Επειδή ακόμη κρατάει η συζήτηση για το φως της Αναστάσεως, ας πούμε μια ακόμη θεολογική αλήθεια, που ξεκαθαρίζει το τοπίο της -συχνά μαγικοθρησκευτικής- κατάνυξης.
Το αληθινό φως της Αναστάσεως είναι ο Χριστός στο Άγιο Ποτήριο. Αυτό που ανάβει τη λαμπάδα μας (όποιο κι αν είναι αυτό και με όποιο τρόπο κι αν την ανάβει) είναι απλό σύμβολο του αληθινού Φωτός της Αναστάσεως.
Το αληθινό Φως της Αναστάσεως "βγαίνει" σε ΚΑΘΕ Θεία Λειτουργία, καθώς ΟΛΕΣ οι Θείες Λειτουργίες είναι αναστάσιμες. Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν πένθιμες Θείες Λειτουργίες, ούτε αφιερωμένες κάπου, όπως υπάρχουν στο Ρωμαιοκαθολικισμό.
Επομένως, ας αφήσουμε τις δύο ακρότητες.
Η μια είναι "όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν είσαι, σήμερα τη Μεγάλη Πέμπτη, κοινωνούν όλοι". Δεν είναι η σειρά στο ΙΚΑ, ούτε το μαγικό χαπάκι.
Η άλλη ακρότητα είναι "δεν ξέρετε τι χάνετε, όσοι δεν μένετε το βράδυ της Αναστάσεως στη Θεία Λειτουργία".
Τι χάνουν;
Τον αναστημένο Χριστό;
Οι άλλες Θείες Λειτουργίες - Θείες Κοινωνίες μέσα στο έτος τι διαφορά έχουν;
Το γράφω αυτό, που όταν ακούω "πήγαμε στην Ανάσταση" και εννοούν το "23:55 - 00:05" ρίχνω χώσιμο!
Το τελευταίο μάθημα στο σχολείο πριν κλείσουμε για Πάσχα είχε και την ενότητα "να ΜΗΝ πάτε στην Ανάσταση"!
Περιείχε την πλήρη αποδόμηση της 4ωρης ετοιμασίας για το δεκάλεπτο του "καλού Χριστιανού", που ακούει το Χριστός Ανέστη και παίρνει το Φως για το καλό του χρόνου!
Αυτό που χάνουν είναι ότι δεν ακούνε τους αναστάσιμους ύμνους του Όρθρου, επειδή σχεδόν όλοι μας στις άλλες Θείες Λειτουργίες μέσα στο έτος δεν πάμε στον Όρθρο, που επίσης έχει αναστάσιμους ύμνους. Δεν ρωτάμε "τι ώρα αρχίζει η Λειτουργία", αλλά "τι ώρα τελειώνει ο παπάς"!
Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου