ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Α.
Ευαγγέλιο του Λουκά, κ.11,38-42. Ο
Χριστός ανηφορίζει προς τα Ιεροσόλυμα για το Πάθος, το Σταυρό, το Θάνατο … Τον
βρίσκουμε να κάνει μια στάση στη λίγο πριν Βηθανία για μια επίσκεψη ανάπαυλας, στη ζεστή ατμόσφαιρα αγάπης του φίλου του
Λάζαρου, Μάρθας και Μαρίας των αδελφών του. Γνωρίζει πολύ καλά και πού και γιατί πάει, και ως άνθρωπο αναμάρτητο,
ήτοι, άγευστο από πόνο, το όλο
πράγμα φοβίζει πολύ, τον τρομάζει. Όπως λίγες μέρες μετά στον κήπο της
Γεθσημανής μαρτυρεί το ακόλουθο αίτημα
του. «Πατέρα αν το ήθελες εσύ, θα ήθελα να μην πιω το ποτήρι αυτό»-Λ.22,42-το επικυρώνει
de facto, «o ιδρώτας του που έφτασε να κατεβαίνει
ως σταγόνες αίματος»-Λ,22,44.
Βάζω πλάι, μα δεν αφήνω τα σχετικά με την ύψιστη θεία ευλογία, χάρη, τιμή, που ήταν για την τριάδα των αδελφών αυτή η επίσκεψη, δε βρίσκει κανείς λόγο ισοδύναμο να την πει. Προσθέτω, και πολύ ζηλότυπα μάλιστα, ποιος δε θα ήθελε να είχε βρεθεί στη θέση τους. Ιδιαίτερα αφού από την πλευρά ο Χριστός εκείνη την κρίσιμη ώρα ένιωθε την επίσκεψη αυτή σαν μια ευχάριστη ανάπαυλα, πριν τη φοβερή θύελλα που έμελλε «ου μετά πολλάς ταύτας ημέρας» να τον βρει !
****** ***
******
Ως πολύ ενδιαφέρουσα κατ’ αυτήν την επίσκεψη παραθέτω κυρίως την παρέμβαση του Χριστού στο ανακύψαν θέμα και συμβάν μεταξύ
των δυο αδελφών, Μάρθας και Μαρίας. Καθώς η Μαρία έσπευσε, κι έπιασε θέση πλάι στο Χριστό, και άκουγε, ρουφούσε,
εντρυφούσε, απολάμβανε αμέριμνη την
εντελώς άλλη, υψηλή, θεία διδαχή του. «Ουδέποτε άνθρωπος μίλησε, όπως αυτός ο
άνθρωπος», είχε ακουστεί. Και, διαπρύσια όσο και τρυφερή. «Μακάρια η μάνα που
σε γέννησε, και σε θήλασε», είχε διαλαλήσει φωνή μέσα από μέγα πλήθος. Καθείς, λοιπόν,
καταλαβαίνει η «παρά τους πόδας του Ιησού ακούουσα τον λόγον αυτού» Μαρία πόσο
θα είχε απορροφηθεί !
Όταν ξάφνου η Μάρθα, κατάκοπη που είχε
αφεθεί μόνη να κάνει την πάσα προετοιμασία για το τραπέζι του Χριστού, άρχισε να
καταγγέλλει την αδερφή της Μαρία ουσιαστικά για αδιαφορία-αναισθησία, απευθυνόμενη όμως- μόνο(;)-ως τον
ανώτερο, στον Ιησού Χριστό ! «Καλά, Κύριε, δε σε μέλλει που η αδερφή μου με
άφησε να κάνω όλες τις ετοιμασίες κατάμονη; Δεν της λες να σηκωθεί να βάλει ένα
χεράκι κι αυτή»;
Άξιο και δίκαιο, και φυσικό, και λογικό ! Πρώτα αμφότερες ένα χεράκι, και μετά αμφότερες στην ακρόαση του
θείου λόγου του. Και αποκαλυπτικό θαρρετής και οικείας σχέσης της και πιο
μεγάλης Μάρθας με το Χριστό ! Και όχι πιο λίγο από τη Μαρία αποδέκτρια της
θείας του διδαχής, όπως σε λίγο θα φανεί !
«Μάρθα, αγαπημένη Μάρθα, αρχίζει ήρεμα και
γαλήνια να λέει ο Χριστός. Δεν ήταν ανάγκη,
και το γνωρίζεις πολύ καλά αυτό, για
μένα σε τόσο μεγάλο κόπο να μπεις ! Από την πλευρά της η αδερφή σου Μαρία για τον ίδιο λόγο δε θα πρόσεξε ότι
όφειλε να μείνει να σε βοηθήσει πιο πολύ. Και έσπευσε, και κάθισε πλάι μου ν’
ακούσει την άλλη, την άνω, τη θεία, την και ακατάλυτη διδαχή-τροφή της ψυχής, που ασφαλώς στην πρώτη θέση έχεις μέσα σου κι
εσύ» !
Γνωρίζω ότι, στο θεολογικό-εκκλησιαστικό-ασκητικό-μοναστικό
χώρο εδώ, ακολουθείται άλλη ερμηνευτική οδός. Προτιμώ την ανωτέρω ως πιο
ρεαλιστική και ταιριαστή στα δεδομένα της σημερινής εποχής. Η μεθοδολογία της
διδαχής, η παιδαγωγία μέσω αυτής-θέμα δικό μας αποκλειστικά είναι και μένει
πάντα υπόθεση και δοκιμή ανοιχτή !
******
*** ******
Β.
Ευαγγέλιο κατά Ιωάννη κ. 11,1κε. Το ίδιο θέμα από άλλη οπτική πλευρά και περίμετρο.
Ο Χριστός είναι στην Ιερουσαλήμ,
όταν η Μαρία και η Μάρθα, αδελφές του Λάζαρου του διαμηνύουν ανήσυχές από τη Βηθανία. «Κύριε, δες-λάβε σοβαρά
υπόψη-ότι ο αγαπημένος φίλος σου
είναι άρρωστος». «Αυτή η αρρώστια δεν είναι για να φέρει το θάνατο, είναι για να φανεί η δόξα του Θεού, και
να δοξαστεί ο Υιός Του», είπε Χριστός, που αγαπούσε τη Μάρθα, και την αδελφή
της και τον αδελφό τους το Λάζαρο. Και
αποφάσισε να μείνει και έμεινε ακόμα δυο μέρες εκεί, στην Ιερουσαλήμ …
Έτσι όταν έφτασε ο Χριστός στη Βηθανία, ο
Λάζαρος ήταν κιόλας τέσσερις μέρες στο μνήμα νεκρός. Η Μάρθα τον υποδέχτηκε με
δάκρυα στα μάτια και με το ακόλουθο όχι χωρίς νόημα και νεύμα παράπονο. «Κύριε,
αν ήσουν εδώ, δε θα πέθαινε ο αδερφός μου. Γνωρίζω-πιστεύω όμως, πως και τώρα,
αν ζητήσεις απ’ το Θεό να τον αναστήσει, όχι δε θα σου πει». «Ο αδερφός σου θα αναστηθεί», της λέει
ήρεμος για την ώρα ο Χριστός. «Γνωρίζω-πιστεύω πως θα αναστηθεί στην ανάσταση
της έσχατης μέρας», του απαντάει η Μάρθα ως
της διδαχής του πιστή. Και τότε ακούει-και ακούνε οι πάντες για πάντα-το μεγάλο λόγο, τη μεγάλη ελπίδα κι
απαντοχή ! «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η
Ζωή. Όποιος πιστεύει σ’ Εμένα, κι αν αποθάνει, θα ζήσει. Και καθένας που ζει κι
εμπιστεύεται εμένα, δε θα πεθάνει ποτέ ! Το πιστεύεις-μπορείς να το πιστέψεις-αυτό»;
«Ναι Κύριε. Το έχω πιστέψει», απαντά
εκείνη, και ομολογεί. «Εσύ είσαι ο
Χριστός-ο Μεσσίας-που περιμένουμε στον κόσμο να ‘ρθει» !
Αμέσως μετά τον αφήνει και φεύγει, ψάχνει,
βρίσκει την αδερφή της Μαρία. «Ήρθε ο Διδάσκαλος της λέει και σε ζητεί». Τρέχει
εκείνη τον βρίσκει, πέφτει στα πόδια
του, κλαίει, και του καταθέτει το ίδιο παράπονο, τον ίδιο καημό. «Κύριε αν
ήσουν εδώ, δε θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου». Το πράγμα έτσι φτάνει στην
κορύφωση. Λυπάται, αναταράζεται μέσα του όλος, δακρύζει, τίποτα δεν κρύβει ο Χριστός. «Κοίτα πόσο αγαπούσε το Λάζαρο», ακούγεται μέσα απ’ το πλήθος με
θαυμασμό …
«Βγάλτε
πέτρα από το μνήμα», λέει επιβλητικά ο Ιησούς Χριστός. «Μη, Κύριε, μη, είναι τέταρτη μέρα στο μνήμα και θα μυρίζει άσχημα»,
φωνάζει με αγωνία η Μάρθα. «Μα δε σου
είπα εάν πιστέψεις θα δεις τη δύναμη του Θεού», την κόβει παρευθύς ο Κύριος
... Όλα είχαν γίνει ως ήθελε Εκείνος, και πίστευαν, αλήθεια, πόσοι πολλοί; Ο Λάζαρος πάντως ζωντανός
και πάλι είναι ανάμεσα στους περιχαρείς δικούς του, και όχι μόνο, εδώ στη γη ! Και το πράγμα-θαύμα πιάνει να προκαλεί, να σηκώνει, επόμενο
ήταν, μεγάλο, πολύ μεγάλο θαυμασμό στο
λαό …
«Έξι μέρες πριν το Πάσχα, γράφει ο Ιωάννης,
στη Βηθανία παρατέθηκε Δείπνο, έγινε μεγάλη ευχαριστία, εκδηλώθηκε ανείπωτα
μεγάλη χαρά με το Λάζαρο παρόντα. Και η Μαρία άλειψε με πολύτιμο μύρο και
σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια του Χριστού … Κι εκδήλωσε τάχα μου
ενδιαφέρον για τους φτωχούς, για τα άσκοπα χαμένα λεφτά του μύρου, Ιούδας ο
κλέφτης, και με την αύριο ο προδότης
για τριάντα πενταροδεκάρες του Ιησού Χριστού … Και το χειρότερο, συνεχίζει ο
Ιωάννης, ανήσυχο το θρησκευτικό
κατεστημένο είπε να βγάλει από τη μέση το Λάζαρο … Και έφτασε, τι φοβερό,
τι τραγικό, τι άλλο, δεν ξέρω Θεέ μου, και να πω δεν μπορώ, στο απερίγραπτα πιο
φοβερό, να σταυρώσει το Σωτήρα του
κόσμου, το θείο Διδάσκαλο, τον από κάθε πλευρά Ευεργέτη και των ίδιων αυτών
!
Ως φαίνεται, αλλά τι μοιραίο, είχε
καταλάβει, αυτό που δεν καταλαβαίνουμε ίσως πολλοί χριστιανοί ! Όσο κι αν το
ψάλλουμε Σάββατο στη γιορτή του Λαζάρου κάθε χρονιά, και με την αύριο της
θριαμβικής εισόδου του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ. Ότι, δηλαδή, η Ανάσταση του
Λαζάρου από το Χριστό ήταν το προμήνυμα,
η πίστωση, ως διαλαλεί ο Ύμνος-«πιστούμενος»- της αιώνιας Ανάστασης και ζωής όσων πολλών στους αιώνες των αιώνων θα
πιστεύουν-εμπιστεύονται-αγαπούν τον και άνθρωπο και Θεό Ιησού Χριστό !
Καλή όσο καθένας μπορεί Αγία και Μεγάλη
Εβδομάδα. Καλή Ανάσταση ! Καλό Πάσχα-πέρασμα έστω και κάτι λίγο ψηλότερα …
Αθανάσιος Κοτταδάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου