«Ἐκ τῶν καρπῶν
αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε
αὐτούς».
(Ματθ. 7,16)
25 Χρόνια προσφοράς στην Εκκλησία, στην Κοινωνία
και στον συνάνθρωπο διαγράφονται μονοκονδυλιά.
Ο π. Ευάγγελος Αρώνης,
ο καλός ιερεύς του Μεγανησίου μας,
τούτες τις ώρες δοκιμάζεται σκληρά.
πώς παραλαμβάνεις έναν τόπο,
πώς οργανώνεις τις ενορίες του,
πώς ανακαινίζεις τους ναούς του,
πώς αξιοποιείς τις δυνατότητες του
και πάνω απ’ όλα
πώς στέκεσαι επί ένα τέταρτο του αιώνος
δίπλα στους ανθρώπους του,
πάρα ταύτα καλείται να αντιμετωπίσει
μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.
Ως Μεγανησιώτες
στεκόμαστε δίπλα του
και μαζί του.
Τώρα και πάντοτε.
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ.
π.Θεόδωρος
Μπουλιέρης
Μου το έστειλαν σε mail από το FB. Δεν γνωρίζω τι συνέβη. Γνωρίζω τον π.
Ευάγγελο Αρώνη ο οποίος διαθέτει
ιερατικό ήθος και είναι σεβαστός και αγαπητός στο Μεγανήσι και την Λευκάδα. Είναι πρότυπο του καλού και ταπεινού εφημερίου
ποιμένα με σπουδαία δράση και προσφορά.
10 σχόλια:
Διαβάστε το τι συνέβη https://meganisilife.wordpress.com/2026/09/19/%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%af%ce%ba%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%ad%ce%ba%ce%ba/?fbclid=IwY2xjawUbJMRwZG9mAWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR6lA1HuYQEENMWszJQUOzyDww-O6pPTFg53IvKZixlPeByvUeI0BVcwaqclzg_aem_25kmhM_Y5kOF36S2wIKUyQ.
Ας ελπίσουμε να υπάρξει καταλλαγή.
"Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται" και δεν ισχύει για τον π. Ευάγγελο!
Ο Λευκάδος που φημίζεται για την "ταπείνωσή" του, έβαλε σε αργία έναν αγωνιστή ιερέα, για ποιο λόγο, γιατί έπεσε μεσα στο στασίδι του Επισκόπου, μιας και ο θρόνος είναι το σύνθρονο πίσω από την Αγία Τράπεζα και όχι αυτός, προσέβαλλε την ματαιοδοξία του, τι λες τώρα να σπάσει το ξύλο και να πέσει μέσα;;; Ντράπηκε το ποίμνιο...
Λοιπόν, ντράπηκε και η ντροπή, ας τους μαζέψει κάποιος...
Ο Λευκάδος!
Όχι βρε παιδιά..." λάθος".. κάπου αλλού θα έγινε!
Ο παπαδάκος για τα "βαριά" και τα "ελαφριά"...
Να γίνουν μαρμάρινοι οι θρόνοι να αντέχουν την "βαρύτητα"των σημερινών επισκόπων, οι οποίοι δεν έχουν την βαρύτητα των παλαιών!
ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΑΔΥΝΑΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ....!
Τὰ «παρ' ὀλίγον» ἀτυχήματα παραχωροῦνται ἀπὸ τὴ Θεία Πρόνοια ὡς ἀφορμὲς νήψης, μετανοίας καὶ ἐνθύμησης τῆς θνητότητας, ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος...
Ὅταν ὁ παθῶν τὰ προσπερνᾶ μὲ οἴηση , ἐγωισμὸ καὶ ἐπαρσηυ, χάνει τὴν εὐκαιρία τῆς πνευματικῆς θεραπείας...
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία δὲν εἶναι κοσμικὴ κυριαρχία καὶ δεσποτικὰ τερτίπια... ἀλλὰ σταυρὸς καὶ διακονία «ὁ θέλων ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος».
Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει ὅτι ὁ ἀληθινὸς ποιμένας πενθεῖ μὲ τοὺς πενθοῦντες καὶ δὲν ἐπιδεικνύει κοσμικὰ ἀξιώματα, τὰ ὁποῖα εἶναι πρόσκαιρα καὶ μάταια...
Πόσο μᾶλλον ὅταν ἐπιβάλει ἀδίκως ἐπιτίμια, προκαλεῖ τὸν σκανδαλισμό...και ἔτσι ἐπέρχεται ὁ τραυματισμὸς τῶν ψυχῶν τοῦ λαοῦ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀλαζονεία τῶν ποιμένων τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ βαρὺ ἁμάρτημα.
Κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ἡ ἱερωσύνη ἀπαιτεῖ ταπεινοφροσύνη...όταν μετατρέπεται σὲ ἐπίδειξη ἰσχύος, ἀπομακρύνει τοὺς πιστοὺς ἀντὶ νὰ τοὺς παρηγορεῖ...
Καὶ ὁ «Τρισμέγιστος»
Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἀναφέρει σὲ κήρυγμα του: «Ἂν σᾶς πῶ πῶς γίνονται οἱ ἐκλογές των δεσποτάδων σήμερα, θὰ τραβᾶτε τὰ μαλλιά σας. Φρίκη!»
Παρὰ τὴ δίκαιη θλίψη γιὰ τὰ σφάλματα τῶν ποιμένων, ὁ Ἅγιος Παΐσιος καὶ οἱ Πατέρες συνιστοῦν προσευχὴ ἀντὶ γιὰ ὀργή...
Λέγει ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Θὰ ἔρθῃ καιρός, ποὺ θὰ παὺσῃ ἡ ἁρμονία μεταξὺ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ.
Κλείνω με τὸν λόγο του ἐν ἁγίοις Ἐπίσκοπο τῆς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας ...
«Ὅπως εἶχα πεῖ κατὰ τὴν ἐνθρονιστήρια ὁμιλία μου, δὲν θέλω νὰ εἶμαι δεσπότης, ἀλλὰ πατέρας, ἀδελφός, ὑπηρέτης. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιστεύω μου καὶ αὐτὸ προσπαθῶ νὰ κάνω, ἀνεξάρτητα ἂν μερικοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ὑπακοή, τὴν ἀγάπη τὴν θεωροῦν ἀδυναμία....Δεν μὲ ἐνδιαφέρουν οἱ ἐξουσίες, ὅσο κι ἂν φαίνεται παράξενο, μὲ ἐνδιαφέρει ἡ διακονία.»
Ὁ πιστὸς καλεῖται νὰ διακρίνει τὸ Ἀξίωμα ἀπὸ τὸ πρόσωπο, νὰ προσεύχεται γιὰ τὴ μετάνοιά των και νὰ ζητᾶ τὴν παρηγοριὰ ἀπ' εὐθείας ἀπὸ τὸν «Ποιμένα» Χριστό... ποὺ εἶναι ὁ μόνος λυτρωτής.
Έτσι αγιάζουν οι ευλαβείς κληρικοί.
Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η εκκλησιαστική ζωή, αντί να φανερώνει το πρόσωπο της αγάπης, της μακροθυμίας, της αδελφοσύνης και της καταλλαγής, διολισθαίνει σε συμπεριφορές που πληγώνουν βαθιά ανθρώπους που είναι συνειδητά μέλη της εκκλησίας.
Δημοσίευση σχολίου