Ούτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει τδ’ [304], καταγόμενος από την πόλιν της Νικομηδείας, υιός πατρός μεν Έλληνος, Ευστοργίου ονομαζομένου, μητρός δε, εκ προγόνων ούσης Χριστιανής, καλουμένης Ευβούλης. Έμαθε δε, την μεν των σωμάτων ιατρικήν τέχνην, από κάποιον Ευφρόσυνον, όστις είχε δόξαν και φήμην μεγαλωτάτην, και εφαίνετο ότι έφθασεν εις το άκρον της ιατρικής. Την δε της ψυχής και κατά Χριστόν ιατρικήν, έμαθεν από τον Άγιον Ερμόλαον, τον Ιερέα της εν Νικομηδεία Εκκλησίας, περί ου προείπομεν εις την εικοστήν έκτην του παρόντος. Δια μέσου γαρ της κατά Χριστόν ιατρικής ταύτης, ανέστησεν ο Άγιος ένα παιδίον, οπού εδαγκάσθη από μίαν έχιδναν, και ήτον κάτω πεσμένον νεκρόν, μόνον με το να επικαλέσθη ο Άγιος το του Χριστού όνομα. Όθεν εβαπτίσθη από τον ρηθέντα Άγιον Ερμόλαον, και ωδηγήθη εις την του Χριστού πίστιν. Ο δε τρόπος του μαρτυρίου αυτού, έγινε με τοιούτον τρόπον. Ένας τυφλός επήγεν εις τον Άγιον και ιατρεύθη. Ερωτηθείς δε από τον βασιλέα, ποίος τον ιάτρευσεν; απεκρίθη, ότι ο Παντολέων (τούτο γαρ ήτον το πρώτον του όνομα) επειδή και επικαλέσθη το όνομα του Χριστού. Επρόσθεσε δε και τούτο, ότι και αυτός πιστεύει εις τον Χριστόν. Όθεν παρευθύς επρόσταξεν ο βασιλεύς και απεκεφάλισαν τον ποτέ τυφλόν, τον δε Παντολέοντα ερευνήσαντες, ευρήκαν και έφεραν ενώπιον του βασιλέως.
Και επειδή ο Άγιος ούτε με κολακείας, ούτε με
φοβερισμούς επείσθη να αρνηθή την πίστιν του Χριστού, δια τούτο έδειραν αυτόν
δυνατά, και έκαυσαν με αναμμένας λαμπάδας. Εμφανισθείς δε ο Κύριος εις τον
Άγιον με το σχήμα Ερμολάου του Ιερέως, είπεν εις αυτόν, να έχη θάρρος. Αλλά και
όταν εβάλθη ο Άγιος εις το βρασμένον μολύβι, και όταν έρριψαν αυτόν εις την
θάλασσαν, και τότε, λέγω, εφάνη ο Κύριος, ότι μαζί με τον Παντελεήμονα εβάλθη
μέσα εις αυτά, όθεν και έμεινεν αβλαβής από όλα τα βάσανα. Έπειτα εδόθη εις τα θηρία
δια να τον φάγουν, φυλαχθείς δε και από αυτά αβλαβής, εδέθη εις ένα τροχόν
καρφωμένον με μαχαίρια κοπτερά, ο οποίος από υψηλόν μέρος ερρίφθη εις τον
κατήφορον. Μετά δε ταύτα έλαβεν ο Άγιος την του θανάτου απόφασιν. Όθεν
επροσευχήθη, και τελειωθείσης της προσευχής, ήλθε θεία φωνή ονομάζουσα αυτόν
αντί Παντολέοντος Παντελεήμονα. Όταν δε έμελλε να αποκεφαλισθή ο Άγιος,
εξάπλωσεν ο δήμιος το χέρι του δια να τον κτυπήση με το σπαθί, και ω του
θαύματος! ευθύς έλυσεν ωσάν το κηρί. Όθεν οι στρατιώται βλέποντες το τοιούτον
θαυμάσιον, επίστευσαν εις τον Χριστόν. Τότε ο Άγιος κλίνας θεληματικώς την
κεφαλήν, απεκεφαλίσθη. Λέγουσι δε, ότι αντί αίμα, ευγήκε γάλα από τον λαιμόν
του, και ότι το δένδρον της ελαίας, εις το οποίον ήτον δεμένος ο Άγιος, ξηρόν
πρότερον ον, ευθύς εβλάστησε και εύγαλε καρπόν. Τελείται δε η Σύναξις αυτού και
εορτή εις την επώνυμον αυτού Εκκλησίαν.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου