«Εἶμαι ὁ Γερβάσιος!» - «Κ.Π.»

 «Εἶμαι ὁ Γερβάσιος!»

«Κ.Π.»

         Ἡ Χρύσα μὲ ὑπομονὴ ἀντιμετωπίζει τὴν εἰσαγωγή της στὸ Νοσοκομεῖο. Σήμερα μπαίνει βιαστικὴ στὸ θάλαμο μία νέα Γιατρός, μὲ τοὺς ἰατρικοὺς φακέλους στὴν ἀγκαλιά της. Τὸ μάτι της καρφώνεται στὸ κομοδίνο τῆς ἀσθενοῦς. Τί βλέπει ἐκεῖ μὲ ἀπορία; Ἕνα δίπτυχο ἐνθύμιο μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γερβασίου μπροστά. Πετάει τοὺς φακέλους στὸ κρεβάτι καὶ παίρνει τὸν Ἅγιο, ποὺ τὸν παρατηρεῖ προσεκτικά.

--Ἀπίστευτο! Αὐτὸς εἶναι! Ὄχι, δὲν κάνω λάθος! Αὐτὸς εἶναι ὁλόιδιος!Τὰ χέρια της  τρέμουν, τὰ μάτια της ὑγραίνονται, ἡ φωνὴ της σπάει.

--Μὲ συγχωρεῖτε ποὺ πού τό πῆρα χωρὶς τὴν ἄδειά σας. Τὸν γνωρίζετε αὐτὸν τὸν Ἅγιο; Καὶ προσπαθεῖ νὰ καθίσει στὴν καρέκλα.

--Γιατρέ μου, στὴν πόλη μας καὶ οἱ πέτρες τὸν γνωρίζουν. Εἶναι νέος Ἅγιος. Ἐργάστηκε ἐδῶ ὡς φλογερὸς κληρικός, μὲ ἔργα πρωτοπορειακὰ γιὰ τὴν ἐποχή του. Κοιμήθηκε στὶς 30 Ἰουνίου, ἡμέρα ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Πρὶν ἕνα χρόνο ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξή του στὴν Ἐκκλησία μας. Ἀξιαγάπητος Ἅγιος. Διαθέτουμε τὰ ἐνθύμια γιὰ νὰ τὸν γνωρίζει ὁ κόσμος…

Ἀκούει μὲ προσοχὴ  ἡ γιατρὸς καὶ ρωτάει τὴν κυρία Χρύσα,

--Μπορῶ νὰ σᾶς ἐμπιστευτῶ κάτι προσωπικό;

--Μὰ τί λέτε; Εὐχαρίστησή μου.

--Πρὶν τρεῖς μῆνες εἶχα νὰ ἀντμετωπίσω ἕνα σοβαρὸ θέμα. Τραγικό. Πονοῦσα καὶ ἔκλαιγα ἀπελπισμένη καὶ φοβισμένη. Τότε στὸν ὕπνο μου εἶδα ἕνα ὄνειρο. Ἦρθε στὸ δωμάτιό μου αὐτὸς ὁ Ἅγιος. “Είμαι ὁ Γερβάσιος. Ἔλα στὸ σπίτι μου νὰ μὲ συνανήσεις”, μοῦ εἶπε καὶ ἔφυγε. Ξύπνησα ἤρεμη καὶ ἥσυχη καθὼς θυμόμουν αὐτὸ τὸ περίεργο ὄνειρο. Τί νὰ σημαίνει; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ἄγνωστος Ἅγιος; Ποιὸς θὰ μοῦ τὰ ἐξηγήσει; Ἀλλὰ καὶ ντρεπόμουν νὰ τὸ μοιραστῶ μὲ ἄλλους…»

--Γιατρέ μου, εἶστε πολὺ εὐλογημένη. Σᾶς ἐπισκέφτηκε, σᾶς μίλησε ὁ Ἅγιος! Ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ πρόβλημά σας! Ξέρετε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἐμφανίζεται σὲ πλῆθος ἀνθρώπων, ποὺ συρρέουν στὸ προσκύνημά του καὶ ἀλλάζει ἡ ζωή τους στὸ καλύτερο.

         Γιὰ νὰ ἐνισχυθεῖτε περισσότερο θὰ σᾶς ὁμολογήσω μία δική μας ἐμπειρία: Ὅταν γινόταν ἡ ἀνακομιδὴ τῶν ὀσιακῶν του λειψάνων, ὁ γιὸς μας δέχτηκε τηλεφώνημα ἀπὸ φίλο του, ποὺ ζεῖ στὴν Ἀθήνα. --Ανδρέα, γνωρίζεις κανένα καλόγερο πού τὸν λένε Γερβάσιο; --Ὄχι, φίλε μου, ἀπαντᾶ αἰφνιδιασμένος. Γιατί; Πῶς καὶ ρωτᾶς γιὰ αὐτόν; --Τὸν εἶδα στὸν ὕπνο μου ἀπόψε –«Εἶμαι ὁ Γερβάσιος», μοῦ λέει. Ἔλα στὴν Πάτρα νὰ μὲ συναντήσεις!” “Πῶ πῶ, φίλε. Τί μοῦ λὲς τώρα…! Ἄκου. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ γίνεται στὸν τάφο του ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του. Πλήθη κόσμου, κλῆρος καὶ λαὸς τὴν παρακολουθοῦν. Ἔχει ζωντανὴ σύνδεση ὁ Λύχνος. Μπὲς νὰ δεῖς. Εὐωδιάζει ὁ τόπος! Νὰ ΄ρθεῖς νὰ πᾶμε μαζί. Φιλαράκο μου, σὲ ἐπισκέφτηκε ὁ Ἅγιος! Μεγάλη εὐλογία γιά σένα καί γιά τήν Πάτρα…

--Εἶναι θαυμαστὰ αὐτὰ ποὺ μαθαίνω σήμερα. Θὰ μοῦ μιλήσετε λίγο γιὰ Αὐτόν; εἶπε ἡ Γιατρός.

--Εὐχαρίστως, τὰ περισσότερα θὰ τὰ βρεῖτε πίσω ἀπὸ τὴν εἰκόνα του. Εἶναι ἕνα σύντομο βιογραφικό του, μέχρι νὰ πάτε στὸ ἱερό του Προσκύνημα… Ἡ κυρία ἔλεγε καὶ ἡ Γιατρὸς ἄκουγε ἀπνευστί.

--Γιατρέ μου, κάτι καλό σᾶς ἑτοιμάζει, γιὰ νὰ σᾶς καλέσει. Κάνει πολλὰ θαύματα. Πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ πάτε. Ἐξάλλου σᾶς περιμένει. Εἶστε καλεσμένη του. Μεγάλο θαῦμα ζήσατε! Τῆς ἔδωσε πληροφορίες γιὰ τὸν τόπο τὸν ἱερὸ καὶ τὸ τηλέφωνο τοῦ ἱερέως ποὺ διακονεῖ ἐκεῖ. Μάλιστα τοῦ τηλεφώνησε καὶ ἡ κυρία καὶ τὸν ἐνημέρωσε γιὰ τὸ συμβάν.

          Ἡ Γιατρὸς καταφιλώντας τὴν εἰκόνα του, ἔφυγε ἀπὸ τὸ δωμάτιο πολὺ συγκινημένη ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὴν κυρία Χρύσα καὶ ξέχασε τοὺς φακέλους ἐκεῖ στὸ κρεβάτι της. Ἐκείνη δοξολόγησε τὸν Ἅγιο καὶ τὸν ἱκέτευσε θερμὰ νὰ ἀναλάβει τὴν νέα Γιατρὸ τοῦ Νοσοκομείου.

       «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ…» Οἱ ἀδελφοί μας, οἱ φίλοι μας, οἱ βοηθοὶ καὶ προστάτες μας, οἱ Ἅγιοι! Μᾶς ἀναζητοῦν μὲ κάθε τρόπο, δημιουργώντας μας «ὧρες χάριτος». Ὧρες γιὰ ἐπιστροφὴ στὸ Χριστὸ μέσω τῶν Ἁγίων Του, ποὺ τόσο ἀγαποῦν καὶ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν ἄνθρωπο. «Νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, νῦν ἡμέρα σωτηρίας». Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ ἀσφαλεῖς ὁδοδεῖκτες μας. Διότι εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ἐφαρμόζεται καὶ σώζει πάντοτε.

Ἅγιε Γερβάσιε, Διδάσκαλε τῶν Πατρῶν, πρέσβευε ὑπὲρ ἠμῶν.  ΑΜΗΝ!

«Κ.Π.»