Ο στίχος που επιλέγετε να συνοδεύσει προσωπική σας φωτογραφία δεν μπορεί παρά μόνον να αποκαλύψει ότι η διαδρομή σας συνεχίζεται απαλλαγμένη από βεβαιότητες στις οποίες οι περισσότεροι αυτοανακουφίζονται κατά την μέση ηλικία. Είμαστε ευτυχείς που επιμένετε να αμφιβάλλετε και προσφέρετε και σε εμάς λόγους να το πράττουμε.
Σε ένα από τα πολλά μου ταξίδια στο εξωτερικό, κάποιος φίλος που θα συνταξιδεύαμε, στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων -παρκινγκ- του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, τράβηξε αυτή την φωτογραφία. Την ανάρτησα χωρίς να έχω σχέσεις με τα γραφόμενα Shakespeare, νομίζω ότι ταιριάζει. Μια από τις πολλές επιλογές φωτογραφιών ήταν χωρίς υπονοούμενα. Δεν έχω χάσει κανένα δρόμο, όλα βαίνουν καλά με του Θεού την ευλογία. Καμία κλάψα αλλά δοξολογία στην του Θεού Πρόνοια προς εμένα. Στις φωτογραφίες στην δεξιά στήλη, έχω από την αρχή της δημιουργίας του ιστολογίου, μια γάτα να αντιμετωπίζει ένα όπλο, και γράφω επί 17 έτη «Έτσι αισθάνομαι από την εκδήλωση «αγάπης» κάποιων «φίλων»............... Τους ευχαριστώ εκ βαθέων……» Σταματήστε να νομίζεται ότι κλαψουρίζω…. αν ήσουν «φίλος» θα είχες υπογραφή, εσάς τους ψευτοφίλους σας βαρέθηκα….. Θα τελειώσω το σχόλιο με κάτι ψυχοσωστικό: Έλεγε ο αββάς Παφνούτιος, ο μαθητής του αββά Μακαρίου: «Παρακάλεσα τον Γέροντά μου λέγοντας: Πες μου κάποιον λόγο». Κι εκείνος είπε: «Να μην κακομεταχειριστείς κανέναν ούτε να τον κατακρίνεις. Αυτά να κάνεις και σώζεσαι». Καλό και ειρηνικό σούρουπο.
Για να τους τα χώνεις έτσι σημαίνει ότι σε μία χαρά πάντα να είσαι και πάντα να δίνεις τις απαντήσεις που πρέπει σε κάποιους οι οποίοι γράφουν εξυπνάδες και προσπαθούν να κρίνουν τους άλλους μέσα από τον εαυτό τους.
6 σχόλια:
Δεν χάνεστε εσείς...προχωρείστε...
Ο στίχος που επιλέγετε να συνοδεύσει προσωπική σας φωτογραφία δεν μπορεί παρά μόνον να αποκαλύψει ότι η διαδρομή σας συνεχίζεται απαλλαγμένη από βεβαιότητες στις οποίες οι περισσότεροι αυτοανακουφίζονται κατά την μέση ηλικία.
Είμαστε ευτυχείς που επιμένετε να αμφιβάλλετε και προσφέρετε και σε εμάς λόγους να το πράττουμε.
Όποιος σας γνωρίζει ξέρει καλά ότι δεν χάνεστε, μετά το σούρουπο θα έρθει η αυγή συνεχίστε το δρόμο...
Ας πρόσεχες ρε φίλε.... Αφού τον έχασες, να τον ξαναβρεις.... Όχου κλάψα
Σε ένα από τα πολλά μου ταξίδια στο εξωτερικό, κάποιος φίλος που θα συνταξιδεύαμε, στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων -παρκινγκ- του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, τράβηξε αυτή την φωτογραφία.
Την ανάρτησα χωρίς να έχω σχέσεις με τα γραφόμενα Shakespeare, νομίζω ότι ταιριάζει. Μια από τις πολλές επιλογές φωτογραφιών ήταν χωρίς υπονοούμενα.
Δεν έχω χάσει κανένα δρόμο, όλα βαίνουν καλά με του Θεού την ευλογία. Καμία κλάψα αλλά δοξολογία στην του Θεού Πρόνοια προς εμένα.
Στις φωτογραφίες στην δεξιά στήλη, έχω από την αρχή της δημιουργίας του ιστολογίου, μια γάτα να αντιμετωπίζει ένα όπλο, και γράφω επί 17 έτη «Έτσι αισθάνομαι από την εκδήλωση «αγάπης» κάποιων «φίλων»............... Τους ευχαριστώ εκ βαθέων……»
Σταματήστε να νομίζεται ότι κλαψουρίζω…. αν ήσουν «φίλος» θα είχες υπογραφή, εσάς τους ψευτοφίλους σας βαρέθηκα…..
Θα τελειώσω το σχόλιο με κάτι ψυχοσωστικό:
Έλεγε ο αββάς Παφνούτιος, ο μαθητής του αββά Μακαρίου:
«Παρακάλεσα τον Γέροντά μου λέγοντας: Πες μου κάποιον λόγο».
Κι εκείνος είπε: «Να μην κακομεταχειριστείς κανέναν ούτε να τον κατακρίνεις. Αυτά να κάνεις και σώζεσαι».
Καλό και ειρηνικό σούρουπο.
Για να τους τα χώνεις έτσι σημαίνει ότι σε μία χαρά πάντα να είσαι και πάντα να δίνεις τις απαντήσεις που πρέπει σε κάποιους οι οποίοι γράφουν εξυπνάδες και προσπαθούν να κρίνουν τους άλλους μέσα από τον εαυτό τους.
Δημοσίευση σχολίου