Ένας μαθητής περίπτωση στο μάθημα των Θρησκευτικών

Σχολικό έτος 2004-2005.

Διδάσκω Θρησκευτικά στο ιδιωτικό Λύκειο Ιόνιος Σχολή στην Αθήνα.

Ήταν η τελευταία μου χρονιά εκεί, καθώς μετά "άραξα" στο Δημόσιο.

 

Έχω ένα μαθητή στη Β΄ Λυκείου (τον είχα και στην Α΄) που είναι φωτιά. Ενδιαφέρον, μελέτη, συζητήσεις, αντεγκλίσεις, εξωσχολικά θεολογικά διαβάσματα.
Σπάνια περίπτωση.
Δυο τρεις έχω συναντήσει σε τέτοιο επίπεδο από τότε.
 
Έρχονται οι γονείς του να ρωτήσουν τους καθηγητές. Επειδή οι άνθρωποι είχαν κινητικά προβλήματα (ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι), μού λέει η διεύθυνση του σχολείου να κατέβω στη βιβλιοθήκη για να τα πούμε.
 
Γίνεται περίπου ο παρακάτω διάλογος:
- "Χαίρομαι που σάς γνωρίζω και σάς ευχαριστώ που ζητήσατε να δείτε και μένα και δεν αγνοήσατε το μάθημα των Θρησκευτικών με βάση τη λογική ποια μαθήματα χρειάζονται στις Πανελλήνιες εξετάσεις. Ήθελα κι εγώ να σας μιλήσω".
 
- "Δεν συμφωνούμε με αυτή τη λογική, κύριε Ασημακόπουλε. Για εμάς όλα τα μαθήματα είναι ισάξια και θέλουμε το παιδί μας να αποκτήσει πολύπλευρη γνώση. Εξάλλου, μάς έχει μιλήσει για εσάς και θέλαμε να σάς γνωρίσουμε".
 
- "Τι να πω για το γιο σας! Πρότυπο μαθητή με όλα τα γράμματα κεφαλαία". Και άρχισα να τους λέω για το γιο τους και ο ενθουσιασμός μου μεγάλωνε σταδιακά, που μάλλον στο τέλος έμοιαζα με τον τρελό του χωριού. Με άκουγαν με χαρά και ικανοποίηση.
 
Τελείωσα, λέγοντας "θερμά συγχαρητήρια για το παιδί σας, για τις γνώσεις και το ενδιαφέρον του και για την αγωγή που έχει".
Και τότε άκουσα κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ και συγκινούμαι κάθε φορά που το θυμάμαι.
 
Μού λέει η μητέρα:
- "Κι εμείς χαιρόμαστε που ο γιος μας έχει τόση αγάπη και ενδιαφέρον για το μάθημα των Θρησκευτικών και σάς ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό. Μακάρι να βρει και το δρόμο του στη ζωή μέσα από τη θρησκεία.
Εμείς θα τον στηρίξουμε, παρά το γεγονός ότι και ο σύζυγός μου και εγώ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΤΕΣ..."!

Παναγιώτης Ασημακόπουλος