ΑΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ – Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ
ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ, ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ
Είναι μνήμη πόνου.Είναι η πορεία του Θεανθρώπου προς τη δοκιμασία, τη θυσία και, τελικά, τη δικαίωση και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή, ιερή πορεία των ημερών, αναδύεται ένας άλλος Γολγοθάς.Ιστορικός. Πραγματικός. Ανθρώπινος.
Ο δρόμος των Αμελέ Ταμπουρού..
Στις αρχές του 20ού αιώνα, στην παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία,οι εθνικές εντάσεις και ο πόλεμος γέννησαν ένα από τα σκοτεινότερα κεφάλαια της ιστορίας.Από το 1913 και κυρίως κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου,
οι Νεότουρκοι προχώρησαν σε μαζικές επιστρατεύσεις μη μουσουλμανικών πληθυσμών.
Έλληνες από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη,Αρμένιοι και Ασσύριοι, άνδρες κυρίως ηλικίας 15 έως 45 ετών, οδηγήθηκαν βίαια στα λεγόμενα «Αμελέ Ταμπουρού» τα Τάγματα Εργασίας.Επισήμως, επρόκειτο για υπηρεσία προς το κράτος.
Στην πράξη, όμως, ήταν καταναγκαστική εργασία υπό συνθήκες που ξεπερνούσαν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.Χρησιμοποιήθηκαν σε έργα οδοποιίας,στη μεταφορά πολεμικού υλικού, σε λατομεία και απομονωμένες περιοχές της Ανατολίας.Χωρίς επαρκή τροφή.Χωρίς ιατρική φροντίδα.Χωρίς στοιχειώδη προστασία.
Η πείνα, οι ασθένειες τύφος, δυσεντερία, χολέρα και η εξάντληση έγιναν καθημερινότητα.
Πολλοί δεν επέστρεψαν ποτέ.
Οι αριθμοί παραμένουν δύσκολο να προσδιοριστούν με ακρίβεια.
Ωστόσο, ιστορικές εκτιμήσεις αναφέρουν ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα σε αυτά τα τάγματα μέχρι το 1918, ενώ η πρακτική συνεχίστηκε και στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν, μέχρι το 1922–1923.
Τα Αμελέ Ταμπουρού εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο διώξεων,όπως η Γενοκτονία των Αρμενίων και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου της Μικρασίας και της Ανατολικής Θράκης,όπου η εξόντωση συχνά δεν ήταν άμεση, αλλά ερχόταν μέσα από την εξάντληση, την πείνα και την κακουχία.
Η εμπειρία αυτή δεν έμεινε μόνο σε αρχεία και αριθμούς.Αποτυπώθηκε σε μαρτυρίες.
Ο Ηλίας Βενέζης, ένας από τους επιζώντες, κατέγραψε στο σπουδαίο έργο του Το Νούμερο 31328την απογύμνωση του ανθρώπου από κάθε ταυτότητα.Ο άνθρωπος γίνεται αριθμός.
Η ύπαρξη περιορίζεται στην επιβίωση.
Και τότε κάπου εκεί η ιστορία συναντά τον συμβολισμό.
Γιατί η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η πορεία προς τον Γολγοθά και οι άνθρωποι αυτοί περπάτησαν τον δικό τους Γολγοθά.Τη Μεγάλη Δευτέρα αρχίζει η πορεία του Πάθους.Έτσι και εκείνοι ξεκίνησαν από τα σπίτια τους,χωρίς να γνωρίζουν ότι δεν θα επιστρέψουν.Τη Μεγάλη Τρίτη και Τετάρτη κυριαρχεί η εσωτερική δοκιμασία.
Στα τάγματα, η σιωπή γινόταν βαρύτερη από τον λόγο.Ο καθένας πάλευε μέσα του με τον φόβο και την εξάντληση.Τη Μεγάλη Πέμπτη, το σώμα φτάνει στα όριά του.Στις πορείες και στα έργα, τα σώματα λύγιζαν καθημερινά.Ο άνθρωπος γινόταν σκιά και τη Μεγάλη Παρασκευή, η κορύφωση του Πάθους.
Εκεί όπου ο άνθρωπος σηκώνει τον σταυρό του μέχρι τέλους.Στα Αμελέ Ταμπουρού, ο σταυρός αυτός ήταν αόρατος αλλά αβάσταχτος η πείνα, η δίψα, η κακουχία, η απανθρωπιά.
Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι έπεσαν καθ’ οδόν.
Χωρίς μνήμα. Χωρίς τελετή.
Όμως η Μεγάλη Εβδομάδα δεν τελειώνει εκεί.
Η Ανάσταση έρχεται ως υπόσχεση ζωής και μνήμης. Η ιστορική μνήμη είναι η δική μας Ανάσταση.Είναι ο τρόπος να μην χαθούν αυτοί οι άνθρωποι στη λήθη. Όχι για να αναζωπυρωθεί το μίσος αλλά για να διατηρηθεί η αλήθεια.
Γιατί ο δρόμος προς τον Γολγοθά είναι βαθιά ανθρώπινος και γράφτηκε, κάποτε και με βήματα εξαντλημένων ανθρώπων στα βάθη της Ανατολίας.
Αιωνία η μνήμη τους.Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών...
Στυλ. Καβάζης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου