Το βλέμμα της ανεμώνης - Νίκος Παλουμπιώτης

26 Ιουνίου, Ημέρα κατά των Ναρκωτικών
 

Το βλέμμα της ανεμώνης

Νίκος Παλουμπιώτης

Η νύχτα έσυρε στο κράσπεδο του δρόμου την απόγνωση
Το θρόισμα του Θέρους ζεστό
Τις κραυγές του κλάξον Σάββατο βράδυ ακούγοντας
Συνήθισες να σκέφτεσαι πως η μέρα δεν θα ‘ρθει
Τα παιδικά χρόνια τα έχασες, από φόβο αντικαταστάθηκαν
Όταν ήσουν μικρό αγόρι άλλα μικρά αγόρια σου μιλούσαν
Τώρα που μεγαλώσατε φοβούνται από αυτό που βλέπουν
Σου είχαν μάθει να είσαι κυνικός, αναλυτικός
Ήθελαν να νιώσουν ότι είσαι αποδεκτός, σεβαστός, ευπαρουσίαστος
Ένα λαχανικό, της συνομοταξίας των ανέραστων της βοτανολογίας
Των καθώς πρέπει της στυγνής πατριαρχίας
Και ύστερα μια πίκρα στην ψυχή σαν ήττα
Πάγος σαν ατσάλι, κοφτερό το ξερό ψωμί της μοναξιάς
Με τα όνειρα στα απολεσθέντα
Μιας ευαίσθητης καρδιάς σαν ροκ μπαλάντα
Την επαύριο μια σκιά που σου ‘ταζε τα πάντα
Το φευγιό, το ψέμα, η άγνοια, ο γυάλινος κόσμος
Παραπατά σε σκοτεινό δάσος η παραίσθηση
Τζούρα διαταραγμένης αντίληψης
Δυνάμεις τάχα άτρωτες στις φλέβες
Ταΐζει το δρόμο η αφέντρα του υποκόσμου
Παρακαλά να φύγει, αναγκάζεται να μείνει
Ο τόπος της καρδιάς πεδίο μάχης
Το πολύτιμο πεπρωμένο ένα τίποτα,
Μα η αυγή ήταν εκεί, στη νέα αρχή
Πιο όμορφη, αληθινή, ερωτική
Κάθε βήμα και ανάσα στις σκάλες του λαβύρινθου
Στο έβγα για ζωή στο ξέφωτο που μερικές φορές αγαπούσε
Δεν πρόλαβε
Με βλέμμα ανοιχτή ανεμώνη τα ενδόμυχα ψιθυρίζει
Μάταιη ζωή, μάταιος θάνατος στο θρόισμα του θέρους
Το βουητό των αυτοκινήτων Σάββατο βράδυ ακούγοντας.