- Κάτι θα μου δώσης, για να σου κάνω το
παιδί σου καλά! Έτσι κάνουν όλοι! Εσύ γιατί, δηλαδή, ν' αποτελέσης εξαίρεσι;
- Μα, έρχεται η απάντησις της πονεμένης μάνας, όπως βλέπεις
δεν έχω.
Είμαι
φτωχειά!
- Φτωχειά ξεφτωχειά, κάτι θα μου τάξης
και τότε εγώ θα φροντίσω!
Ο διάλογος δεν είναι ανάμεσα σε πονεμένη
μάνα και γιατρό. Από γιατρό, που κι αυτός ως άνθρωπος, είναι επιρρεπής στην άτιμη
συναλλαγή, θα θεωρούσαμε το διάλογο πραγματικό καί, όπως καταντήσαμε
και... φυσικό! Δεν φοβούνται νόμους μερικοί γιατροί (έστω και λίγοι). Δεν
λογαριάζουν συνείδηση. Ο πόνος του άλλου είναι γι' αυτούς ο πόθος για νέο
τάξιμο, για φακελλάκι φουσκωμένο, γιά «έξυπνο» εκβιασμό!
• Μα η πονεμένη μάνα, και από γιατρούς απελπισμένη,
στον παντοδύναμο Θεό καταφεύγει. Όχι όμως με προσευχή «εκ βαθέων», που
φθάνει «εις τα ώτα Κυρίου Σαβαώθ». Καταφεύγει, δυστυχώς, σε μαγικό
τρόπο, όπως είναι το... τάμα!
Δηλαδή, δεν
της το ζητάει ο Θεός! Άν είναι ποτέ δυνατόν, ο Θεός να ζητάη υλικά πράγματα,
προκειμένου να γίνη το «Παράσχου Κύριε»! Ο Θεός προσφέρει τα πάντα δωρεάν.
Αφού το ύψιστο αγαθό, τη σωτηρία μας και την αιώνια ζωή, δωρεάν το χαρίζει, πώς
είναι δυνατόν για ένα μικρό θαύμα να ζητάη πληρωμή, δηλαδή, κάτι να... Του
τάξης;