Όταν η Αριστερά υποκλίνεται στην μοναρχία

 Όταν η Αριστερά υποκλίνεται στην μοναρχία

Ο θάνατος του Βασιλέως Χάραλντ Ε' της Νορβηγίας και οι απρόσμενες δηλώσεις σεβασμού από την νορβηγική Αριστερά

Χρήστος Ζαμπούνης

Η 9η Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους δεν συνδέεται μόνον με την πάνδημο κηδεία του Βασιλέως Χάραλντ Ε’ της Νορβηγίας.

Μαζί του «εκηδεύθη» και η ιδεοληψία ότι οι κομμουνισταί και οι σοσιαλισταί είναι εξ’ ορισμού αντιβασιλικοί.

Το βράδυ του επιθανάτιου ρόγχου του Χάραλντ έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον Νορβηγό γαμβρό του.

Φορτισμένος συγκινησιακώς από την απώλεια του βασιλέως του, μου είπε επί λέξει: «Διάβασε, σε παρακαλώ, την ανάρτηση του Μιμίρ Κριστιάνσεν του Κόκκινου Κόμματος. Δεν το πιστεύουν τα μάτια μου».

Ποιος είναι ο Μιμίρ; Βουλευτής της «Άπω Αριστεράς», με μαρξιστικές και αντικαπιταλιστικές πεποιθήσεις.

Έγραψε, λοιπόν, ο 40χρονος φέρελπις πολιτικός: «Οι Νορβηγοί βασιλείς, ίσως περισσότερο από πολλούς αιρετούς αξιωματούχους, έχουν καταλάβει ότι πρέπει να είναι υπηρέτες του λαού και όχι αφέντες του λαού (…)

Ο Βασιλεύς Χάραλντ συνέχισε αυτή την παράδοση ως εθνικό σημείο συγκεντρώσεως, προσφάτως, κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν όλη η χώρα πήγε στην Πλατεία του Παλατιού για να “ξυπνήσει” τον Βασιλέα και να ηρεμήσει (…)

Στον πραγματικό κόσμο ο Βασιλεύς και οι προκάτοχοί του έχουν κάνει τόση λαμπρή δουλειά ως λαϊκοί μονάρχες που δεν είχαμε ανάγκη από δημοκρατία (σ.σ. Εννοεί την αβασίλευτο)».

Κάνοντας μία αυθαίρετη αναγωγή με τα καθ’ ημάς, ας φαντασθούμε μία αντίστοιχη ανακοίνωση από τον Γιάνη Βαρουφάκη ή τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Ετέρα ανακοίνωσις του Σοσιαλιστικού Αριστερού Κόμματος της Νορβηγίας, μετά την εκδημία:

«Με βαθιά θλίψη λάβαμε την είδηση του θανάτου του Βασιλέα. Ένας αληθινός Βασιλεύς του λαού και ένας άνθρωπος της τιμής έφυγε από τη ζωή.

Ο Βασιλεύς κατάφερε να φέρει τον λαό πιο κοντά στις πιο σκοτεινές και όμορφες στιγμές μας, στην καθημερινή ζωή, στους εορτασμούς και στο πένθος».

Κλείνω με το σχόλιο της Μαρί Σκουρντάλ, στην αριστερή εφημερίδα «Klassekampen»:

«Το 1905, η μεγάλη πλειοψηφία του νορβηγικού λαού εξέλεξε τον Δανό πρίγκηπα Κάρολο ως Βασιλέα σε δημοψήφισμα. Αυτό μας έδωσε επίσης μία μοναρχία ως μορφή διακυβερνήσεως για το νέο ανεξάρτητο έθνος (…)

Ο πρίγκηπας Κάρολος είχε οικογενειακούς δεσμούς με τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, κάτι που ήταν πλεονέκτημα.

Επιπλέον, πίστευαν ότι ήταν λογικό να υπάρχει μία ενωτική φιγούρα για μία νέα χώρα (…) Τώρα ο βασιλεύς Χάραλντ είναι νεκρός.

Έφερε έναν ζεστό και συμπεριληπτικό ανθρωπισμό στο βασιλικό οίκο και συνέβαλε σχεδόν μόνος του στον νορβηγικό ανθρωπισμό που αγκαλιάζει όλους όσοι ζουν σε αυτή τη χώρα».

Η ελληνική συγγένεια

Αρκετοί τηλεθεαταί ίσως να απορήσουν για την τιμητική θέση που είχαν τα μέλη της βασιλικής οικογενείας –πρώην Βασιλεύς των Ελλήνων ήταν ο Κωνσταντίνος, αλλά η σύζυγος και τα παιδιά δεν χάνουν τους τίτλους τους– στην κηδεία του Βασιλέως Χάραλντ Ε’.

Ο κύριος λόγος είναι η κοινή δανική καταγωγή, από τον βασιλικό οίκο Schleswing – Holstein – Sonderburg – Gluksburg. Ας επιχειρήσουμες μία ιστορική αναδρομή.

Ο Βασιλεύς Χριστιανός Θ’ της Δανίας (1828-1906) ή άλλως πώς αποκαλούμενος «πενθερός της Ευρώπης», απέκτησε έξι παιδιά. Από αυτά, τα τέσσερα ανήλθον σε βασιλικούς ή αυτοκρατορικούς θρόνους.

Η Αλεξάνδρα (1844-1925) μέσω του γάμου της με τον Βασιλέα Εδουάρδο της Αγγλίας εβασίλευσε στην Αγγλία. Ο Γεώργιος Α’ (1845-1913) εξελέγη από την Ελληνική Εθνοσυνέλευση Βασιλεύς των Ελλήνων.

Η Δάγκμαρ (1847-1928) εβασίλευσε μέσω του γάμου της με τον τσάρο Αλέξανδρο Γ’ στην Ρωσία, έως το 1917 και την Επανάσταση των Μπολσεβίκων.

Ο εγγονός του Χριστιανού Θ’, Κάρολος, υιός του πρωτότοκου Βασιλέως Φρειδερίκου Η’, εξελέγη στον θρόνο της Νορβηγίας με την ανεξαρτητοποίηση της χώρας το 1905.

Η βασίλισσα Άννα-Μαρία είναι κόρη του Φρειδερίκου Θ’ της Δανίας (1899-1972), ενώ ο Κωνσταντίνος Β’, Βασιλεύς των Ελλήνων (1940-2023), ήταν δισέγγονος του Χριστιανού Θ’, αφού ο προπάππος του Γεώργιος Α’ της Ελλάδος ήταν ο δευτερότοκος υιός του. Άρα και οι δύο ήσαν δεύτεροι εξάδελφοι του εκλιπόντος.

Πέραν, όμως, των δυναστικών δεσμών, μία ισχυρή φιλία ανεπτύχθη ανάμεσα στους δύο άνδρες και στις συζύγους τους, με καθοριστική στιγμή την συμμετοχή των δύο Βασιλέων στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960.

Ο Κωνσταντίνος ανήλθε στο βάθρο του νικητού στο άθλημα της ιστιοπλοΐας χαρίζοντας το πρώτο χρυσό μετάλλιο, μετά τον Τσικλητήρα το 1912.

Ο Χάραλντ τον υπεστήριξε παντοιοτρόπως όταν έχασε τον θρόνο του, μετά το αντικίνημα του 1967.

Η οικειότης μεταξύ των δύο οικογενειών μετεφέρθη και στην επόμενη γενεά, όταν το πριγκηπικό ζεύγος του Παύλου και της Μαρί-Σαντάλ εφιλοξένησαν τον διάδοχο τότε του θρόνου Χάακον και την σύζυγό του Μέτε-Μέριτ, στο Πόρτο Χέλι.

Εκεί ο γράφων είχε την ευκαιρία να τους γνωρίσει στα πλαίσια μίας φωτογραφίσεως για το περιοδικό «Life&Style» στις αρχές του 21ου αιώνος.

Συνομίλησαν μάλιστα τηλεφωνικώς  με τον Νορβηγό γαμβρό του.

Πηγή: Η Βραδυνή