.gif)
Αφιερωμένο σε όλους όσοι έζησανευλογημένα δειλινά σε μια χριστιανική κατασκήνωση,σε όσους σιγοψιθύρισανμαζί με τον αγαπημένο μας ποιητή«το πιο καλό δοξαστικό μου θα μένει αυτό που δεν ειπώθη»και σε όσους κρατούν ακόμη ζωντανέςεκείνες τις πολύτιμες αναμνήσεις...
Η φωτογραφία που πλαισιώνει το ποίημα
είναι με τον φακό του γδμ.
Στὸ εὐωδιασμένο τοῦτο δείλι,ποὺ ἀργοπεθαίνει μέσ’ στὰ μύρα,θέλω ν’ ἀφήσω τὴν ψυχή μουκάποιο τραγούδι νὰ Σοῦ πεῖ·μὰ ὡς νἄρθει ὁ στίχος μου στὰ χείλη,λιώνει καὶ χάνεται καὶ σβεῖ,κι’ οὔτε τὸν ἦχο πιάνει ἡ λύρακι’ οὔτε τὰ λόγια τὸ κοντύλι.Πῶς νὰ σοῦ ψάλω ὅπως τὸ θέλω,Πλάστη δικέ μου καὶ τοῦ κόσμου;Μέσα μου ἀνέκφραστ’ εἶναι πόθοι,κι’ ἔπρεπε νἄχω ἅρπες ἀγγέλων,ἦχο νὰ κάμω καὶ σκοπό μουὅ,τι γιὰ Σὲ ἡ ψυχή μου νιώθει.Τὸ πιὸ καλὸ δοξαστικό μουθὰ μένει αὐτὸ ποὺ δὲν εἰπώθη!
Γ. Βερίτης(Ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων)στὸ Γ. Βερίτη Ἅπαντα Ποιήματα, ἐκδόσεις "Ἡ Δαμασκός", Ἀθῆναι 2010 (8η
έκδοσις), ἐπιμ. Ν. Ἀρβανίτη.
3 σχόλια:
https://youtu.be/dHNSoJM6__U?si=eQ8LeH2NAJzgSUeJ Δείτε και εδώ.
ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!!
Άγνωστε, γνωστέ, καλέ φίλε, αδελφέ «Αλεξανδρέα» ποιητή, Δάσκαλε γδΜαρκάκη ως ευχαριστία σου στέλνω τα πιο κάτω με ενδεικτικό έντονο χρώμα των ψηφίων κάποιων στίχων. Άγιος ο ποιητής και αγωνιστής, άγιοι κι οι δρώντες χριστιανικά τότε, οι … «ακτιβιστές» ! Άγια η χριστιανική ατμόσφαιρα στις κατασκηνώσεις και ευρύτερα και το καλλιεργούμενο ήθος χριστιανικής ζωής. Και ευτυχείς εμείς που τους έβαλε ο Θεός «δείκτες» στα νιάτα μας της οδού της Εκκλησίας !
«Στο στερνό το ξεψύχημα δειλινού μυρωμένου
Κάποια ρόδα μαραίνονται, κάποια ρόδα πεθαίνουν.
Κι΄ ένα ρόδο σκορπίζοντας τ’ ανοιχτά πέταλά του
Κάποιο φύλλο που τούμεινε για στερνό στολισμά του
το τινάζει και κείνο και το ρίχνει μπροστά του
στο κρυστάλλινο φλοίσβισμα ρυακιού του δροσάτου.
-Που τραβάς ανθοπέταλο τη ζωή σου να σβήσεις;
-Πάω να φέρω την άνοιξη σ’ ένα κόσμο άλλης ζήσης
Μεσ’ στης γης τα κατάβαθα τον Απρίλη θα φέρω,
θα σκορπίσω το μήνυμα μιας αλήθειας που ξέρω.
Μιας αλήθειας το κήρυγμα το τρανό θα κηρύξω
και θα πω την Ανάσταση στους νεκρούς που θα σμίξω»
Γ. Βερίτης, «Πασχαλινός»
«Μοσχοβολά στην εξοχή θυμάρι και λουλούδι.
Λάμπει στα μέτωπα η χαρά,
και μέρα-νύχτα αντιλαλεί χαρούμενο τραγούδι.
Ανατολές γεμάτες φως, γαληνεμένα βράδια
κι ώρες γλυκές της προσευχής,
σαν πέφτουν γύρω της νυχτιάς τα σιωπηλά σκοτάδια.
Με μια καρδιά και μια ψυχή,
σαν τα παλιά τα χρόνια,
με της αγάπης τη φωτιά
θα κάνουμε έργο λυτρωμού που θα κρατήσει αιώνια.
Οι δρόμοι μπρος μας ανοιχτοί για λόγο και για δράση,
κι η νιότη μας, ανθίζοντας στην άγια Χάρη του Θεού,
ποτέ δε θα περάσει»
Γ. Βερίτης «Στην κατασκήνωση»
«Μαζί θα περπατήσουμε χέρι με χέρι
στο δρόμο τούτον που στη θέωση θα μας φέρει.
Μαζί θα περπατήσουμε χειμώνες, καλοκαίρια
και στης γαλήνης τις στιγμές και στ’ αγριοκαίρια…»
Γ. Βερίτης, «Μαζί θα περπατήσουμε»
ΥΓ. Έψαξα τα χαρτιά μου άλλα δε βρήκα ένα ‘άλλο του Βερίτη; -«Στη δύση του ο ήλιος αργοσβήνει—κι η φύση μεσ’ το φως του είναι λουσμένη—μια όμορφη μαγευτική γαλήνη-σ’ όλη την πλάση γύρω ειν’ απλωμένη …»-και η παράκληση είναι, αν όντως είναι του Βερίτη και το βρείτε, να κάνετε τον κόπο να το προσθέσετε. Ευχαριστώ. Ευχές για τις άγιες μέρες. Αθανάσιος Κοτταδάκης.
Δημοσίευση σχολίου