Ούτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου,
και Αντιπάτρου άρχοντος Αχαΐας, ήτοι της Λιβαδίας, εν έτει σν’ [250].
Πρεσβύτερος κατά το αξίωμα, αγαθός κατά την γνώμην, έντιμος κατά το γένος,
πλούτον έχων πολύν, και παρά Θεού και ανθρώπων φιλούμενος. Επειδή λοιπόν ο
ρηθείς Αντίπατρος επήγεν εις την Εκκλησίαν κατά την ημέραν των Χριστού Γεννών,
με σκοπόν δια να πιάση πολλούς Χριστιανούς, και να τιμωρήση αυτούς, δια τούτο ο
Άγιος ούτος Μύρων, ζήλου θείου πλησθείς, ύβρισε τον Αντίπατρον. Τούτου χάριν
εκρέμασαν αυτόν και εξέσχισαν. Έπειτα τον έρριψαν μέσα εις ένα καμίνι, το
οποίον τόσον πολλά ανάφθη, ώστε οπού ο κτύπος της φωτίας ηκούετο εις πολύ
διάστημα τόπου. Αλλ’ όμως το καμίνι δεξάμενον τον Άγιον, εφύλαξεν αυτόν αβλαβή.
Η δε φωτία ευγαίνουσα έξω από το καμίνι, κατέκαυσεν εκατόν πενήντα ανθρώπους
Έλληνας. Ύστερον ανάγκασαν τον Άγιον να θυσιάση εις τα είδωλα, και επειδή δεν
επείσθη, δια τούτο εύγαλαν λωρία από τους ώμους έως εις τα ποδάριά του, από τα
οποία πέρνωντας ο Μάρτυς ένα λωρί, το έρριψεν εις το πρόσωπον του Αντιπάτρου.
Αφ’ ου δε έγδαραν αυτόν, πάλιν εξέσχισαν τας εγδαρμένας του σάρκας. Μετά ταύτα
έδωκαν τον Άγιον εις τα θηρία δια να τον φάγουν, αλλ’ εκείνα τον εφύλαξαν
αβλαβή και ολόκληρον. Όθεν βλέπωντας ο Αντίπατρος, πως εφυλάχθη αβλαβής, δεν υπέφερε
την εντροπήν, δια τούτο εθανάτωσε τον εαυτόν του με τας ιδίας του χείρας. Ο δε
Άγιος εφέρθη εις την Κύζικον, και εκεί εδέχθη από τον ανθύπατον την του θανάτου
απόφασιν. Όθεν αποκεφαλισθείς, απέλαβεν ο μακάριος τον του μαρτυρίου αμάραντον
στέφανον.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου