«Δέν θά φᾶς αὐτό τό γλυκό;» - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

«Δέν θά φᾶς αὐτό τό γλυκό;»

Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Οἱ κοσμικοί τό πρῶτο πρᾶγμα πού ἐπιδιώκουν εἶναι νά  ἱκανοποιοῦν τήν κοιλιά τους. Φαγητά ἄνοστα, ἀλάδωτα τούς προκαλοῦν «κατάθλιψη». Ἡ νηστεία τούς φαίνεται πανύψηλο βουνό. Ἄν  δοῦν κάποιον νά ἀνεβαίνει τό βουνό, ὑποκλίνονται μπροστά τους.
Κανένας δέν ὑποκλίνεται σέ ἄνθρωπο καλοφαγᾶ· οὔτε οἱ ἴδιοι οἱ καλοφαγάδες. 
Ἦταν περίοδος τῆς νηστείας τοῦ δεκαπενταύγουστου. Ἕνα βράδυ, ἀνήμερα τοῦ «Σωτῆρος» (6 Αὐγούστου), ἕνας νεαρός ἐπισκέφθηκε τό φίλο του Σωτήρη γιά «χρόνια πολλά». Ἡ οἰκογένεια τοῦ ἑορτάζοντος δεν ἤξερε ἀπό νηστεία.
Ἡ νοικοκυρά πρόσφερε στον ἐπισκέπτη  ἀρτύσιμο γλυκό.
 -Ὄχι, δέν θά τό φάω· γιατί εἶναι ἀρτύσιμο. Εἶπε ὁ νεαρός.
- Καί δέν θά φᾶς αὐτό τό ὡραῖο γλυκό;
-Ὄχι!
  Γιά τόν νεαρό ἦταν εὔκολο νά φάει τό γλυκό· τό δύσκολο ἦταν να μήν τό φάει. Ὅμως, ὁ νεαρός ἦταν γιά τά δύσκολα· ἄλλοι, εἶναι (μόνο) γιά τά εὔκολα…
-Καί νηστεύεις ἀπό τό πρωί;! Ρώτησε ἔκπληκτη ἡ νοικοκυρά.
-Ναί!
-Σοβαρά;!
-Καί τί ἄλλο δέν τρῶς;
-Αὐγό, γάλα, τυρί, κρέας!
- Ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ;
-Ὅλο τό δεκαπενταύγουστο.
-Πώ, πώ, πώ!, ἔκανε ἡ κυρία!
Σκεφθεῖτε τί μάθημα θά ἔπαιρνε ἡ κυρία, ἄν ἄκουγε ὅτι ὁ νεαρός δέν κατέλυε λάδι ὅλο τό δεκαπενταύγουστο. Καί  τί μάθημα, ἄν ἄκουγε, ὅτι ὁ νεαρός δεν καταλύει λάδι ὅλη τη Μ. Τεσσαρακοστή.
Τέτοια ἠχηρά μαθήματα-κηρύγματα ἔχει σήμερα ἀνάγκη ὁ κόσμος· προπαντός ἀπό  τούς  ποιμένες του.
Χρυσόστομος: «Ὅση διαφορά ὑπάρχει ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί στά ἄλογα ζῶα, τόση διαφορά πρέπει νά ὑπάρχει (στά πνευματικά) ἀνάμεσα ποίμνιο καί στόν ποιμένα, γιά νά μήν πῶ καί παραπάνω!»  (P.G. 48: 633).
    Καί αὐτό πρέπει νά δείχνεται ἐμπράκτως· προπαντός στό ἀγώνισμα τῆς νηστείας.