Τὴν ὥραν τῆς ἐτάσεως, καὶ τῆς φρικτῆς ἐλεύσεως,

Τὴν ὥραν τῆς ἐτάσεως, καὶ τῆς φρικτῆς ἐλεύσεως,

τοῦ φιλανθρώπου Δεσπότου, κατανοῶν ὅλως τρέμω,

καὶ σκυθρωπάζων κράζω σοι·

Κριτά μου δικαιότατε, καὶ μόνε πολυέλεε,

μετανοοῦντά με δέξαι, τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις.