«Δὲν γεννηθήκαμε γιὰ νὰ σέρνουμε τὴ ζωή· γεννηθήκαμε γιὰ νὰ λάμψουμε». - π. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

6 Αὐγούστου – Θεία Λειτουργία.

«Δὲν γεννηθήκαμε γιὰ νὰ σέρνουμε τὴ ζωή· γεννηθήκαμε γιὰ νὰ λάμψουμε».

Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
σήμερα στεκόμαστε μπροστὰ σὲ μία ἀπὸ τὶς πλέον μεγαλειώδεις στιγμὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὸ Ὄρος Θαβώρ μαζί μὲ τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Καὶ ἐκεῖ, μπροστὰ στὰ μάτια τους, μεταμορφώνεται.
Τὸ πρόσωπό Του λάμπει ὡς ὁ ἥλιος. Τὰ ἱμάτιά Του γίνονται λευκὰ ὡς τὸ φῶς. Καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἀκούγεται:
«Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.» (Ματθ. 17,5)
Σήμερα, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία δὲν μᾶς καλεί μόνο νὰ θαυμάσουμε τὸ γεγονός.
Μᾶς καλεί νὰ καταλάβουμε κάτι συγκλονιστικό:
Ὁ Χριστὸς δὲν μεταμορφώθηκε γιὰ τὸν ἑαυτό Του. Μεταμορφώθηκε γιὰ ἐμᾶς.
Ἔδειξε τί μπορεῖ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀνοίξει τὴν καρδιά του στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ὁ προορισμός μας δὲν εἶναι ἡ μιζέρια. Δὲν εἶναι ἡ μετριότητα. Δὲν εἶναι ἡ πνευματικὴ παραίτηση.
Ὁ προορισμός μας εἶναι ἡ θέωση.
Νὰ γίνουμε «κοινωνοὶ θείας φύσεως» (Β΄ Πέτρ. 1,4).
Ἕνα παράδειγμα ποὺ ἀφυπνίζει
Ἕνας δάσκαλος ἔδειξε κάποτε στοὺς μαθητές του ἕνα κομμάτι κάρβουνο καὶ ἕνα διαμάντι.
— «Ποιο ἀξίζει περισσότερο;» τοὺς ρώτησε.
Ὅλοι ἀπάντησαν:
— «Τὸ διαμάντι.»
Καὶ τότε ἐκεῖνος εἶπε:
— «Ξέρετε ὅτι χημικὰ εἶναι τὸ ἴδιο στοιχεῖο; Καὶ τὰ δύο εἶναι ἄνθρακας. Ἡ διαφορά εἶναι ὅτι τὸ ἕνα πέρασε μέσα ἀπὸ τεράστια πίεση καὶ μεταμορφώθηκε.»
Ἀδελφοί μου,
πόσες φορὲς παραπονιόμαστε γιὰ τὶς δυσκολίες; Γιὰ τὶς δοκιμασίες; Γιὰ τὶς πληγὲς ποὺ κουβαλοῦμε;
Καὶ ὅμως, πολλὲς φορὲς ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ αὐτὲς τὶς δοκιμασίες ὄχι γιὰ νὰ μᾶς συντρίψει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς μεταμορφώσει.
Τὸ Θαβώρ μᾶς διδάσκει ὅτι κανένας Σταυρὸς δὲν εἶναι μάταιος, ὅταν ζεῖται μὲ τὸν Χριστό.
«Αὐτοῦ ἀκούετε»
Σήμερα ἀκούμε χιλιάδες φωνές: Τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης. Τὴν πολιτική. Τὴ διαφήμιση. Τὴν ἀγορά. Τὸν φόβο. Τὸν θυμό.
Καὶ μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πανδαιμόνιο, ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἐπαναλαμβάνει:
«Αὐτοῦ ἀκούετε.»
Ἀκούστε τὸν Χριστό. Ὄχι τὴν ἐποχὴ. Ὄχι τὴ μόδα. Ὄχι τὸν φόβο.
Τὸν Χριστό.
Ἀδελφοί μου,
ἡ Μεταμόρφωση εἶναι ἡ ἀπάντηση στὴν ἀπόγνωση τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.
Μᾶς λέει ὅτι δὲν εἴμαστε πλασμένοι γιὰ τὸ σκοτάδι. Δὲν εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ μείνουμε ὅπως εἴμαστε.
Μποροῦμε νὰ μεταμορφωθοῦμε.
Νὰ συγχωρήσουμε. Νὰ ἀγαπήσουμε. Νὰ ἀρχίσουμε ξανά. Νὰ γίνουμε φῶς μέσα στὸ σκοτάδι τοῦ κόσμου.
Καὶ τότε, ἴσως, οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ μᾶς συναντοῦν νὰ μὴν θυμοῦνται τὰ λόγια μας, ἀλλὰ νὰ λένε:
«Ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο πέρασε κάτι ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.»
Διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Μητρὸς Του καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, εἴθε ὁ Κύριος νὰ μεταμορφώσει τὴ διάνοιά μας, νὰ καθαρίσει τὴν καρδιά μας καὶ νὰ μᾶς καταστήσει τέκνα τοῦ φωτός.
«Λάμψατω καὶ ἐφ' ἡμᾶς τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον.»
Ἀμήν.
 
Ἐνδεικτικὲς παραπομπές.
 
Ματθ. 17,1-9.
Μάρκ. 9,2-9.
Λουκ. 9,28-36.
Β΄ Πέτρ. 1,16-18.
Β΄ Πέτρ. 1,4.
Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Ὁμιλία εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου.
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν.
Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς: «Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης…».