Τά θαύματα τοῦ Κυρίου μαρτυροῦν τήν θεότητά Του - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

 
Κυριακή Z´Ματθαίου
Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Τά θαύματα τοῦ Κυρίου μαρτυροῦν τήν θεότητά Του

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 « Καί περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς... θεραπεύων πᾶσαν νόσον...» (Ματθ. θ´35)

            Ὁ Ἰησοῦς περιόδευε ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά... θεραπεύοντας κάθε ἀσθένεια καί ἀδιαθεσία στό λαό. Τά λόγια αὐτά μέ τά ὁποῖα καί ἐτελείωσε τό σημερινό εὐαγγέλιο, ἀποτελοῦν μιά περίληψη τῆς θαυματουργικῆς δράσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δύο τυφλοί πού χρόνια ζοῦσαν στό σκοτάδι, θεραπεύτηκαν, μόλις ὁ Κύριος ἄγγισε μέ τά ἅγια χέρια Του τά κλεισμένα μάτια τους. Κι ἕνας ἄνθρωπος κουφός καί ἄλαλος, πού χρόνια τόν ταλαιπωροῦσε τό πονηρό πνεῦμα, ξαναβρῆκε τήν ἀκοή του καί μίλησε, δοξάζοντας τόν Θεό. Θαύματα καί τά δύο ἐξαιρετικά, πρωτοφανῆ καί πρωτάκουστα. Θαύ­ματα πού μαρτυροῦν περίτρανα τήν θεότητα τοῦ Κυρίου μας. Διότι καμμιά ἀνθρώπινη δύναμη δέν μπορεῖ ποτέ νά κάμει τέτοια ἔργα. Τά θαύματα τοῦ Κυρίου ἀποτελοῦν μιά ἀπό τίς ἰσχυρότερες ἀποδείξεις τῆς θεότητός Του. Γι᾽ αὐτό σήμερα θά δοῦμε γιατί πράγματι τά θαύματα μαρτυ­ροῦν τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ μας, ὥστε κι ἐμεῖς νά στηριχθοῦμε στήν πίστη μας σ᾽ Αὐτόν καί ἄλλους νά βοηθοῦμε νά τόν ἀνα­γνωρίζουν ὡς Κύριο καί Θεό τους.

*****

 « Καί περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς... θεραπεύων πᾶσαν νόσον... »

            Ἐάν τά ἐξαιρετικά κατορθώματα καί οἱ θαυματουργικές ἐνέργειες εἶναι γιά τούς μεγά­λους προφῆτες καί ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας ἔκτακτα γεγονότα, πού ἐπιτυγχάνονται μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ μετά ἀπό ἔντονη προσευχή, γιά τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό εἶναι «ἔκφραση τῆς οὐσίας του», εἶναι ὁ κανονικός τρόπος τῆς καθημερινῆς ζωῆς του. Γιά τόν Χριστό τό ὑπερφυσικό καθίσταται φυσικό, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Κων/νος Καλλίνικος. Κι ἔτσι τά ἀναρίθμητα θαύματα πού ἐτέλεσεν ὁ Κύριος ἀποτελοῦν ἕνα μοναδικό χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ θείου προσώπου Του.

            Καθώς διαβάζουμε μέ προσοχή τά ἱερά Εὐαγγέλια πειθόμαστε ὅτι τά θαύματα συνδέ­ον­ται ἀδιάσπαστα μέ τήν ὅλη εὐαγγελική διήγηση. Ἄν ἐπιχειρούσαμε νά ἀποσπάσουμε τά θαύματα ἀπό τά Εὐαγγέλια, τό μόνο πού θά πετυχαίναμε εἶναι ἡ ἐκμηδένιση τῶν Εὐαγγελίων. Τά θαύματα δέν ἀποτελοῦν, ἀδελφοί μου, ἕνα ἁπλό στολίδι τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας. Τά θαύματα ἔχουν συνυφανθεῖ μέ τό εὐαγγέλιο καί ἀποτελοῦν ούσιαστικό μέρος του. Δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά ποῦμε ὅτι τά θαύματα εἶναι γιά τό Εὐαγγέλιο ὅ,τι καί ὁ σκελετός γιά κάθε ζωντανό ὀργανισμό.

            Ὥστε λοιπόν τά θαύματα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔχουν ὀργανική σχέση καί συνάρτηση μέ τήν ὅλη ἀφήγηση τῶν Εὐαγ­γελίων. Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου θεμελιώνεται πάνω στά θαύματα καί ἀπό αὐτά ἀντλεῖ τό κύρος της, ἀλλά καί τά θαύματα μαρτυροῦνται ἀπό τή θεία διδασκαλία καί κατανοοῦνται διά τῆς Κυρι­ακῆς διδασκαλίας.

            Στά ἱερά Εὐαγγέλια ἀναφέρονται τριάντα θαύματα τοῦ Κυρίου. Δέν εἶναι ὅμως μόνο αὐτά. Ὁ Κύριος ἔκαμε καί πολλά ἄλλα, τά ὁποῖα ἀναφέρουν οἱ Εὐαγγελιστές συνοπτικῶς. Ὁ Εὐαγ­γελιστής Ματθαῖος ἀναφέρει ὅτι ἔφεραν στόν Χριστό «πάντας τούς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις βασάνοις... δαιμονιζομένους καί σεληνιαζομένους καί παραλυτικούς καί ἐθεράπευσεν αὐτούς» (Ματθ.δ´4). Καί ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος γράφει ὅτι «.. ἄρχισαν νά περιφέρουν σέ κρεββάτια τούς ἀρρώστους καί ὅτι ἐτοποθετοῦσαν στίς ἀγορές τούς ἀσθενεῖς καί τόν παρακαλοῦσαν νά ἐγγίσουν ἔστω τήν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του. Καί ὅσοι ἄγγιζαν, σώζονταν ἀπό τήν ἀρρώστια τους. (Μάρκ. στ´55-56). Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐπί­σης μᾶς πληροφορεῖ ὅτι «ὁ Ἰησοῦς ἐκτός ἀπό τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του, ἔκαμε μπροστά στά μάτια τῶν μαθητῶν του  καί πολλά ἄλλα θαύ­ματα πού ἀποδείκνυαν τή θεότητά του καί τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό» (Ἰω.κ´30).           Ἐκτός τοῦ πλήθους τῶν θαυμάτων, τή δύναμη τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου  τήν μαρτυρεῖ καί ἡ ποικιλία τῶν θαυμάτων αὐτῶν. Ἔκαμε θαύματα ἐπί τῆς φύσεως, ὅπως ἡ κατά­παυση τῆς τρικυμίας, πού ἀπειλοῦσε νά καταπον­τίσει τό πλοῖο στό ὁποῖο ἐπέβαινε ὁ Ἴδιος καί οἱ Μαθητές Του. Στό λόγο πού ἀπηύθυνε στή μανιασμένη θάλασσα «σιώπα, πεφίμωσο» (Μάρκ. δ´39), «ἐκόπασεν ὀ ἄνεμος καί ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» (ἔ.ἀ.). Ἔκαμε θαύματα σέ ἀσθενεῖς πού εἶχαν προσβληθεῖ ἀπό θανατηφόρες ἀσθένειες χρόνιες καί ἀνίατες, ἔκαμε θαύματα σέ δαιμονι­σμένους, ἐθεράπευσε τυφλούς καί ἀνέστησε νε­κρούς.  Ποιός ἄνθρωπος μπορεῖ νά θεραπεύσει τυφλόν ἐκ γενετῆς; ἤ νά ἀναστήσει νεκρό πού βρισκόταν στόν τάφο ἤδη τέσσαρες ἡμέρες; Τό πλῆθος λοιπόν καί ἡ ποικιλία τῶν θαυμάτων τοῦ Κυρίου μαρτυροῦν περίτρανα τή θεότητά Του.

*****

            Ἀλλά καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο γίνονταν τά θαύματα φανερώνει ἐπίσης τή θεότητα τοῦ Χριστοῦ.  Ἐν πρώτοις ἐκεῖνο πού κάνει ἐντύπωση εἶναι ὅτι τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ δέν γίνονται στά κρυφά. Γίνονται φανερά ἐνώπιον πλήθους ἀνθρώπων, πολλές φορές μάλιστα κάτω ἀπό τά μάτια τῶν ἐχθρῶν του. Τά θαύματα ἔχουν ὀρισμένες τοποικές καί χρονικές συναρτήσεις, γίνονται σέ ὁρισμένο τόπο καί χρόνο καί συνδέονται μέ ὁρισμένα γνωστά πρόσωπα ὅπως ὁ Λάζαρος, ἡ κόρη τοῦ Ἰαείρου κλπ. Γι᾽αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ὑπενθυμίζει στά πλήθη, πού ἄκουαν τό κήρυγμά του, τήν ὑπερφυσική δράση τοῦ Χριστοῦ  γιά τόν ὁποῖο ἔδωσε μαρτυρία ὁ ἴδιος ὁ Θεός Πατήρ μέ τά καταπληκτικά ἔργα καί τά ἀποδεικτικά θαύματα, τά ὁποῖα καί οἱ ἴδιοι οἱ ἀκροατές τῆς ὥρας ἐκείνης ἐγνώριζαν. Μάλιστα οἱ Φαρισαῖοι δέν ἐτόλμησαν νά ἀρνηθοῦν τά θαύματα τοῦ Κυρίου. Τά ἀναγνώριζαν ὡς γεγονότα ἀναν­τίρ­ρητα, τά ὁποῖα ὅμως ἕνεκα τῆς σκληροκαρδίας καί τοῦ φθόνου πού κυριαρχοῦσε στίς ψυχές τους τά ἀπέδιδαν στόν Βεελζεβούλ (Ματθ.θ´ 34, ιβ´24).

            Ἄξιο προσοχῆς εἶναι ὅτι τά θαύματά Του ὁ Κύριος τά κάμνει ἄλλοτε μόνο μέ ἕνα του λόγο, ὅπως ἔγινε μέ τόν δοῦλο τοῦ ἑκατοντάρχου τῆς Καπερναούμ καί μάλιστα ἀπό πολύ μακριά (Ματθ. η´5-13). Ἄλλοτε πάλι μέ ἕνα ἀκούμπημα τοῦ χεριοῦ του, ὅπως μέ τούς τυφλούς σήμερα. Ἄλλοτε λέγοντας καί ἀκουμπώντας, ὅπως στήν κόρη τοῦ Ἰαείρου (Λουκ. η´54). Ἔκαμνε τά θαύματα μέ ὅποιο τρόπο Ἐκεῖνος ἤθελε, ἀποδει­κνύοντας ἔτσι τήν παντοδυναμία Του, ἡ ὁποία ἀπό τίποτε δέν δεσμευόταν.

            Ἐπιπλέον  τά θαύματά Του ὁ Κύριος τά ἔκαμνε μέ ἀπόλυτη ἐξουσία, χωρίς νά ἐπικαλεῖται τή βοήθεια κανενός. Ἐγίνταν δέ τά θαύματα αὐτά ἀκαριαῖα σέ στιγμή χρόνου «Ἐγώ σοι ἐπιτάσσω» ἔλεγε στά ἀκάθαρτα πνεύματα. «Θέλω, καθαρί­σθητι», εἶπε στόν λεπρό. «Λάζαρε δεῦρο ἔξω», ἐφώναξε στό λάζαρο. Καί μέ αὐτούς τούς λόγους γινόταν ἀκαριαῖα τό θαῦμα. Ἀμέσως ἄνοιξαν καί τά μάτια τῶν δύο τυφλῶν. Εἶναι δυνατό ποτέ ἄνθρωπος νά ἐπιτύχει τέτοια ἔργα, ὁποιοσδήποτε καί ἄν εἶναι; Μόνο ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ. Μόνο ὁ Θεός.

            Τέλος τά θαύματα τοῦ Κυρίου εἶναι θαύ­ματα ἀγάπης, θαύματα εὐεργασίας πρός τούς ἀν­θρώπους. Θαύματα πού φανερώνουν τή μεγάλη ἀλήθεια ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί». Ὁ Κύριος δέν θαυματουργεῖ γιά νά κάμει ἐντύπωση, νά δείξει τή δύναμή Του ἤ νά καταπλήξει τούς ἀνθρώπους. Ἀντίθετα μάλιστα, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα, μετά τό θαῦμα ὁ Χριστός μας «ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς λέγων· ὁρᾶτε μηδείς γινωσκέτω». Μέ αὐστηρό­τητα παράγγειλε στούς πρώην τυφλούς νά μή ἀνακοινώσουν τό γεγονός, ἀκριβῶς γιά νά ἀπο­φύγει τήν ἐπίδειξη. Ὁ Κύριος θαυματουργεῖ ἀπό ἀγάπη, διότι θέλει νά βοηθήσει, νά εὐεργετήσει ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη εἴτε ὑλική εἴτε πνευ­ματική. Τόν πολλαπλασιασμό τῶν πέντε ἄρτων τόν ἔκαμε, διότι «εὐσπλαγχνίστηκε τούς ὄ­χλους», τά πλήθη τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἐπί μακρό χρονικό διάστημα παρακολουθοῦσαν τή διδασκαλία Του. Τό γιό τῆς χήρας τῆς Ναΐν τόν ἀνάστησε, γιατί συμπάθησε καί συμπόνεσε τήν πονεμένη ἐκείνη γυναίκα. Τό Λάζαρο τόν ἀνέ­στησε γιά τίς δύο ἀδελφές του, ἀλλά καί γιά τόν «ὄχλο ἵνα πιστεύσωσι» (Ἰω. ια´42). Ἀγαπᾶ καί ἐνδιαφέρεται γιά τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων τοῦ ὄχλου καί ποθεῖ τή σωτηρία τους καί θέλει νά πιστέψουν μέ τό θαῦμα πού θά ἔκαμνε. Γενικά δέν ὑπάρχει σέ κανένα θαῦμα τοῦ Κυρίου ἐλατήριο κατώτερο, στοιχεῖο ἀνθρώπινης ἀδυνα­μίας. Δέν ὑπάρχει οὔτε ἡ ἐλάχιστη ἐγωϊστική ἤ ἰδιοτελής διάθεση. Ὅλα εἶναι ἀνώτερα, εὐγενῆ, γεμάτα στοργή καί ἀγάπη πατρική πρός τόν ἄν­θρωπο. Πράγμα τό ὁποῖο φανερώνει σαφῶς τήν θεία καταγωγή τοῦ Κυρίου.

*****

« Καί περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς... θεραπεύων πᾶσαν νόσον... »

            Τά θαύματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀδελφοί μου, εἶναι, ὅπως εἴπαμε καί στήν ἀρχή, μία ἀπό τίς ἰσχυρότερες ἀποδείξεις τῆς Θεότητός Του. Ὅποιος καλοπροαίρετος ἄνθρωπος τά διαβάζει, δέν μπορεῖ παρά νά πεισθεῖ γι᾽ αὐτήν.  Ἄς τά χρησιμοποιοῦμε λοιπόν κι ἐμεῖς πρός τούς συναν­θρώπους μας, γιά νά τούς βοηθοῦμε ἔτσι σέ πίστη καί ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Ἀλλά καί γιά  νά στηριζόμαστε καί ἐμεῖς περισσότερο στήν πίστη μας καί συγχρόνως νά δοξάζουμε τό παν­τοδύναμο καί πανάγιο Ὄνομά Του, ὅπως ἔκαμαν καί οἱ δύο θεραπευμένοι τυφλοί, πού τόν διαφή­μισαν σέ ὅλη ἐκείνη τήν περιοχή.

Ἱερός Ναός Ἀγίου Ἰωάννου, Ἀρχιεπισκοπῆς 11.08.2013