Όταν οι μαθητές κάνουν κουμάντο (σιγά σιγά ανοίγουν στόματα)

 Οι ίδιοι οι μαθητές σου ξεκαθαρίζουν από την αρχή ποιος κάνει κουμάντο εκεί μέσα και ποια είναι τα δικά σου καθήκοντα και υποχρεώσεις, αν θέλεις να επιβιώσεις στο βασίλειό τους.
“Ως καινούργιος έπρεπε να μου “σπάσει ο τσαμπουκάς εξ αρχής” και να καταλάβω πού βρίσκομαι. 
 «Εδώ μάθημα δεν κάνεις. Δεν κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12 όπως όλοι και άντε…», «όχι 12 ρε 16», «20 να μας βάλει», «λοιπόν όταν είμαστε ήσυχοι θα μας βάζεις 16 και όταν δεν θα είμαστε θα μας βάζεις 12 εντάξει; Εντάξει ρε;».
Κάποια στιγμή προς το τέλος θυμήθηκαν τις απουσίες. «Μην κάνεις κάνα αστείο και μας βάλεις απουσία» 
 
Το κάπνισμα ελεύθερο σε όλο τον προαύλιο χώρο ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις.
Ανήλικοι μαθητές έρχονται με τα ΙΧ τους και παρκάρουν στις θέσεις για πάρκινγκ εντός του σχολείου. 
Την ώρα του μαθήματος μπορεί να γίνει κάποιο φιλικό “ντου” από μερίδα μαθητών σε κάποιο άλλο τμήμα. 
Τα κινητά σε διαρκή λειτουργία μέσα – έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ-τοκ με “κατορθώματα”
 
Μαθήτριες έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές, ουρλιαχτά και κινητά. 
Μάθημα δεν κατάφερα να κάνω και στο τέλος πήγα στον λυκειάρχη, που έδωσε τελικά αποβολή σε μαθήτρια γιατί, εκτός των άλλων, όση ώρα της μιλούσε αυτή “έσκαγε τσιχλόφουσκες στα μούτρα του”,
 
Τη 2η φορά, Τετάρτη 12/10/22, κατάφερα αρχικά να κάνω μάθημα ίσως επειδή ήταν πρώτες ώρες και νύσταζαν. 
Στη συνέχεια όμως τα ιδια. ...ζήτησα από μαθήτρια που βαφόταν να κρύψει το κινητό της «να τελειώσω το φρύδι μου πρώτα». Της είπα ότι δεν μπορώ να περιμένω και της το πήρα «φέρε αμέσως πίσω το κινητό μου», το πήρε και βγήκε έξω. 
Με παρότρυνση του «Προέδρου του Β΄ πληροφορικής» άρχισαν να στριγγλίζουν όλοι μαζί και να χτυπάνε τις καρέκλες γελώντας. 
Τους είπα ότι εφόσον δεν θέλουν να γίνει μάθημα θα βάλω σε όλους απουσία και ζήτησα από την απουσιολόγο να το κάνει. Ξανακαταλήξαμε στον λυκειάρχη. Μάθημα πάλι δεν έγινε
 
Στο διάλειμμα ήρθε εξωσχολικός «νταής» «εσύ έβγαλες έξω την κοπέλα μου;» και κόλλησε στην κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου, τα παιδιά είχαν βγάλει τα κινητά έτοιμα να βιντεοσκοπήσουν αν κάτι συνέβαινε, την κρίσιμη στιγμή παρενέβη γενναία ο λυκειάρχης και τον απομάκρυνε με σπρωξιές... μαθητής μου έδειξε την ταυτότητά του για να με πείσει πως μένουμε στο ίδιο χωριό στο οποίο λέει περιπολεί και θα βρει το αυτοκίνητό μου, οπότε «να κανονίσω». 
 
Κατόπιν πήγα στη δευτεροβάθμια,  στον διευθυντή των εκπαιδευτικών θεμάτων, όπου του ανέφερα προφορικά όλα αυτά  Φυσικά ήταν γνώστης της κατάστασης . Συζητήσαμε για τη νομοθεσία που μας «δένει τα χέρια» και με παρότρυνε να μην παραιτηθώ γιατί θα ήταν καταστροφικό για την καριέρα μου. 
Μου ζήτησε να «προσαρμοστώ κάπως», παρόλο που γνωρίζει πως προσαρμογή σημαίνει «νεκροζώντανος» στην τάξη 
 
Εκτός αυτών, υπάρχουν νομοθεσίες, όπως με ενημέρωσαν που δένουν σφικτά τα χέρια των εκπαιδευτικών, όπως το εξής ακατανόητο: 
Στην αποβολή ο μαθητής έρχεται στο σχολείο αλλά με απουσίες. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο μαθητής δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και απλά διαλύει το σχολείο κάνοντας όλους τους εκπαιδευτικούς να ασχολούνται μαζί του. 
 
Δεν μπορεί να διωχθεί μαθητής από το σχολείο παρά μόνον να αλλάξει περιβάλλον. Αν αυτό είναι απόλυτα λογικό για το υποχρεωτικό Γυμνάσιο, δεν έχει κανένα νόημα  στο Λύκειο που δεν είναι υποχρεωτικό! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μαθητές που δεν έχουν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για το σχολείο και έρχονται μόνο για να το δυναμιτίσουν, δεν μπορούν, εφόσον αποδείξουν ότι είναι αμετανόητοι, απλά να διωχθούν.
 
Οι παραβατικοί αυτοί μαθητές, δεν είναι απαραίτητα από “χαμηλά οικονομικά κοινωνικά στρώματα”, είναι «προϊόντα» παραμέλησης από τις οικογένειές τους (για διάφορους λόγους), αλλά και τους εκπαιδευτικούς των προηγούμενων ετών μιας και στα σχολεία στην ουσία εφαρμόζουμε τις αρχές «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» ή “φύγε κακό από πάνω μου και… πήγαινε στον επόμενο”
 
Στα ελληνικά σχολεία είναι πρακτικά πάρα πολύ δύσκολο να μείνεις στην ίδια τάξη. Τριάρια στις εξετάσεις γίνονται δεκατριάρια στον έλεγχο. 
Απουσίες σβήνονται, σοβαρά γνωστικά και μαθησιακά ελλείμματα παραβλέπονται. 
 
Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν παιδιά που μετά βίας κάνουν ανάγνωση, συλλαβίζουν χωρίς να είναι δυσλεκτικά, κι όμως φθάνουν σε Λυκειακό επίπεδο. 
Υπάρχουν μαθητές λυκείου με γνώσεις και δεξιότητες 3ης δημοτικού.
 Η καθηγήτρια Μαρία Ευθυμίου το διατύπωσε επιγραμματικά: «Ο απόφοιτος δημοτικού πριν από 40 χρόνια ήξερε περισσότερα από τους αποφοίτους λυκείου σήμερα».
 
Το να χάσεις χρονιά θεωρείται τιμωρία,  τιμωρία όμως είναι να έχεις περάσει άδικα σε μια τάξη και να μην καταλαβαίνεις τίποτα. 
Τιμωρία για τους υπόλοιπους μαθητές είναι να μην έχεις κανένα ενδιαφέρον και να “ μπαχαλεύεις ” την τάξη. 
 
Σταδιακά έγινε το πέρασμα από τον εκπαιδευτικό « δικτάτορα» στον εκπαιδευτικό « καρπαζο-εισπράκτορα». Για μένα η παραίτηση είναι μία καταστροφή, τόσο από πλευράς σταδιοδρομίας όσο και οικονομικά. Για δύο χρόνια τιμωρούμαι μένοντας εκτός σχολείων. Ο αναπληρωτής που παραιτείται δεν δικαιούται ούτε επίδομα ανεργίας. Μένω για δύο χρόνια εκτός μοριοδότησης. 
 
Το σημαντικότερο είναι ότι απομακρύνομαι από ένα λειτούργημα που αγαπώ. Η παραμονή μου όμως, στις παρούσες συνθήκες, θα σήμαινε ηθική καταστροφή, κάτι απείρως σημαντικότερο μιας και θα είχε επιπτώσεις και στην υγεία μου.
 
[περίληψη επιστολής 15 σελίδων του εκπαιδευτικού στην στήλη του  Ανδρέα Δρυμιώτη που δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ]
 
Στην γενιά μου ήταν ντροπή να σε τιμωρήσει ο δάσκαλος επέστρεφες σπίτι και είχες να αντιμετωπίσεις του γονείς σου που χωρίς συζήτηση ήταν με το μέρος του δασκάλου, σήμερα κινδυνεύει ο δάσκαλός. 
 
Παλιά λέγαμε όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή, σήμερα για μια μειοψηφία  το σχολείο είναι ο προθάλαμος της φυλακής, συγκοινωνούντα δοχεία, μειοψηφία βέβαια όμως ηχηρή που δυναμιτίζει όλη την εκπαιδευτική διαδικασία, τα άλλα παιδιά με φιλότιμο, τι φταίνε?
 
Ελένη Αρβελέρ : Η παιδεία δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το σχολείο. Το σχολείο σου παρέχει εκπαίδευση, η  παιδεία έχει να κάνει με την οικογένεια. Το σχολείο δεν είναι υποχρεωμένο να καλύψει τις ελλείψεις της οικογένειας».
 
Αφιερωμένο στην μνήμη της φιλότιμης εκπαιδευτικού που δυστυχώς δεν τα κατάφερε όπως ο συνάδελφος της  να σώσει την ζωή της! 
 

Δημήτρης Τριάντος 

11/3/2026