Μνήμη της Aγίας Μάρτυρος Αγάθης (5 Φεβρουαρίου)

 Σήμερα, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Μάρτυρος Αγάθης της παρθένου,  του Νεομάρτυρος Αντωνίου του Αθηναίου, του Αγίου Πολυεύκτου Πατριάρχου Κων/πόλεως και του Οσίου Θεοδοσίου του εν Σκοπέλω.
Η Αγάθη καταγόταν από το Παλέρμο της Σικελίας και έζησε επί Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Διακρινόταν για την ομορφιά, τη μεγάλη της πίστη στον Νυμφίο Χριστό, το ήθος και την αγωνιστικότητα για τις αρετές. Όταν ο έπαρχος Κιντιανός έμαθε πως ήταν Χριστιανή και αγωνιζόταν να διατηρήσει μέσα από τη ζωή της σταθερή αφοσίωση στον Σωτήρα Χριστό, θέλησε να την εξωθήσει προς τη λατρεία των ειδώλων, γι’ αυτό και την παρέδωσε σε μια άπιστη γυναίκα, για να την πείσει να αρνηθεί τον Χριστό ως Σωτήρα του κόσμου.
Η Αγία όμως όχι μόνο δεν απαρνήθηκε την πίστη της στον Ναζωραίο, αλλά με μεγαλύτερο σθένος ήταν αποφασισμένη να μαρτυρήσει γι’ αυτή. Υπέμεινε με καρτερικότητα βασανιστήρια δοξολογώντας τον Θεό, που την αξίωσε να παραμείνει μέχρι τέλους σταθερή και να λάβει με τον ηρωικό θάνατό της το στεφάνι του μαρτυρίου.
O Όσιος Πολύευκτος ο νέος, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ενωρίς αφοσιώθηκε στην ασκητική ζωή, υπακούοντας στην εντολή του Ευαγγελίου προς όλους εκείνους που θέλουν να απομακρυνθούν από τις κοσμικές φροντίδες χάριν της τελείας ένωσης με τον Ιησού.
Όταν τον Απρίλιο του 956 μ.Χ. απεβίωσε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Θεοφύλακτος, αναδείχθηκε διάδοχός του. O Πολύευκτος ήταν κάτοχος μεγάλης θεολογικής παιδείας και διακρινόταν για τη σεμνότητα, το ήθος, την εγκράτεια και ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Επί πατριαρχίας του κτίστηκαν αγιορείτικες μονές, όπως της Μεγίστης Λαύρας και των Ιβήρων.
Σύμφωνα με το παράδειγμα των τιμωμένων Αγίων, ο άνθρωπος, αφού αποφασίσει να ακολουθήσει τον δρόμο του Ευαγγελίου, αισθάνεται πνευματική χαρά και αγαλλίαση. Ελεύθερος από τις μικρότητες του κόσμου, παρά τη θλίψη και τον κόπο που βιώνει καθημερινά, ακολουθεί τον Ιησού, ο οποίος παραμένει «σημείον αντιλεγόμενον».
Παρεκκλήσιο της Αγίας Αγάθης υπάρχει στην Ιερά Μονή Σαλαμιωτίσσης στη Σαλαμιού της Πάφου.

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου