Η Μήτηρ Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως – Μήτηρ και αυτής της Εκκλησίας της Ρωσσίας – εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη της για τη νέα ρωσσική επίθεση κατά του προσώπου της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, την οποία εξαπέλυσαν, αυτή τη φορά, κρατικές υπηρεσίες της χώρας. Από το 2018, οπότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την παραχώρηση Αυτοκεφάλου καθεστώτος στην Εκκλησία της Ουκρανίας, η Μήτηρ Εκκλησία απέφυγε να σχολιάσει τις αναρίθμητες παρόμοιες επιθέσεις που προήλθαν είτε από εκκλησιαστικά είτε από πολιτικά κέντρα και πρόσωπα της Ρωσσίας. Το ίδιο πράττει και σήμερα.
Τα ευφάνταστα
σενάρια, οι ψευδείς ειδήσεις, οι ύβρεις και οι κατασκευασμένες πληροφορίες κάθε
είδους προπαγανδιστών δεν αποθαρρύνουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τη
συνέχιση της διακονίας και της οικουμενικής αποστολής του.
7 σχόλια:
Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή στον Ορθόδοξο κόσμο. Η απειλή της δαμοκλείου σπάθης του σχίσματος επικρέμεται άνωθεν ημών.
Οι ευθύνες βαραίνουν όλες τις πλευρές, γιατί τα εκατέρωθεν λάθη κόστισαν ακριβά. Δε χωράει αμφιβολία.
Αλλά δεν έχει και σημασία, εμπρος στην ενότητα.
Επείγουσα η ανάγκη σύγκλισης Οικουμενικής Συνόδου, προκειμένου, εν Αγίω Πνεύματι, να αποσοβηθούν οι κίνδυνοι και το απευκταίο.
Επαναλαμβάνω την κραυγή του εν αγίοις αναπαυομένου Αλβανίας Αναστασίου, για Σύνοδο!!
Μην κοιτάζουμε πεδία επιρροής και ομαδοποιήσεις! Μη μετράμε τα κουκιά. Ας πιστέψουμε στο Άγιο Πνεύμα που στηρίζει τα θεμέλια και τα κλείθρα της ενότητας.
Σας παρακαλώ πατέρες! Ας αφήσουμε τους εγωισμούς, μπρος στον επικείμενο θάνατο.
Η Υπεραγία Θεοτόκος να δίδει πίστη στην ολιγοπιστία μας.
Σας ευχαριστώ!
Ένας απλός εν αμαρτίες.
Αυτό που λες , για να μη μετράνε κουκιά, δείχνει τι επιδιώκεις.
Δεν προχωράμε ποτέ σε συνοδικό όργανο αν δεν έχει γίνει προετοιμασία.
Λογική η σκέψη του 4 - 18.
Τι προετοιμασία έκαναν οι Απόστολοι στην Σύνοδο των Ιεροσολύμων;! Και αν είχαν έριδες.. Είχαν όμως το Άγιο Πνεύμα να φωτίζει ανθρώπους, λόγια και πράξεις. Πίστη και ταπείνωση αρκεί.
Βλέπεις πίστη και ταπείνωση στη Ρωσική εκκλησία και στη Σερβική;
Ή μήπως δε βλεπεις την αναβίωση και την έξαρση του εθνοφυλετισμου;
Δεν βλέπεις την Βαβυλωνια αιχμαλωσία των πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων;
Να συνεχισω;
Αν πιστεύουμε στο Άγιο Πνεύμα, δεν έχουμε φόβο εγωισμών και φυλετισμών. Που και από όλες τις πλευρές διαφαίνεται.
Πάντα υπήρχαν τέτοια θέματα και τα έλυνε ο Χριστός.
Ένας να δείξει ταπείνωση αρκεί.
Αυτό λέω. Μπρος στο θάνατο που έρχεται και εννοώ το σχίσμα δεν πρέπει να δράσουμε συνοδικά;
Επειγόντως!
Και στο κάτω κάτω, αν σκεφτόμαστε ωφελιμιστικά και με ιδιοτέλεια- που δεν θα έπρεπε γιατί στην Οικουμενική σύνοδο εμπνέει το Άγιο Πνεύμα, αν το πιστεύουμε- αξίζει να θυσιάσουμε τον και τον εαυτό μας για χάρη της Εκκλησίας. Να χάσουμε το δίκιο μας για τον αδελφό μας και την ενότητα.
Με αυτό το πνεύμα όχι μόνο δε χάνουμε, αλλά αντίθετα εδραιώνουμε την ισχύ μας και τη θέση μας. Γιατί έρχεται υπερασπιστής ο Χριστός.
Μη βλέπουμε με πολιτικά κριτήρια το μυστήριο της Εκκλησίας.
Δεν έχει να φοβάται κανείς από τη Σύνοδο. Αν πιστεύει βέβαια.
Σε αυτό το πνεύμα μιλούσε ο Αναστάσιος. Δεν ήταν χαζός, ήξερε τους συσχετισμούς. Ούτε υποστήριζε τις σλαβικές εκκλησίες.
Απλά έβλεπε σε όλους το πρόσωπο του Χριστού και είχε βαθιά πίστη.
Και την ευφυία να βλέπει το επικείμενο σχίσμα, σαν κάτι εξαιρετικά σοβαρό. Και όχι να το βλέπουμε σαν κάτι απλό.
Για να μην πω τίποτα χειρότερο.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια των συσχετισμών. Είναι πολύ αργά.
Τα προβλήματα που γράφεις είναι πταίσματα σε αυτό που έρχεται.
Επιτέλους!
"Σήμερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο αξιώνεται από το Θεό να ζει το μεγαλείο της άκρας ταπείνωσης, λοιδορούμενο, θλιβόμενο, κακουχούμενο, όχι από εναντίους και αντιπάλους, αλλά από τα “κύκλω της τραπέζης του έκγονά του .... Ζούμε τη δοκιμασία, τα “έκγονα” της πρωτοκάθεδρης εκκλησιαστικής πατρότητας να διολισθαίνουν στην ευτέλεια των θρησκευτικών αποκυημάτων του εθνικισμού.
Το Πατριαρχείο, για άλλη μία φορά, σηκώνει τον σταυρό προπηλακισμών και απειλών της επηρμένης οφρύος των αριθμητικά ισχυρών, βεβαιώνοντας την αρχοντιά του λειτουργήματός του". Χρήστος Γιανναράς,. Μεταγραφή Αθανάσιος Κοτταδάκης
Δημοσίευση σχολίου