«Τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα» Δυο λόγια για τη Γιάννα Παντελή - Γ.Δ. Μαρκάκης

 

«Τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα»

Δυο λόγια για τη Γιάννα Παντελή

Καθώς προχωρούσα σήμερα για να βρεθώ στις 12 το μεσημέρι στον ναό του Αγίου Δημητρίου Πατρών όπου θα τελείτο η εξόδιος ακολουθία για τη μακαριστή Γιάννα Παντελή αυτά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου καρφώθηκαν στο μυαλό μου επιμένοντας ξανά και ξανά:  «ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα». Είναι αυτά που έγραψε στους Κορινθίους (Α’ Κορ. ιβ’ 31), σε μία φράση που ακολουθούσε σειρά από αξιώματα στην εκκλησία. Εκεί που ο Παύλος αναφέρει τους προφήτες, τους διδασκάλους, τους χαρισματικούς βάζει μία φράση που ανατινάζει την προφανή σειρά των εκκλησιαστικών χαρισμάτων: Ζητάτε τα χαρίσματα τα σπουδαιότερα! Και έπειτα παραθέτει τον καταπληκτικό ύμνο της αγάπης, περιγράφοντας με τον πιο υπέροχο τρόπο το μείζον, το κρείττον, το απόλυτο χάρισμα: το χάρισμα της αγάπης!

Αυτό το χάρισμα νομίζω ότι είχε η Γιάννα Παντελή σε ό,τι και αν έκανε. Ως δασκάλα, ως μάνα, ως φίλη, ως αδελφή, ως μαθήτρια, ως άνθρωπος κοινωνικός και ως άνθρωπος της προσευχής. Όλα τα πέρναγε μέσα από το καταπληκτικό φίλτρο μιας αφειδώλευτης αγάπης. που στερούσε πράγματα μόνο από έναν άνθρωπο: τον εαυτό της. Με ένα χαμόγελο πηγαίο και το βαρύ εκείνο χαρακτηριστικό περπάτημά της που δεν την εμπόδιζε να τρέξει σε κάθε γωνιά που τη χρειάζονταν. 

Δούλεψε με το κεφάλι κάτω και την καρδιά ψηλά όπου κι αν της ζητήθηκε: στο σχολείο κωφαλάλων (όπως λεγόταν τότε) στην οικογένεια, στην κατασκήνωση, στον κοινωνικό της περίγυρο, στην οικογένειά της. Σήκωσε πολλούς σταυρούς αγόγγυστα. Σταυρούς δικούς της και σταυρούς άλλων. Υπήρξε μάνα για όλους! Χωρίς να κάνει τα σαρκικά της παιδιά να ζηλέψουν, υιοθέτησε πολλούς στη ζωή της με μια πλημμύρα αγάπης.

Γι’ αυτό και σήμερα ο ναός γέμισε από ανθρώπους τόσο διαφορετικούς που τους ένωνε ένα μοναδικό κοινό: η τιμή και αγάπη τους στον πρόσωπό της. Πρώτη φορά την είδα, σήμερα, στο φέρετρο σοβαρή, χωρίς το χαρακτηριστικό της χαμόγελο. Φαίνεται το χαμόγελο το είχε πάρει η ψυχή της καθώς μας κοίταζε όλους από ψηλά.  Και μας έγνεφε με το βλέμμα της: Σας περιμένω!

Καλή αντάμωση!

Γ.Δ. Μαρκάκης