς και ο θείος Κορνήλιος έως εις την Φοινίκην και Κύπρον και Αντιόχειαν. Αλλ’ ουδέ όταν ήτον εις την Έφεσον οι Απόστολοι, εχωρίσθη από αυτούς ο Κορνήλιος. Επειδή δε οι Απόστολοι έμαθον, πως η πόλις των Σκεψέων εκρατείτο από την πλάνην των ειδώλων, και έβαλον λαχνούς, ποίος να υπάγη εις αυτήν δια να κηρύξη, ο δε λαχνός έπεσεν εις τον Κορνήλιον· δια τούτο ευθύς επήγεν εις αυτήν ο ιερός Απόστολος, ευαγγελιζόμενος την εις Χριστόν πίστιν.
Μαθών δε τούτο ο τοπάρχης των Σκεψέων Δημήτριος, άνδρας σοφός και δεινός εις την των Ελλήνων θρησκείαν, έφερεν έμπροσθέν του τον ιερόν Κορνήλιον, όστις παρρησία ωμολόγησε τον Χριστόν. Έπειτα προσποιηθείς, ότι θέλει τάχα να θυσιάση εις τους θεούς, εμβήκεν εις τον ναόν αυτών, και προσευχηθείς ευγήκεν έξω. Τότε θαύμα μέγα εποίησεν ο του Χριστού μαθητής, δια μέσου του οποίου ετράβιξεν όλους τους εκεί ευρισκομένους εις την πίστιν του Χριστού. Δια μέσου γαρ της προσευχής του, αιφνιδίως έγινε μέγας σεισμός, από τον οποίον έπεσεν ο ναός. Και τα μεν είδωλα, εσύντριψε και κατέχωσε. Την δε γυναίκα του Δημητρίου Ευανθίαν ονόματι, μαζί με τον υιόν της, ζωντανούς υποκάτω εις το χώμα παραδόξως εφύλαξεν.
Ο δε Δημήτριος προ του να μάθη ταύτα, εσυγκρότησε κριτήριον, και εστοχάζετο με ποίας πικροτάτας βασάνους να τιμωρήση τον Άγιον. Πλην επειδή και έτυχε τότε να ήναι εσπέρα, επρόσταξε και έρριψαν τον Άγιον εις την φυλακήν δεμένον χείρας και πόδας. Τότε λοιπόν μανθάνει και τα εις την γυναίκα και τον υιόν του συμβάντα, και ευθύς πίπτει εις πένθος και βαρυτάτην λύπην. Προστάζει όμως δια να ευρεθούν τα λείψανα αυτών. Αλλά μετά ολίγον μανθάνει παρ’ ελπίδα από τον αρχιερέα των Ελλήνων, ότι και η γυνή και ο υιός του είναι ζωντανοί, και επικαλούνται τον Κορνήλιον. Όθεν τρέχει δρομαίος εις την φυλακήν. Και ευρίσκωντας τον Κορνήλιον λυθέντα υπό Αγγέλου εκ των δεσμών, και υμνούντα τον Θεόν, επρόσπεσεν εις τους πόδας του και έλεγεν, ότι πιστεύει εις τον Χριστόν, ανίσως και ιδή ζωντανούς την γυναίκα και τον υιόν του.
Ο δε Άγιος εκβαλών από το χώμα υγιείς την γυναίκα και τον υιόν, εβάπτισεν αυτούς, ομού και τον Δημήτριον και όλους τους ανθρώπους του. Έπειτα εβάπτισε και όλην την πόλιν, ήτοι τους πολίτας των Σκεψέων, φωτίσας αυτούς δια της θεογνωσίας. Με τα τοιαύτα λοιπόν έργα ετελείωσε την αποστολικήν του ζωήν ο αοίδιμος, και απήλθε με γήρας βαθύ προς τον Κύριον. Ευθύς δε εφύτρωσε μία βάτος από την γην, η οποία εσκέπασε τον τάφον του Αποστόλου, και πολλά ενήργει θαυμάσια. Έπειτα και Ναός λαμπρός εκατασκευάσθη εκεί εις τιμήν του Αποστόλου. Και όταν έμελλε να γένη η μετάθεσις των λειψάνων του, τότε η τιμία κιβωτός η το λείψανον έχουσα, ω του θαύματος! ωσάν έμψυχος και ζωντανή, εκινήθη μόνη και εμβήκεν εις τον Ναόν. Και σταθείσα κοντά εις το Άγιον Βήμα, από τότε ενεργεί θαυματουργίας έως της σήμερον.
Από τότε λοιπόν και ύστερον εσυναναστρέφετο με τους Αποστόλους. Και αφ’ ου οι Απόστολοι ανεχώρησαν από τα Ιεροσόλυμα, μετά τον φόνον και την λύπην του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, και διεσκορπίσθησαν εις την οικουμένην, τότε εσυντρόφευσεν αυτούς και ο θείος Κορνήλιος έως εις την Φοινίκην και Κύπρον και Αντιόχειαν. Αλλ’ ουδέ όταν ήτον εις την Έφεσον οι Απόστολοι, εχωρίσθη από αυτούς ο Κορνήλιος. Επειδή δε οι Απόστολοι έμαθον, πως η πόλις των Σκεψέων εκρατείτο από την πλάνην των ειδώλων, και έβαλον λαχνούς, ποίος να υπάγη εις αυτήν δια να κηρύξη, ο δε λαχνός έπεσεν εις τον Κορνήλιον· δια τούτο ευθύς επήγεν εις αυτήν ο ιερός Απόστολος, ευαγγελιζόμενος την εις Χριστόν πίστιν.
Μαθών δε τούτο ο τοπάρχης των Σκεψέων Δημήτριος, άνδρας σοφός και δεινός εις την των Ελλήνων θρησκείαν, έφερεν έμπροσθέν του τον ιερόν Κορνήλιον, όστις παρρησία ωμολόγησε τον Χριστόν. Έπειτα προσποιηθείς, ότι θέλει τάχα να θυσιάση εις τους θεούς, εμβήκεν εις τον ναόν αυτών, και προσευχηθείς ευγήκεν έξω. Τότε θαύμα μέγα εποίησεν ο του Χριστού μαθητής, δια μέσου του οποίου ετράβιξεν όλους τους εκεί ευρισκομένους εις την πίστιν του Χριστού. Δια μέσου γαρ της προσευχής του, αιφνιδίως έγινε μέγας σεισμός, από τον οποίον έπεσεν ο ναός. Και τα μεν είδωλα, εσύντριψε και κατέχωσε. Την δε γυναίκα του Δημητρίου Ευανθίαν ονόματι, μαζί με τον υιόν της, ζωντανούς υποκάτω εις το χώμα παραδόξως εφύλαξεν.
Ο δε Δημήτριος προ του να μάθη ταύτα, εσυγκρότησε κριτήριον, και εστοχάζετο με ποίας πικροτάτας βασάνους να τιμωρήση τον Άγιον. Πλην επειδή και έτυχε τότε να ήναι εσπέρα, επρόσταξε και έρριψαν τον Άγιον εις την φυλακήν δεμένον χείρας και πόδας. Τότε λοιπόν μανθάνει και τα εις την γυναίκα και τον υιόν του συμβάντα, και ευθύς πίπτει εις πένθος και βαρυτάτην λύπην. Προστάζει όμως δια να ευρεθούν τα λείψανα αυτών. Αλλά μετά ολίγον μανθάνει παρ’ ελπίδα από τον αρχιερέα των Ελλήνων, ότι και η γυνή και ο υιός του είναι ζωντανοί, και επικαλούνται τον Κορνήλιον. Όθεν τρέχει δρομαίος εις την φυλακήν. Και ευρίσκωντας τον Κορνήλιον λυθέντα υπό Αγγέλου εκ των δεσμών, και υμνούντα τον Θεόν, επρόσπεσεν εις τους πόδας του και έλεγεν, ότι πιστεύει εις τον Χριστόν, ανίσως και ιδή ζωντανούς την γυναίκα και τον υιόν του.
Ο δε Άγιος εκβαλών από το χώμα υγιείς την γυναίκα και τον υιόν, εβάπτισεν αυτούς, ομού και τον Δημήτριον και όλους τους ανθρώπους του. Έπειτα εβάπτισε και όλην την πόλιν, ήτοι τους πολίτας των Σκεψέων, φωτίσας αυτούς δια της θεογνωσίας. Με τα τοιαύτα λοιπόν έργα ετελείωσε την αποστολικήν του ζωήν ο αοίδιμος, και απήλθε με γήρας βαθύ προς τον Κύριον. Ευθύς δε εφύτρωσε μία βάτος από την γην, η οποία εσκέπασε τον τάφον του Αποστόλου, και πολλά ενήργει θαυμάσια. Έπειτα και Ναός λαμπρός εκατασκευάσθη εκεί εις τιμήν του Αποστόλου. Και όταν έμελλε να γένη η μετάθεσις των λειψάνων του, τότε η τιμία κιβωτός η το λείψανον έχουσα, ω του θαύματος! ωσάν έμψυχος και ζωντανή, εκινήθη μόνη και εμβήκεν εις τον Ναόν. Και σταθείσα κοντά εις το Άγιον Βήμα, από τότε ενεργεί θαυματουργίας έως της σήμερον.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου