ΑΜΗΝ ΕΛΑ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ / ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΜΕ ΒΙΒΛΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΑΜΗΝ  ΕΛΑ  ΚΥΡΙΕ  ΙΗΣΟΥ 

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ  ΜΕ  ΒΙΒΛΙΚΑ  ΚΑΙ  ΑΛΛΑ  ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       Μετά το θαύμα χορτασμού των πεντάκις χιλίων με πέντε ψωμιά και δυο ψάρια, ο Ιησούς είπε στους Μαθητές να περάσουν με το πλοιάριο και να τον περιμένουν στην αντίπερα όχθη-λίμνη Γαλιλαίας-σε βουνό της οποίας θ' αποσυρόταν μόνος να προσευχηθεί … Με το που βράδιασε όμως έβαλε καιρό, τον δυνάμωσε και ως προχωρημένα μεσάνυχτα το πλοιάριο βασανιζόταν μεσοπέλαγα …

     Χαράματα, λοιπόν, βλέποντας σκιά να περπατά σταθερά πάνω στα κύματα, τρόμαξαν. «Εγώ είμαι, μη φοβόσαστε», τους φώναξε, γαλήνεψαν. «Κύριε, αν εσύ είσαι, δώσε εντολή να ’ρθω κοντά σου», του φώναξε, ποιος άλλος, ο Πέτρος. «Έλα», του λέει ο Χριστός. Κατέβηκε, περπάτησε, έπιασε να βουλιάζει, χρόνια ψαράς, ο άνεμος τον τρόμαξε. «Κύριε, σώσε με», του φώναξε. Του έπιασε το χέρι, ανέβηκαν στο πλοιάριο, ο άνεμος κόπασε. «Ολιγόπιστε, η αμφιβολία σε κυρίεψε», του λέει ο Χριστός με νόημα και νεύμα, ενώ όλοι παρευθύς. «Είσαι ο Υιός Θεού», ομολογούν και λένε και πέφτουν στα γόνατα. 

     Ο Ιησούς Χριστός, οι Μαθητές, οι απ’ αυτούς και τους μετά μέχρι σήμερα στο πλοιάριο «η Εκκλησία», αυθεντική εικόνα, ad hoc ! «Και Εγώ, πλάι κι αντάμα σας ως τη συντέλεια του κόσμου», βεβαιώνει ο Χριστός. Και έτσι, έτσι ακριβώς, με άνεμο ενάντιο ισχυρό, ως στον Πέτρο να δίνω χέρι στα δικά σας βουλιάγματα, και το πλοιάριο «η Εκκλησία» διαπαντός να συνεχίζει τη σωτήρια ιστορική πορεία της και διαδρομή.

     Σταυρική η σφραγίδα, αιμάτινη η υπογραφή !

******   ***   ******

     Και ιδού, ενάντιος άνεμος πρώτος, και βίαιος, πολύ βίαιος. Και Σαούλ, «ην εμπνέων απειλής και φόνου προς τους αδελφούς». Και με χαρτιά στο χέρι έξω από τη Δαμασκό. Όμως για πού; Δεν άκουσες, δεν έμαθες; «Οδυνηρό να κλωτσάς στα καρφιά». Λίγο αργότερα Παύλος, και πρώτος, και μέγας και διαπρύσιος, και ψηλά μέχρι τρίτου ουρανού. Και ρήματα κι οράματα, όσα  δεν άκουσε, δεν είδε ποτέ κανείς ! Αλλά και για να μην το πάρει πάνω του, με «σκόλοπα-αρρώστια-τη σαρκί». Και τρεις παρακλήσεις να την πάρει από πάνω του, Εκείνος να επιμένει. «Έτσι σ’ αυτή σου την κατάσταση η δύναμή μου τέλεια κρατεί» !

     Κι οι άνεμοι ευρύνθηκαν, έγιναν πιο βίαιοι, αφόρητα σκληροί. Ο Ιωάννης της Αγάπης όμως επιμένει, κριτήριο η Αγάπη, αυτή κι αυτό είναι ο Θεός για μας. Τέλη πρώτου αιώνα εξόριστος στην Πάτμο, στη σπηλιά, και απευθύνεται στις Εκκλησίας ανάλογα θετικά ή αρνητικά. «Στον άγγελο της Εκκλησίας της Εφέσου … Ξέρω τα έργα σου καλά, πόσο κοπιάζεις, πόσο δείχνεις υπομονή ... Στον άγγελο της Εκκλησίας της Περγάμου … Ξέρω καλά … πού κατοικείς, εκεί που έχει στήσει το θρόνο του ο σατανάς. Όμως και παραμένεις στο Όνομά μου πιστός…». Και αέρα ενίσχυσης, για αιώνες δυο ακόμα που οι ενάντιοι άνεμοι πιο σκληροί, πιο βίαιοι, μα η νίκη του Χριστού. «Ακούστε έρχομαι γρήγορα … είμαι το Άλφα και Ωμέγα, ο Πρώτος και ο Έσχατος, η Αρχή και το Τέλος».

     Και όντως αρχές 4^ου αιώνα, 313 Κωνσταντίνος και Λικίνιος, και Μεδιόλανα και όπως οι άλλοι, ελεύθερα στο φως της ημέρας και ο Χριστός. Και έντεκα χρόνια μετά απ’ το Θεό δια Κωνσταντίνου, κι ο κόσμος να γίνει του Θεού που Αγάπη εστί ! Αλλά κι ευθύς αμέσως τι παράδοξο, τι τραγικό, τι τρελό να πεις, από μέσα η αναβολή, ανατροπή ! Και μία και δυο και τρείς και τέσσερεις αιρέσεις, συν και παραλλαγές, συν και εικονομαχία … Και από κει ποιος πάνω, ποιος κάτω, πάντως όχι ο Χριστός ! Και από τη μέση του χίλια μέχρι και σήμερα, άλλα χίλια και χρόνια, ο διχασμός, όχι μόνο. Και χριστιανοί βαφτισμένοι στο Όνομα του Χριστού, άσχετοι, αγνώριστοι από Χριστό. Και να τώρα σε πρώτη γραμμή και θέση, ο λόγος μόνο ο ανθρώπινος, κι οι Επιστήμες, κι οι κατακτήσεις τους, και πιο πολύ η Τεχνολογία, και τι ασύλληπτα, τι θαυμαστά αυτής. Και ένας κόσμος άλλος, αλλιώτικος εντελώς, απίθανος, θαυμαστός ωσεί θεός, πού οι χριστιανοί, πού ο Χριστός ! Σε απλό τυπικό ιστορικό σεβασμό …

    Το βλέπουμε πια, το φωνάζουν τα πράγματα παντού. Ιδού σεισμός και χαλασμός, και ποιος μπορεί να το βαστάξει αυτό. Μια κοπέλα, ανθός στα 19, και να σβήνει μόνη, κι έρημη, απ’ τους … «συντρόφους» της αβοήθητη. Και με την αύριο άλλη, λουλούδι στα 17, να επιπλέει άψυχη στης Διώρυγας της Κορίνθου τα νερά. Και τι είναι  αυτό, θα πεις, σταγόνα στον Ωκεανό, μπρος στην άβυσσο της κακίας που καταπίνει εκατόμβες ανθρώπων. Και «θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου», τι άλλο και πόσο φοβερό, ιδιαίτερα αυτό τον καιρό.

     «Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος», που θα ’λεγε, και πώς θα το ’λεγε ο Διονύσιος Σολωμός ! Χριστιανικός λεγόμενος, χωρίς αυτό που είναι ο Χριστός ! Ή, προτιμότερο. «Έρρει τα καλά-φυλλορρόησαν, χάθηκαν-γυμνά τα κακά ! Ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού καθεύδει ο Χριστός»-Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

     Χαμένα δεν τα έχεις, κρατιέσαι και λες. «Ου τις ! Εσύ, μόνο Εσύ Κύριε μπορείς !» Η Αποκάλυψη κλείνει. «Το Πνεύμα και η νύφη λένε: «Έλα!» Κι όποιος ακούει ας λέει «Έλα». Και πώς θα ’θελες ν’ ακούσεις ευκρινώς. «Ναι έρχομαι γρήγορα». Και να κλείσεις κι εσύ. «Αμήν, έλα, Κύριε Ιησού» !

Αθανάσιος Κοτταδάκης