Η Εκκλησία σήμερα, 19 Νοεμβρίου, τιμά τη μνήμη του
Προφήτη Αβδιού και των Μαρτύρων Βαρλαάμ, Ηλιοδώρου, Αγαπίου, Ανθίμου, καθώς και
της Αγίας Ευφημίας και των τέκνων αυτής.
Ο Αβδιού, που το όνομά του σημαίνει «δούλος Κυρίου», συγκαταλέγεται ανάμεσα στους λεγόμενους μικρούς Προφήτες ένεκα της εκτάσεως του βιβλίου με το όνομά του ανάμεσα στα 49 κανονικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και έζησε στη Συχέμ της Παλαιστίνης, στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ.
Ο Προφήτης Αβδιού, επισημαίνει την αποστασία του ισραηλιτικού λαού και αποδοκιμάζει την κυρίαρχη άποψη της εποχής ότι, με διάφορα οχυρωματικά έργα και άλλες ανθρώπινες επινοήσεις και χωρίς να απαιτείται προσφυγή στη βοήθεια του Γιαχβέ, η χώρα του Ισραήλ θα κατόρθωνε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις επιβουλές των γειτονικών της λαών.
Αντί αυτής της αλαζονικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, ο Προφήτης εκθειάζει τη σημασία της ταπείνωσης, που είναι η κορωνίδα των αρετών και της εμπιστοσύνης στο θέλημα του Θεού, που γνωρίζει τι είναι ωφέλιμο σ’ εμάς και μπορεί ως Παντοδύναμος και Πολυέλεος Πατέρας να μάς το προσφέρει χάριν της σωτηρίας μας.
Η επικαιρότητα αυτών των λόγων είναι, αναμφίβολα, αυτονόητη τον 21ο αιώνα της Τεχνιτής ευφυίας και των αλγορίθμων. Η μελέτη από μέρους του Χριστιανού ανθρώπου των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης, ως αναπόσπαστο τμήμα της Αγίας Γραφής, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, μόνο ωφέλεια θα μπορούσε να προσφέρει, ιδιαίτερα σε εποχές κοινωνικών μεταβολών και σύγχυσης των πανανθρώπινων αξιών. Αρκεί η μελέτη και η ερμηνεία να γίνεται σύμφωνα με την Πατερική Θεολογία και με υπακοή στην Παράδοση της Εκκλησίας, η οποία είναι διαρκώς ανακαινούμενη στο πρόσωπο του Χριστού. Σύμφωνα με τον Απ. Παύλο «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Εβρ. 13, 8).
Αυτή την πνευματική ωφέλεια βίωναν με ταπείνωση
και οι τιμώμενοι μάρτυρες, οι οποίοι αντιστάθηκαν μέχρι τέλους για την αγάπη
του Ενανθρωπήσαντος Σωτήρος Χριστού, πέρα από κάθε εφήμερη δοκιμασία.
Ο Αβδιού, που το όνομά του σημαίνει «δούλος Κυρίου», συγκαταλέγεται ανάμεσα στους λεγόμενους μικρούς Προφήτες ένεκα της εκτάσεως του βιβλίου με το όνομά του ανάμεσα στα 49 κανονικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και έζησε στη Συχέμ της Παλαιστίνης, στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ.
Ο Προφήτης Αβδιού, επισημαίνει την αποστασία του ισραηλιτικού λαού και αποδοκιμάζει την κυρίαρχη άποψη της εποχής ότι, με διάφορα οχυρωματικά έργα και άλλες ανθρώπινες επινοήσεις και χωρίς να απαιτείται προσφυγή στη βοήθεια του Γιαχβέ, η χώρα του Ισραήλ θα κατόρθωνε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις επιβουλές των γειτονικών της λαών.
Αντί αυτής της αλαζονικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, ο Προφήτης εκθειάζει τη σημασία της ταπείνωσης, που είναι η κορωνίδα των αρετών και της εμπιστοσύνης στο θέλημα του Θεού, που γνωρίζει τι είναι ωφέλιμο σ’ εμάς και μπορεί ως Παντοδύναμος και Πολυέλεος Πατέρας να μάς το προσφέρει χάριν της σωτηρίας μας.
Η επικαιρότητα αυτών των λόγων είναι, αναμφίβολα, αυτονόητη τον 21ο αιώνα της Τεχνιτής ευφυίας και των αλγορίθμων. Η μελέτη από μέρους του Χριστιανού ανθρώπου των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης, ως αναπόσπαστο τμήμα της Αγίας Γραφής, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, μόνο ωφέλεια θα μπορούσε να προσφέρει, ιδιαίτερα σε εποχές κοινωνικών μεταβολών και σύγχυσης των πανανθρώπινων αξιών. Αρκεί η μελέτη και η ερμηνεία να γίνεται σύμφωνα με την Πατερική Θεολογία και με υπακοή στην Παράδοση της Εκκλησίας, η οποία είναι διαρκώς ανακαινούμενη στο πρόσωπο του Χριστού. Σύμφωνα με τον Απ. Παύλο «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Εβρ. 13, 8).
Του
Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου