20 Οκτωβρίου, εορτή οσίου Γερασίμου του εν Κεφαλληνία - π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

20 Οκτωβρίου, εορτή οσίου Γερασίμου του εν Κεφαλληνία

Πρωτοπρεσβύτερος Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Ο Άγιος Γεράσιμος η δόξα την ορθοδόξων και των Κεφαλλήνων

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του οσίου Γερασίμου του εν Κεφαλληνία.

Δεν υπάρχει Κεφαλλονίτης και ορθόδοξος Έλληνας που να μην έχει ακουστά ή να μην συγκλονίζεται από το άκουσμα του ονόματός του.

Ξεκίνησε από την επιφανή οικογένεια των Νοταράδων στα Τρίκαλα της Κορινθίας  και διάγραψε μία φωτεινή πορεία συνεπούς χριστιανικής ζωής, μιας ζωής αφιερωμένης στον Χριστό, με σταθμούς στο Άγιο Όρος , την Κωνσταντινούπολη, τα Ιεροσόλυμα, την Ζάκυνθο και τέλος στην Κεφαλληνιά.

Από την Εκκλησία ονομάστηκε νέος ασκητής, γιατί η χριστομίμητη ζωή του δεν είθχε να ζηλέψει τίποτε από τη ζωή των αρχαίων  ασκητών

Ο Άγιος Γεράσιμος μπορούσε να υποστηρίζει αυτό που έλεγε ο απόστολος Παύλος : «ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός».

Αυτός ήταν το νόημα, ο σκοπός, ο λόγος της ζωής του.

Δεν ζήλεψε τη δόξα του κόσμου, αλλά έζησε συντροφιά με τον Χριστό, ξένος προς το πνεύμα του κόσμου τούτου, όπου οδήγησε μάλιστα ψυχές των παρθένων που ζητούν να έχουν πνευματικό τους πατέρα κα οδηγό στο μοναστήρι που ίδρυσε στα Ομαλά Κεφαλληνίας. Η χάρη του Θεού πλήρωσε όλη την ύπαρξή του και μετά την κοίμησή του. Η χάρη του Θεού Τον γέμισε χαρίσματα πνευματικά: θεραπείες ψυχών και σωμάτων, φυγάδευση δαιμόνων, διάκριση

Διορατικότητα, προπαντός όμως να παρηγορεί τους θλιμμένους, να στηρίζει τους απελπισμένους και να στερεώνει την πιστή των ταλαιπωρημένων

Έτσι μετά την εκδημία στις  15 Αυγούστου 1579 το ιερό του  λείψανο χωρίς καμία ανθρώπινη επέμβαση έμεινε άφθαρτο κα ακέραιο σε πείσμα των φυσικών νόμων.

Ο Άγιος Γεράσιμος αναγνωρίστηκε Άγιος από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Λούκαρη το έτος 1626 μ. Χ.

Αν θέλουμε να δούμε τα γενικά γνωρίσματα της ζωής του Αγίου και τα γνωρίσματα του σύγχρονου ανθρώπου, θα μπορούσαμε να σημειώσεις τα εξής:

1.       Ο σύγχρονης άνθρωπος  διαθέτει περίσσια αυτάρκεια και αλαζονεία. Το πνεύμα της εποχής μας είναι: δεν έχουμε ανάγκη από την βοήθεια του Θεού. Όλα τα αντιμετωπίζουμε με τις δικές μας και μόνον δυνάμεις:

-        Τη φτώχεια με τη φιλία των πλουσίων και ισχυρών του  κόσμου.

-        Την Άμυνα της χώρας με τα ισχυρά όπλα.

-        Την απαιδευσία με τη συγκρότηση καλύτερης παιδείας.

-        Την αρρώστια με τη βοήθεια της σύγχρονης επιστήμης.

Η πείρα όμως μας πείθει για το εντελώς αντίθετο. Ο άνθρωπος είναι ανίσχυρος μπροστά στο φυσικό κακό, αλλά και στο ηθικό. Κυριαρχούμαστε από τα πάθη και τις αδυναμίες.

               Ο Άγιος όμως εξαρτάται απόλυτα από τον Θεό. Δεν εξαρτάται από τις δικές του δυνάμεις, εγκαταλείπεται στα χέρια και την πρόνοια του Θεού

2.       Άλλο γνώρισμα της εποχής μας είναι η σαρκολατρεία. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει υπερτιμήσει τη σάρκα και  ενδιαφέρεται μόνο για την ικανοποίηση των επιθυμιών του. Επιδιώκουμε  ‘ο, τι  προξενεί ικανοποίηση. Ο άνθρωπος πορεύεται οπίσω τω επιθυμιών του.

Ο  Άγιος όμως έχει διαφορετική θεώρηση της ζωής. Αντί να παραδώσει το σώμα  και το πνεύμα του στις σαρκικές απολαύσεις, τα παρέδωσε στον Θεό, διότι φρονεί τα του πνεύματος που είναι χαρά, ειρήνη, πίστη, εγκράτεια.

3.       Κι΄ ένα άλλο γνώρισμα της σημερινής εποχής είναι η απορρόφηση από τα πρόσκαιρα. Ο σύγχρονος άνθρωπος ακόμη απορροφάται από τα πρόσκαιρα και απολαμβάνει τα τωρινά. Το μέλλον δεν τον απασχολεί, δεν τον ενδιαφέρει για το τι θα γίνει μετά τον θάνατό του.  Ζει σαν να μην υπάρχει αιώνια ζωή.

Ο ‘Άγιος όμως γνωρίζει, ότι «ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά τον μέλλουσαν επιζητούμεν». Ο χρόνος για τον Άγιο έχει άλλη διάσταση. Βλέπει μακριά. Δεν σταματά την πορεία της ζωής του στα λίγα και πονεμένα χρόνια. Αξιοποίησε το γήινο αυτό χρόνο με την προοπτική την αιωνιότητα. Γι΄ αυτό έγινε αγωνιστής και εραστής της αιωνιότητας.

               Αγαπητοί,

               Τελικά γνωρίσματα της ζωής του αγίου μας  είναι:

-Η εξάρτηση από τον Θεό.

-Πρωτείο στην πνευματική ζωή.

-Σταθερή πορεία προς τον Θεό.

Και  όλα αυτά τα συμπλήρωνε η ταπεινοφροσύνη του, έγερνε το κεφά λι του σαν μεστωμένο   στάχυ. Έγινε το καύχημα της Εκκλησίας και των Ορθοδόξων.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τον Άγιο πρέπει να εμπνευστούμε από την αγωνιστική και ασκητική ζωή του και από τα στοιχεία που την στολίζουν του, ‘τότε θα έχουμε τη βεβαιότητα ότι οι πρεσβείες του θα είναι πάντοτε  μαζί μας.

Π. Γ. ΣΤ.