Καλοπροαίρετος ηλικιακός ρατσισμός

-Καλοπροαίρετος ηλικιακός ρατσισμός-

Πέρασα από το μικρό βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο της γειτονιάς μου για να αγοράσω μελάνι για τον εκτυπωτή. 

Την ώρα που μπήκα έπεσε το ρεύμα. Στο ταμείο μπροστά ένας νεαρός άντρας (κάπου γύρω στα 40 με 45) περίμενε να πληρώσει κάποιο σχολικό βοήθημα που είχε πάρει για το παιδί του.

Εγώ ζήτησα τον τύπο του μελανιού, ο βιβλιοπώλης μου τον έδωσε και του πρότεινα για να μην καθυστερώ να πληρώσω με IRIS. Μέσα σε ένα λεπτό είχα τελειώσει, ενώ ο νεαρός άντρας ακόμα περίμενε να έρθει το ρεύμα. Και με -ομολογουμένως- γνήσιο θαυμασμό, στράφηκε προς το μέρος μου και είπε: "Μπράβο σας!... Εγώ προσπαθώ να τα μάθω αυτά στη μητέρα μου, αλλά εκείνη..."

Του χαμογέλασα. Κατάλαβα πως δεν ήξερε ποιος ήμουνα. Δεν θέλησα να του πως πως ίσως η μητέρα του απλώς είχε αποδεχτεί από μόνη της να 'μπει' στο περιθώριο ακολουθώντας τον κανόνα που θέλει ένα ηλικιωμένο να ασχολείται ή με τα εγγόνια του ή να φλυαρεί 10:00  με 12:30 στα καφέ με συνομηλίκους του. Μήτε και να τον προσβάλω υπενθυμίζοντας του πως ο Τραμπ είναι ακριβώς στη δική μου ηλικία και ο Ερντογάν λίγα, ελάχιστα  χρόνια πιο μικρός. 

Τον ευχαρίστησα και ενώ ο βιβλιοπώλης χαμογελώντας μου κι αυτός,  με αποχαιρετούσε, εγώ σκέφτηκα πως αυτός ο καλοπροαίρετος μα διάχυτος ηλικιακός ρατσισμός (νομίζω πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να χαρακτηρίσω την αντίδραση του νεαρού άντρα των 45 χρόνων) θέτει τις βάσεις μιας κοινωνικής αντίληψης που θεωρεί -έτσι γενικώς και αορίστως- πως κάθε άτομο που έχει περάσει τα 75 του χρόνια αυτομάτως τοποθετείται σε μια πολυθρόνα για να βλέπει τηλεόραση τα απογεύματα και να εύχεται  τη νύχτα και μέσα στην ύπνο του να αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο που πλέον δεν τον χρειάζεται, αλλά κι αυτός τίποτε ουσιαστικό και ευχάριστο από εκείνον δεν έχει να περιμένει.

Μάνος Κοντολέων