ΤΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ και ...τα μάτια μας!...
Τού Βασίλη Π. Καυκόπουλου
Στη δυτική Ευρώπη, για πολλούς αιώνες, η κοινωνική
ζωή βασιζόταν στο Φεουδαρχικό σύστημα. Το σύστημα αυτό ευνόησε τη δημιουργία
μιάς ταξικής κοινωνίας με δύο κυρίως τάξεις, την τάξη τών πλουσίων γαιοκτημόνων
και την τάξη τών φτωχών αγροτών, οι οποίοι εργάζονταν στα κτήματα τών πλουσίων.
Η κληρονομικότητα, η κληρονομική, δηλαδή, διαδοχή τής περιουσίας δημιούργησε
μιά προνομιούχο τάξη, την τάξη τών "Ευγενών", η οποία λόγω καταγωγής
και περιουσίας που συνεπάγεται οικονομική δύναμη, απέκτησε μιά ανώτερη θέση από
τα υπόλοιπα μέλη τής κοινωνίας. Όπως ήταν φυσικό, η Δυτική Εκκλησία επηρέασε
την ευρωπαϊκή κοινωνία δια μέσου τής τάξης τών Ευγενών. Πρώτα, δηλαδή, γίνονταν
Χριστιανοί οι "Κύριοι" (τα αφεντικά τών κτημάτων)και ακολουθούσαν οι
εργάτες τής γης... Ο
εκχριστιανισμός τών αριστοκρατών στην αρχή ήταν μιά μεγάλη επιτυχία τής Δυτικής
Εκκλησίας και η γνησιότητα τής κατάκτησης αυτής φαίνεται από το γεγονός ότι
κάθε οικογένεια Ευγενών -Αριστοκρατών φιλοδοξούσε να αφιερώσει το πρώτο της
αγόρι στην Εκκλησία!
Κατ' αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε μιά παράδοση, οι
Κληρικοί τής Δυτικής Εκκλησίας να προέρχονται, κυρίως, από τίς τάξεις τών
Ευγενών. Αργότερα, βεβαίως, η παράδοση αυτή, όπως συμβαίνει στα ανθρώπινα,
έχασε τη γνησιότητά της και τον ευσεβή χαρακτήρα της και οι Ευγενείς άρχισαν να
χρησιμοποιούν την Ιερωσύνη για ιδιοτελείς και ευτελείς σκοπούς. Δυστυχώς! Αυτή την κατάσταση γνώρισε ο Κάρολος Μαρξ
και γι' αυτό δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να χαρακτηρίσει τούς Κληρικούς τής
Δυτικής Εκκλησίας σαν εκμεταλλευτές τών φτωχών. Ωστόσο, την κατάχρηση τής
Ιερωσύνης από ορισμένους κύκλους τής δυτικοευρωπαϊκής κοινωνίας πρώτοι εμείς οι
Ορθόδοξοι καταδικάσαμε και καταδικάζουμε απερίφραστα! Θεωρούμε δε, ότι η
κατάχρηση αυτή μείωσε σημαντικά το κύρος και τον ευαγγελικό χαρακτήρα τού
μηνύματος τού Ιησού στούς λαούς τής δυτικής Ευρώπης, οι οποίοι -ως γνωστόν-
αντιτάχθηκαν με ιδιαίτερη οξύτητα στις εκτροπές αυτές ορισμένων κληρικών τής
Δυτικής Εκκλησίας... Για την Ορθοδοξία, όμως, δεν ισχύουν τα ίδια! Η Ορθοδοξία
ουδέποτε απέκτησε κρατική εξουσία, παρά το γεγονός ότι κάποια ανώτερα στελέχη
της, κατά καιρούς, υποτάχθηκαν στην αστική και διεφθαρμένη εξουσία. Όμως , στην
συντριπτική πλειονοψηφία τους, οι Κληρικοί τής καθ' ημάς Ανατολικής Εκκλησίας
υπήρξαν πάντοτε μιά πνευματική
α-πολιτική δύναμη! Οι Κληρικοί, επίσης, τής Ορθοδοξίας, Ιερείς και Αρχιερείς
(και οι Μοναχοί), προέρχονται κατά κύριο λόγο από τίς τάξεις τών φτωχών λαϊκών
στρωμάτων, τών αγροτών, τών κτηνοτρόφων, τών εργατών κ.λπ. και, από την άποψη
αυτή, μπορούμε να πούμε ότι ανήκουν κι αυτοί στούς "προλετάριους"!
Προκύπτει, ως εκ τούτου, ο απόλυτος λαϊκός χαρακτήρας τής Ορθόδοξης Εκκλησίας!
Η "αντίθεση", επομένως, τών Μαρξιστών προς τούς Ορθοδόξους, με την
πάροδο τού χρόνου λειάνθηκε και μέσα από αυτή την προσέγγιση φυγαδεύτηκε η
εκατέρωθεν καχυποψία σε μεγάλο βαθμό, ενώ τα τελευταία 60 περίπου χρόνια
υπάρχει και η Χριστιανοκοινωνική ή, αν θέλετε, Χριστιανοσοσιαλιστική ιδεολογική
κατεύθυνση. Το πιστοποιώ ως ανήκων στην πρωτοπορία τού Χριστιανομαρξιστικού
διαλόγου!Μιά κατεύθυνση μπολιασμένη με το πνεύμα τών Κολλυβάδων, αλλά και με το
αρχαίο πρωτοχριστιανικό πνεύμα! Συνελόντι ειπείν, οι Παππάδες τής Ορθοδοξίας
κομίζουν την ψυχή τού λαού μας -την ψυχή τών Ορθοδόξων λαών! Σάρκα από την
σάρκα μας, ως πρώτο μέλημά τους υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει η πνευματική
καλλιέργεια τού λαού μας, αλλά και το ουσιαστικό νοιάξιμό τους για τον
βιοπορισμό τού ποιμνίου τους! Ας ρίξουμε μιά ματιά στο πλουσιότατο έργο πολλών
Ιερών Μητροπόλεων τής Ελλάδος, όπως στην Πάτρα, τον Πύργο, το Αίγιο κ.λπ. Και
στο τελευταίο χωριό, και στην πιο μικρή ενορία συντελείται έργο θαυμαστό και
σπουδαίο! Ο Παππάς είναι το κεντρικό κύτταρο τών λαϊκών διεκδικήσεων! Τούς
Κληρικούς μας, λοιπόν, και ...τα μάτια μας!...
5 σχόλια:
Καλά λέει ο άνθρωπος!
Δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα ο ορθόδοξος κλήρος οι ορθόδοξοι κληρικοί έχουν σηκώσει ψηλά τον αμανέ.
Τα ίδια συμβαίνουν με τους δικούς μας κληρικούς αρκετά παιδιά κληρικών παίρνουν τις θέσεις των πατέρων τους και γίνονται προνομιούχοι στην εκκλησία.
Προφανώς «τους κληρικούς και τα μάτια μας», αλλά δυσκολεύομαι να δω θετικά τις περισσότερες παραδοχές του κειμένου, γιατί περισσότερες απορίες μού δημιουργεί απ΄ όσες μου λύνει.
α) Απορώ, η Δύση δεν ήταν για αιώνες Ορθόδοξη; Ερωτώ, επειδή κατά το κείμενο «οι Ορθόδοξοι ποτέ δεν κλπ κλπ». Εκτός και δεχτούμε ότι η Δύση ανέκαθεν δεν ήταν «και πολύ Ορθόδοξη»…
β) Από πού προκύπτει ότι η πλειοψηφία των κληρικών της (ακόμη και μετά το σχίσμα) ανήκαν στην τάξη των ευγενών; Πήγαινε ο ευγενής να γίνει παπάς στο χωριό;
γ) Από πού προκύπτει ότι οι ατασθαλίες στην Ανατολή ήταν εξαιρέσεις; Απλά αποφεύγουμε να ασχολούμαστε με αυτές -και καλά κάνουμε- για να μην ανασκαλεύουμε τις ακαθαρσίες, όχι για να στρουθοκαμηλίζουμε.
Και δύο προσωπικές παραδοχές:
α) Η Ορθοδοξία είναι Ορθοδοξία όχι επειδή «πλην εξαιρέσεων οι Ορθόδοξοι ποτέ δεν », αλλά επειδή η πίστη της παρέμεινε ορθή. Όχι επειδή εμείς ήμασταν καλοί κι οι άλλοι σκάρτοι, όχι δια ταύτα, αλλά παρά ταύτα.
β) Οι χιλιαστές τοποθετούν την ιδανική και άγια κοινωνία στο μέλλον. Οι Ορθόδοξοι συχνά την τοποθετούμε στο παρελθόν, σε κάποιο άγιο Βυζάντιο ή σε κάποια αγία Ρωσία και -συγγνώμη- βαυκαλιζόμαστε. Υπήρξε πράγματι άγιο Βυζάντιο και άγια παλαιά Ρωσία (και Σερβία, Ιταλία κλπ κλπ) όχι γιατί ήταν ιδανικά, αλλά γιατί είχαν αγίους. Όπως υπάρχει και σημερινή αγία Ελλάδα, και σημερινή αγία Ρωσία.
Η "Χριστιανοκοινωνική ή Χριστιανοσοσιαλιστική κατεύθυνση" είναι λανθασμένη και ουσιαστικά ανύπαρκτη, διότι δεν μπορεί να γίνει μείξη της Εκκλησίας με κάποιο πολιτικό σύστημα.
Το θέμα αυτό έχει αναπτύξει αναλυτικά ο μακαριστός Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του "Ορθοδοξία και Πολιτική".
Δημοσίευση σχολίου