“Η προσευχή πού δέν εἶναι ἀπό τήν καρδιά, ἀλλά γίνεται μόνο μέ τό μυαλό, δέν προχωρεῖ παραπέρα. Γιά νά προσευχηθοῦμε μέ τήν καρδιά, πρέπει νά πονέσουμε. Ὅπως ὅταν χτυπήσουμε τό χέρι μας ἤ κάποιο ἄλλο μέρος τοῦ σώματός μας, ὁ νοῦς μας συγκεντρώνεται ἐκεῖ πού πονᾶμε, ἔτσι καί γιά νά συγκεντρωθεῖ ὁ νοῦς στήν καρδιά, ἡ καρδιά πρέπει νά πονάει. Πρέπει νά κάνουμε τόν πόνο τῶν ἄλλων δικό μας πόνο. Πρέπει νά ἀγαπᾶμε τόν ἄλλον, νά πονᾶμε γι’ αὐτόν, ὥστε νά μποροῦμε νά προσευχόμαστε γι’ αὐτόν.
Πρέπει, σιγά σιγά, νά βγοῦμε ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό μας
καί νά ἀρχίσουμε νά ἀγαπᾶμε, νά πονᾶμε γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους.”
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου