Ο Μητσιάς απήγγειλε τον «Γιάννη τον φονιά» του
Γκάτσου επειδή ο γιος του Χατζιδάκι απαγόρευσε να τον τραγουδήσει, «αίσχος»
φώναξαν θεατές στο Δίον
«Είναι πρώτη φορά μετά από το 1977 που το τραγούδι
αυτό γράφτηκε για μένα από τον Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι, που δεν το
τραγουδάω αλλά το
απαγγέλλω» είπε ο Μανώλης Μητσιάς
Από ένα απρόοπτο σημαδεύτηκε η συναυλία με τον Μανώλη Μητσιά σε
τραγούδια του Νίκου
Γκάτσου στο Δίον της
Πιερίας την Κυριακή καθώς, όπως ανακοινώθηκε από μικροφώνου, ο γιος του Μάνου Χατζιδάκι, Γιώργος, δεν έδωσε την
άδεια να παρουσιαστούν τραγούδια του μεγάλου στιχουργού σε μουσική του πατέρα
του.
Αποτέλεσμα ήταν ο Μανώλης Μητσιάς, όπως είπε ο ίδιος, να υποχρεωθεί για πρώτη
φορά στα 50 χρόνια που τραγουδάει το «Γιάννης ο φονιάς», να απαγγείλει το
συγκεκριμένο τραγούδι.
Μιλώντας στο κοινό, η Αγαθή Δημητρούκα, διαχειρίστρια του έργου του Νίκου Γκάτσου και επιμελήτρια του προγράμματος της συναυλίας, διάβασε το ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβε στις 3 Ιουλίου.
Στο μήνυμα ο εκπρόσωπος της πλευράς του Γιώργου Χατζιδάκι ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι «οι λόγοι έχουν να κάνουν κυρίως με το γεγονός ότι το έτος 2026 έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως αφιερωματικό έτος για τον Μάνο Χατζιδάκι και στο πλαίσιο αυτό οι συναυλίες, οι παραστάσεις και γενικότερα οι εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν με τη δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων του Μάνου Χατζιδάκι είναι απολύτως συγκεκριμένες και έχουν ήδη σχεδιαστεί και εγκριθεί αποκλειστικά από την ομάδα του κυρίου Γιώργου Χατζιδάκι».
Στο άκουσμα του μηνύματος κάποιοι από τους θεατές φώναξαν «αίσχος», με την κυρία Δημητρούκα να προσθέτει ότι «η εν λόγω απαγόρευση εστάλη με εξώδικο δήλωση στην παραγωγό εταιρεία της συναυλίας. Τα συμπεράσματα δικά σας».
«Τώρα θα ζήσουμε όλοι μια σπάνια στιγμή. Ο Μανώλης
Μητσιάς δεν θα τραγουδήσει τον Γιάννη το φονιά αλλά θα τον απαγγείλει» με τον
δημοφιλή τραγουδιστή να σημειώνει από την πλευρά του ότι «είναι πρώτη φορά μετά
από το 1977 που το τραγούδι αυτό γράφτηκε για μένα από τον Γκάτσο και τον Μάνο
Χατζιδάκι που δεν το τραγουδάω, το απαγγέλω».
Σύμφωνα με πληροφορίες του Voria.gr, το Υπουργείο Πολιτισμού όταν ρωτήθηκε
για τον ισχυρισμό της πλευράς Χατζιδάκι ότι επειδή το 2026 είναι «Αφιερωματικό
έτος στον Χατζιδάκι» αλλάζει κάτι στο καθεστώς διαχείρισης των έργων του
συνθέτη απάντησε «η ανακήρυξη του 2026 ως "Αφιερωματικού έτους στον
Χατζιδάκι" δεν συνιστά, αφ’ εαυτής, νόμιμο έρεισμα για τη μεταβολή του
καθεστώτος διαχείρισης ή αδειοδότησης σύνθετων έργων ή έργων κοινής δημιουργίας
του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι και του στιχουργού Νίκου Γκάτσου, ούτε για την
καθιέρωση αποκλειστικού μηχανισμού έγκρισης όλων των δημόσιων εκτελέσεών τους
κατά τη διάρκεια του αφιερωματικού έτους».
Πηγή: Πρώτο Θέμα

4 σχόλια:
Κάποτε η λογοκρισία επιβαλλόταν από την εξουσία.
Σήμερα μπορεί να επιβάλλεται και στο όνομα των πνευματικών δικαιωμάτων.
Δεν εκτέθηκε όμως, ο ερμηνευτής. Εκτέθηκε εκείνος που αντιμετωπίζει την τέχνη ως αποκλειστικό περιουσιακό στοιχείο και όχι ως πολιτιστική κληρονομιά.
Ίσως τελικά η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς να ήταν ακριβώς αυτή: ένα τραγούδι που δεν ακούστηκε, αλλά ακούστηκε μέσα στις καρδιές όλων.
Κ.Γ.
Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, δεν μπορώ να εξηγήσω, για ποιό λόγο το Φροσί φίλησε τα χέρια του Γιάννη του φονιά.
Η ιστορία είναι παραλλαγή ενός τραγικού συμβάντος που συνέβη πριν από αρκετές δεκαετίες σε ένα χωριό της Αρχαίας Ολυμπίας. Το διηγείται ο αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς, Γιώργος Μητρόπουλος, πρώην ραδιοφωνικός παραγωγός. Από εκείνον το πληροφορήθηκε ο Νίκος Γκάτσος και το έκανε στη συνέχεια τραγούδι.
«Καλοκαίρι του '74 φτάνω στην Αθήνα. Ψάχνω για δουλειά.
Ανεβαίνοντας την Πανεπιστημίου έπεσε το μάτι μου σε μια ταμπέλα: Εστιατόριο - Ζαχαροπλαστείο Φλόκα.
Από το επόμενο πρωί βρέθηκα να δουλεύω εκεί βοηθός σερβιτόρου.
Επειδή ήμουν «γραμματιζούμενος», ο κύριος Λεόντιος ο μετρ, μου είπε: «Εσύ θα έχεις το τραπέζι του ποιητή.»
Στάθηκα λοιπόν στη μεγάλη ροτόντα του εστιατορίου και περίμενα τον ποιητή.
Κατά τις δώδεκα, μπήκε κι έκατσε στο τραπέζι. Ήταν ο Νίκος Γκάτσος.
Παράγγειλε καφέ, και αφού έχει ρωτήσει το όνομά μου, με ρώτησε: «Γιώργο εκτός από αυτό τι άλλο κάνεις στη ζωή σου;»
«Σπουδάζω Νομική,» του απάντησα.
«Και από πού είσαι;»
«Η μάνα μου είναι απ' την Αρκαδία κι ο πατέρας μου από την Ηλεία.»
«Εμείς θα γίνουμε φίλοι» μου είπε, και την άλλη μέρα μου χάρισε το βιβλίο του Ανδρέα Εμπειρίκου, «Υψικάμινος.»
Καθώς σερβίριζα τον καφέ του συχνά με ρωτούσε για τον τόπο μου, κι εγώ του αράδιαζα ιστορίες θρυλούμενες αλλά και πραγματικές.
Μια μέρα του αφηγήθηκα μια σύγχρονη τραγωδία, ένα έγκλημα τιμής που συνέβη στο χωριό μου και ήμουν αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι η μητέρα μου να μου κλείσει με το χέρι της τα μάτια και να με κλειδώσει στο σπίτι.
Δεν τον έλεγαν Γιάννη, αλλά θα ακολουθήσω την ονοματοδοσία του ποιητή στους πρωταγωνιστές του δράματος.
Ο Γιάννης λοιπόν, είχε κλέψει από έρωτα τη γυναίκα του και είχαν 7 παιδιά, έξι αγόρια και μία κόρη, το Φροσί.
1960, Καλοκαίρι, ο Γιάννης σε ένα γλέντι στο καφενείο του χωριού και μέσω μιας άτυχης στιγμής, ανακαλύπτει πως ο κολλητός του διατηρεί σχέση με τη γυναίκα του.
Το κακό δεν άργησε να συμβεί, ο Γιάννης πάνω στη ροδαυγή σκότωσε τη γυναίκα του και πήγε φυλακή, όμως αθωώθηκε με το «εν βρασμώ ψυχής» και όταν η είδηση έφτασε στο χωριό, το χωριό πανηγύρισε.
Οι ίδιοι άνθρωποι που στην αντίθετη περίπτωση θα τον καθιστούσαν αποσυνάγωγο, αυτή η κοινωνία της σκυθικής επαρχίας τού όπλισε το χέρι, αυτό επέβαλε η κοινωνική νόρμα.
Ήταν αδερφός του παππού μου, και μετά την αθώωσή του τον υποδέχτηκαν στη σάλα του πατρικού μου μαζί με τα παιδιά του, όλοι οι συγγενείς.
Λίγους μήνες μετά, το κακό δίπλωσε.
Το Φροσί, μην αντέχοντας το χαμό της μάνας της, αυτοκτόνησε στα δεκαοχτώ της.
Έκτοτε ο παππούς Γιάννης καθόταν στην αυλή, με το βλέμμα απλανές προς το δάσος.
Η κατά Γκάτσον ιστορία του Γιάννη του Φονιά, δεν είναι άλλη από αυτή τη σύγχρονη τραγωδία, που οι λεπτομέρειές της είχαν εξάψει το ενδιαφέρον του ποιητή.
Λίγους μήνες μετά την αφήγησή μου, εμφανίστηκε ο Μάνος Χατζιδάκις, (έλειπε στην Αμερική) και άρχισαν να δουλεύουν τον δίσκο «Αθανασία,» στον οποίο συμπεριλαμβάνεται το τραγούδι «Ο Γιάννης ο φονιάς...»
Ν.Κ.
Ευχαριστώ πολύ για την εξήγηση.
Δημοσίευση σχολίου