Ἅγιος Δημήτριος καί Λυαῖος - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 Ἅγιος Δημήτριος καί Λυαῖος

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

      Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἦταν,ἐπί Διοκλητιανοῦ, ἀξιωματικός τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ. Ἕδρα του ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη. Ὡς χριστιανός προσπαθοῦσε  μέ τρόπο νά ὁδηγεῖ τούς εἰδωλολάτρες στρατιῶτες στό Χριστό. Λέγεται ὅτι κάθε μέρα ὁδηγοῦσε στό Χριστό καί ἕναν στρατιώτη. Αὐτό μαθεύθηκε, καί ὁ Γαλέριος ὁ διοικητής τῆς Θεσσαλονίκης, «ἀντιπρόσωπος» τοῦ Διοκλητιανοῦ, τόν φυλάκισε. Καί ὁ Δημήτριος ἀπό ἐκεῖ στή φυλακή ἔδωσε εὐχή στό μαθητή του Νέστορα νά νικήσει- θανατώσει τόν εἰδωλολάτρη παλαιστή Λυαῖο, καί ὁ Νέστορας  τόν θανάτωσε.

      Ὅμως,  ὁ  Δημήτριος ὡς χριστιανός  θα ἔπρεπε νά ἐμποδίσει τόν Νέστορα  να σκοτώσει τόν Λυαῖο, καί ὄχι νά τοῦ δώσει την εὐχή του. Ἡ ἀπορία μας  θα λυθεῖ ὅταν λάβουμε ὑπόψη μας τήν νίκη τοῦ Δαβίδ ἐπί τοῦ Γολιάθ.

      Οἱ Φιλισταῖοι ἦταν ἐχθροί τῶν Ἰσραηλιτῶν  καί στρατοπέδευσαν ἀπέναντί τους.   Οἱ πρῶτοι πίστευαν σέ εἴδωλα, σέ ψεύτικους θεούς, οἱ δεύτεροι πίστευαν στόν ἕναν ἀληθινό Θεό.

        Ὁ φιλισταῖος  Γολιάθ φοροῦσε  στό κεφάλι του περικεφαλαία καί στό  στῆθος  θώρακα ἀπό χαλκό καί σίδηρο. Ἦταν  ἀκτύπητος, ἀνίκητος. Ἐπί πλέον: Ἦταν καί γίγαντας· εἶχε ὕψος κάπου τρία (!) μέτρα! (Α΄ Βασιλ. 17:3-5). Πρωί-βράδυ, ἐπί σαράντα μέρες προκαλοῦσε τούς Ἰσραηλῖτες, νά ἀναμετρηθοῦν μαζί του (Α΄ Βασ. 17:16) ,  γιά νά τούς ἀποδείξει ὅτι οἱ δικοί του θεοί, ἦταν οἱ ἀληθινοί .Ὅμως κανένας Ἰσραηλίτης  δέν τολμοῦσε νά ἀναμετρηθεῖ μαζί του.Μόλις τόν ἔβλεπαν, ἐξαφανίζονταν.

  Ὁ Θεός γιά νά ξευτελίσει τήν πίστη τοῦ Γολιάθ καί νά ἐνδυναμώσει τήν πίστη τῶν Ἰσραηλιτῶν, διάλεξε τόν μικρόσωμο καί καχεκτικό Δαβίδ νά ἀναμετρηθεῖ μέ τόν Γολιάθ.

Ὁ Δαβίδ ντύθηκε τήν εἰδική στολή τοῦ «παλαιστοῦ», ἀλλά τ' ἄρβυλα τόν δυσκόλευαν, καί καθ'ὁδόν τά πέταξε. Εἶχε ἤδη τήν «πληροφορία» ἀπό τό Θεό, ὅτι, μέ τή δύναμή Του, θά νικήσει τό Γολιάθ, καί δήλωσε ὁδεύοντας πρός τόν Γολιάθ: «Ὅλοι οἱ λαοί θά μάθουν ὅτι ὁ ἀληθινός Θεός βρίσκεται στόν Ἰσραηλητικό λαό». Ἔβγαλε μιά πέτρα ἀπό τόν τορβᾶ του, καί μέ ὅση δύναμη διέθετε, τήν ἐκσφεντόνισε στό Γολιάθ, τρύπησε (!) τό κράνος τοῦ Γολιάθ, καί ὁ Γολιάθ ἔπεσε στή γῆ ἀναίσθητος Τόσο εὔκολα νίκησε τόν Γολιάθ  (Α΄Βασιλ.  17:39-51).

Ἀνθρωπίνως ἦταν ἀδύνατο  νά  τόν νικήσει. Ὅμως, με τη δύναμη τοῦ Θεοῦ τά πάντα ἦταν δυνατά. Καί ὁ Δαβίδ νίκησε τόν Γολιάθ.Ἦταν νίκη τῆς δυνάμεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐνάντια στούς ψεύτικους θεούς, πού πίστευε ὁ Γολιάθ.

   Κάτι ἀνάλογο  ἔγινε καί μέ τόν Νέστορα. Ἐκείνη τήν ἐποχή, (303 ἤ 306 μ.Χ).  στή Θεσσαλονίκη γινόταν  ἀγώνας «μονομαχίας». Θεωρεῖτο νικητής, ὅποιος σκότωνε τόν ἀντίπαλό του. Στό ἀγώνισμα συμμετεῖχε καί ὁ μέχρι τότε ἀνίκητος, εἰδωλολάτρης  Λυαῖος. 

Ὄντας μέσα στό στάδιο, προκαλοῦσε τούς χριστιανούς: «Ἐγώ θά σᾶς δείξω ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός». Καί ἔπρεπε κάποιος χριστιανός νά τόν ἀντιμετωτπίσει, ἀλλά καί νά τόν νικήσει. Ἀλλά ποιός;

       Ὁ Θεός ἐνέπνευσε ἕνα χριστιανόπουλο, μαθητή τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τόν  Νέστορα  ὁ ὁποῖος δέν ἤξερε ἀπό πάλη (ἀλλά αὐτό γιά τόν Θεό δεν ἦταν πρόβλημα…), να ἀντιμετωπίσει τόν Λυαῖο. Ὁ Νέστορας πῆγε στή φυλακή, πῆρε τήν εὐχή τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, μπῆκε στόν ἀγωνιστικό χῶρο,  καί νίκησε- θανάτωσε τό Λυαῖο, ὄπως ὁ Δαβίδ θανάτωσε τόν Γολιάθ. Ἦταν θάνατος τῆς εἰδωλολατρίας. Νίκη τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.

      Καί  οἱ στρατιῶτες μέ ἐντολή τοῦ Γαλέριου, θανάτωσαν τόν  Δημήτριο μέ την λόγχη. Οἱ χριστιανοί πῆραν τό σῶμα του, τό ὁποῖοι μυρόβλυσε,  (πρῶτα μυρόβλυσε ἡ ψυχή του.   Μέ ἐντολή τοῦ Γαλερίου θανάτωσαν καί τόν Νέστορα.

    Τό  φῶς διώχνει σκοτάδι. Ὁ Γαλέριος εἶδε τό Φῶς, ἀλλά τό σκοτάδι τῆς ψυχῆς του ἦταν τό βαθύ, πού τό Φῶς τό ἀληθινό στάθηκε «ἀνίκανο»  γιά νά τό κυριεύσει· « καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ἰω.1:5).

         Ἅγιοι του Θεοῦ, Δημήτριε καί Νέστορα πρεσβεύσατε ὑπέρ ἡμῶν στόν Κύριο, ὥστε  νά διώχνει τό σκοτάδι τῆς ψυχῆς μας γιά   νά βλέπουμε παντοῦ καί πάντα την ἀλήθεια.