Ούτος ο Άγιος Θαλλέλαιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού, εν έτει σπδ’ [284], καταγόμενος από μίαν χώραν της Φοινίκης, ονομαζομένην Λίβανον, υιός πατρός μεν, Βερουκίου Αρχιερέως των Χριστιανών, μητρός δε, Ρωμυλίας. Μαθών δε ούτος την ιατρικήν τέχνην, και κρυπτόμενος μέσα εις ένα ελαιώνα, δια τον φόβον των ειδωλολατρών, επιάσθη ως Χριστιανός κατά την πόλιν Ανάζαρβον, την ευρισκομένην εις την δευτέραν των Κιλίκων επαρχίαν, και εφέρθη εις τον άρχοντα Θεόδωρον, ο οποίος, επειδή δεν εδυνήθη να πείση τον Άγιον δια να θυσιάση εις τα είδωλα, τούτου χάριν επρόσταξε να τρυπήσουν τους αστραγάλους του, και να περάσουν σχοινίον από αυτούς, έπειτα να κρεμάσουν αυτόν κατακέφαλα. Οι υπηρέται λοιπόν ενόμισαν ότι έκαμαν την προσταγήν του άρχοντος, και ετρύπησαν τους αστραγάλους του Αγίου, και τον εκρέμασαν. Τη δε αληθεία, ούτε τον ετρύπησαν, ούτε τον εκρέμασαν, επατάχθησαν γαρ από αορασίαν, και αλλοιωθέντες τον νουν από κάποιαν θείαν δύναμιν, δεν ήξευραν τι έκαμναν, διότι τρυπήσαντες ένα ξύλον, εκρέμασαν αυτό αντί του Αγίου.
Όθεν ο άρχων νομίσας, ότι τον περιπαίζουν οι στρατιώται, έδειρεν αυτούς. Δύω δε από αυτούς, Αλέξανδρος και Αστέριος ονομαζόμενοι, βλέποντες το τοιούτον παράδοξον, επίστευσαν εις τον Χριστόν. Δια τούτο απεκεφαλίσθησαν, και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.Απορήσας δε ο ηγεμών και μη ηξεύρωντας τι να κάμη,
επεχείρησε μόνος δια να τρυπήση τους αστραγάλους του Αγίου. Και καθώς εβουλήθη
να σηκωθή από τον θρόνον, ω του θαύματος! εκόλλησεν ο θρόνος οπίσω εις την
ράχιν του, και δεν εδύνετο πλέον να σηκωθή. Ο δε Άγιος συμπονέσας αυτόν,
επροσευχήθη, και ούτω δια της προσευχής του εξεκόλλησεν ο θρόνος από την ράχιν
του. Όθεν δια το θαυμάσιον τούτο, πολλοί Έλληνες επίστευσαν εις τον Χριστόν. Ο
δε ηγεμών έμεινε πάλιν πεπωρωμενος από την απιστίαν. Δια τούτο και πάλιν επεχείρησε
να τρυπήση τους αστραγάλους του Αγίου, και ω του θαύματος! ευθύς εξηράνθησαν τα
χέρια του. Αλλ’ όμως ο Άγιος μη αποδιδούς κακόν αντί κακού, πάλιν ιάτρεύσε τας
χείρας του αχαρίστου. Επιμένων δε ο ηγεμών εις την απιστίαν, επρόσταξε να
ρίψουν τον Άγιον μέσα εις την θάλασσαν, από την οποίαν ευγήκεν ο Μάρτυς
αβλαβής, φορώντας ένα άσπρον φόρεμα. Μετά ταύτα εδόθη ο Άγιος εις τα θηρία δια
να τον φάγουν, εφυλάχθη όμως και από αυτά αβλαβής δια της θείας χάριτος.
Τελευταίον δε απεκεφαλίσθη εις την Έδεσαν της πόλεως Αιγαίων, και ούτως έλαβε
τον του μαρτυρίου ακήρατον στέφανον. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον
μαρτυρικόν του Ναόν, ο οποίος ευρίσκεται μέσα εις τον Άγιον Μάρτυρα Αγαθόνικον.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου