«Αυτοείδωλον εγενόμην τοις πάθεσι…». - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

« … Εγώ είμαι που είμαι ναυαγός εις την ξηράν…
Αλλά συ μην εμπιστεύσεις εις την θάλασσαν, με τα φελούκια που κάνουν νερά, μήτε εις τας γυναίκας…
Αγάπες, επέφερεν αποτόμως έξαφνα, αγάπες, θλιβερέ μου φίλε…
Ω, μην έχεις πίστιν εις τις αγάπες !
Πίστευσέ με, ο άνθρωπος, αν και ως κοινωνικόν ζώον έπρεπε ν’ αγαπά τους πάντας, όλον τον κόσμον, επειδή έχει την ανάγκην των και δεν ημπορεί μόνος να ζήσει, μ’ όλα ταύτα, κατ’ ουσίαν, ουδένα αγαπά, ειμί μόνον τον εαυτόν του, τον οποίον και φθείρει από την πολλήν φιλαυτίαν…
Δι’ αυτό λέγει κι ένα τροπάρι την Μεγάλην Σαρακοστήν – εσύ ξεύρεις απ’ αυτά – πώς λέγει ;… -

«Αυτοείδωλον εγενόμην τοις πάθεσι…».

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

 
 “Τα ρόδινα ακρογιάλια”